บทที่ 131 - งูเสวียนมาเยือน งานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่า

บทที่ 131 - งูเสวียนมาเยือน งานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่า

"เพราะผมไม่แน่ใจว่าในคนของพวกคุณมีสายลับของลัทธิทมิฬแฝงตัวอยู่หรือเปล่า ดังนั้นตอนเตรียมการทางที่ดีอย่าให้เอิกเกริก อย่างแรกประธานฮานจี้ คุณส่งจอมเวทองครักษ์ไปแจ้งตามโรงเรียน โรงพยาบาล และสถานรับเลี้ยงเด็กในเขตเมืองชั้นนอก ให้พวกเขาย้ายเข้ามาในเขตเมืองชั้นใน"

โม่ฟานพูดอย่างมีขั้นตอน "อย่างที่สองคือขอกำลังเสริมจากเมืองรอบข้าง ขอเป็นจอมเวทระดับสูงและระดับสูงยิ่งจะดีมาก ผมให้พี่ถังเยว่พางูเสวียนมาที่เมืองโบราณแล้ว ดูจากเวลาน่าจะมาถึงแล้วล่ะ"

"แล้วก็ปัญหาอื่นๆ... พวกคุณน่าจะคิดได้รอบคอบกว่าผม ผมคงไม่พูดเยอะแล้ว"

หลังจากออกมาจากสมาคมเวทมนตร์หอระฆัง โม่ฟานก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พอคิดว่าพิธีสถาปนาเทพของซาหลางจะล้มเหลวไม่เป็นท่า เขาก็อดขำไม่ได้!

(ซาหลาง: น่าเศร้า น่าเศร้าจริงๆ! ไอ้คนบ้าพลัง ดันไม่ฝึกเวทมนตร์ หันมาสนใจตำราพิชัยสงครามซะงั้น)

โม่ฟานเป็นคนจิตใจเข้มแข็ง ต่อให้รู้ว่าวินาทีถัดไปเมืองโบราณอาจจะแตกพ่ายและผู้คนล้มตาย แต่บนตัวเขาไม่เห็นความหดหู่เลยสักนิด ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลาดื่มก็ดื่ม

ตามตำแหน่งที่มู่ไป๋ส่งมา โม่ฟานเจอถนนที่ใช้รองรับผู้อพยพจากเมืองป๋อ ถนนสายนี้ไม่ยาวนัก เป็นตรอกขวางที่อยู่ระหว่างถนนใหญ่สองสาย ตรอกนี้ขายพวกอุปกรณ์เวทมนตร์

โม่ฟานคาบบุหรี่ นั่งยองๆ อยู่ที่ปากตรอก เขายังไม่รีบไปหามู่ไป๋ เขาต้องรอคนคนหนึ่งก่อน

คุณครูสุดที่รัก ผู้พิทักษ์โทเท็มงูเสวียน——ถังเยว่!

ไม่นานนัก ครูสาวสวยถังเยว่ที่รวบผมหางม้าสูง ใส่ชุดเครื่องแบบสมาคมศาลยุติธรรมสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากตรอก ถังเยว่ที่ไม่ได้เจอกันนานดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

เหมือนไวน์รสเลิศที่บ่มไว้นานปี เมื่อเปิดออกจะพบว่ามันถึงช่วงเวลาที่รสชาติดีที่สุดพอดี

"ไอ้เด็กบ้า ที่พูดมาจริงหรือเปล่า? เมืองโบราณจะเกิดเรื่องจริงๆ เหรอ? ตอนนี้งูเสวียนซ่อนตัวอยู่ในเมฆหมอกนะ"

ถังเยว่เจอหน้าก็ถามถึงสถานการณ์เมืองโบราณทันที โม่ฟานโอบเอวเธอแล้วพูดว่า "ถ้าไม่เกิดเรื่องก็ดีที่สุด แต่มีงูเสวียนอยู่ด้วยก็กันไว้ดีกว่าแก้ไง"

"ผมรายงานประธานฮานจี้กับจู้เหมิงเรียบร้อยแล้ว พอดีเพื่อนสมัยเรียนเมืองป๋ออยู่ที่เมืองโบราณกันหลายคน ผมจะพาครูไปงานเลี้ยงรุ่นที่แปลกใหม่หน่อยนะ" โม่ฟานยิ้มร่า

