บทที่ 24 - รู้ไหมว่าตระกูลจอมเวททหารระดับชาติยิ่งใหญ่แค่ไหน

บทที่ 24 - รู้ไหมว่าตระกูลจอมเวททหารระดับชาติยิ่งใหญ่แค่ไหน

อ้ายถูถูโดนเจ