ถังเยว่พอได้ยินว่ามีนักเรียนจากเมืองป๋ออยู่ที่นี่ด้วย สีหน้าก็ดูดีใจขึ้นมา แต่ไม่นานใบหน้าสวยๆ ก็แดงระเรื่อ พูดว่า "ห้ามบอกพวกเขาเรื่องความสัมพันธ์ของเรานะ"

ถึงยังไงเมื่อก่อนเธอก็เป็นครูของโม่ฟาน แม้ยุคสมัยนี้จะเปิดกว้างแล้ว แต่ถังเยว่ก็ยังรู้สึกเขินอายอยู่ดี

"ได้ครับๆ งั้นคืนนี้ครูต้องทำให้ผมพอใจนะ" โม่ฟานพยักหน้าก่อน แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

พอเจอถังเยว่แล้ว ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในตรอกเมืองป๋อ

ได้ยินสำเนียงเมืองป๋อที่คุ้นหู โม่ฟานรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที เขาเดินผ่านร้านค้าสามสี่ร้าน ยังไม่ทันเจอโรงน้ำชาที่มู่ไป๋บอก ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูแว่วมา

"เชี่ย ไปรับของอะไรมาวะเนี่ย เงินตั้งแสนหยวนซื้อขยะมาทั้งนั้น เงินฉันไม่ใช่ใบไม้นะโว้ย!!"

โม่ฟานหันไปมอง ก็เห็นจ้าคุนซานลูกไล่ของมู่ไป๋นั่นเอง ดูจากรูปร่างหน้าตา จ้าคุนซานไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ยังขี้เหร่เหมือนเดิม!

เพียงแต่หลังจากผ่านการทุบตีจากสังคมและกาลเวลา ความเกรี้ยวกราดสมัยมัธยมปลายก็หายไปหมดแล้ว

"โอ้โห จ้าลูกไล่ เปิดร้านเองแล้วเหรอเนี่ย" โม่ฟานตะโกนทักด้วยรอยยิ้ม

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย..."

จ้าคุนซานกำลังโมโหไม่มีที่ลง ดันได้ยินคนเรียกฉายาตัวเอง เขาจ้าคุนซานเป็นลูกน้องมู่ไป๋ อย่างน้อยก็นับเป็นพี่น้องครึ่งหนึ่งของมู่ไป๋นะโว้ย!

"ใครวะ บังอาจนัก กล้าเรียกฉายาปู่จ้าของแก..." จ้าคุนซานหันมาด่ากราด แต่พอด่าไปด่ามา เสียงก็ค่อยๆ เบาลง

ถึงโม่ฟานจะเก่งขึ้นและหล่อขึ้น แต่ก็ยังพอเห็นเค้าเดิมอยู่ บวกกับมีครูถังเยว่ยืนอยู่ข้างๆ เขาเลยมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหนุ่มหล่อคนนี้คือโม่ฟาน

ตอนนี้จ้าคุนซานพอจะรู้เรื่องความเก่งและสถานะของโม่ฟานบ้างแล้ว เพราะครึ่งปีก่อนลูกพี่มู่ไป๋ไปทุ่งเพลิงผลาญก็เพราะคำเชิญของโม่ฟาน พอกลับมาก็เล่าเรื่องความเก่งกาจของโม่ฟานให้ฟัง

"ท่าน... ท่านโม่? ท่านไม่ไปโรงน้ำชาพี่มู่ไป๋ มาทำอะไรที่ร้านผมเนี่ย?" จ้าคุนซานฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา

"แล้วก็ครูถังเยว่ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ นึกไม่ถึงว่าครูจะมาเมืองโบราณด้วย" จ้าคุนซานตอนนี้พูดจาลื่นไหล มีมาดคนเจนโลกอยู่ไม่น้อย

"ก็กำลังหาอยู่นี่ไง เดินๆ มาได้ยินเสียงนาย ก็เลยแวะมาดู" โม่ฟานถอนหายใจ สังคมขัดเกลาคนได้จริงๆ

จ้าคุนซานที่เคยโดนเขาตบหน้ามานับครั้งไม่ถ้วน พอเข้าสังคมไม่กี่ปีก็รู้จักดูสีหน้าคนเป็นแล้ว

"พอดีเลย พี่มู่ไป๋ก็ให้ผมไปหา ผมพาพวกท่านไปละกัน" จ้าคุนซานสั่งให้ลูกน้องในร้านเก็บของ ส่วนตัวเขาหยิบเสื้อคลุมเดินออกมา

"ตอนนี้นายช่วยมู่ไป๋ดูแลร้านเหรอ" ถังเยว่ถามด้วยความอยากรู้

"ใช่ครับ พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ผมไม่เอาไหน ตอนนี้ยังไม่ทะลวงระดับกลางเลย ก็ต้องหาทางรอดทางอื่น" จ้าคุนซานล้วงบุหรี่ออกมาซองหนึ่ง ส่งให้โม่ฟานมวนหนึ่ง

พอจุดไฟเสร็จ เขาก็พูดต่อ "ตอนนี้ผมก็ได้แต่หวังพึ่งบารมีเพื่อนฝูงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นท่านโม่ หรือพี่มู่ไป๋ หรือจางเสี่ยวโหว ถ้าพวกท่านได้ดีแล้วก็อย่าลืมเพื่อนเก่านะครับ"

พอจ้าคุนซานพูดจบ สีหน้าของโม่ฟานก็แปลกไปเรื่อยๆ!

ไอ้หมอนี่ใช้โปรแกรมโกงหรือเปล่าเนี่ย คนที่มันเอ่ยชื่อมาแต่ละคน อนาคตสดใสกันทั้งนั้น

โม่ฟานกับมู่ไป๋ไม่ต้องพูดถึง สองราชันย์แห่งมิติมืด!!!

แม้แต่จางเสี่ยวโหว ในอนาคตก็ได้เป็นนายพลผู้พิทักษ์ชาติ รับหน้าที่หัวหน้ากองทัพ

จ้าคุนซานนี่มันหวังสูงจริงๆ

พอไปถึงโรงน้ำชาที่มู่ไป๋เปิด โม่ฟานถึงพบว่านอกจากพวกเขาแล้ว เพื่อนนักเรียนที่อยู่เมืองโบราณมากันครบหมดแล้ว

มู่ไป๋ โจวหมิ่น หวังซานป้าง เหออวี่ จางเสี่ยวโหว... และซูเสี่ยวลั่ว!

ช่วยไม่ได้ จางเสี่ยวโหวตอนนี้ต้องคุมคาแรคเตอร์คนความจำเสื่อม ต้องตัวติดกับซูเสี่ยวลั่ว แต่สายตาเศร้าสร้อยของเหออวี่ที่มองมาทำเอาเขาปวดใจแทบแย่

แต่กายนี้มอบให้ชาติแล้ว ยากจะมอบให้นาง!!

เพื่อทำลายแผนการของลัทธิทมิฬ เขาจำเป็นต้องปลอมตัวต่อไป

"โม่ฟาน... ครูถังเยว่!"

เพื่อนๆ หลายคนคาดไม่ถึงว่าคนที่มากับโม่ฟานจะเป็นครูถังเยว่

"ครูถังเยว่"

โจวหมิ่นเห็นถังเยว่ ขอบตาก็ร้อนผ่าวทันที ธาตุแรกที่เธอปลุกได้คือธาตุไฟ ถังเยว่เคยช่วยติวเข้มให้เธอหลายครั้ง พอได้เจอถังเยว่ก็อดนึกถึงช่วงเวลาที่เมืองป๋อไม่ได้

"โจวหมิ่น โตเป็นสาวสวยแล้วนะเนี่ย" ถังเยว่ดึงโจวหมิ่นเข้ามากอด ตบหลังเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

เพื่อนๆ ทุกคนในที่นั้นต่างเข้ามาทักทายครูถังเยว่ เพราะตอนนั้นครูสาวสวยคนนี้สร้างความประทับใจให้พวกเขาไว้มากทีเดียว!

โม่ฟานกะว่าจะนั่งตรงไหนก็ได้ แต่ทุกคนคะยั้นคะยอให้เขาไปนั่งตำแหน่งประธาน โม่ฟานจะยกให้ถังเยว่ แต่ถังเยว่ก็ให้เขานั่งตรงนั้น

ถ้าเขาไม่นั่ง คนอื่นก็ไม่กล้านั่ง

[จบแล้ว]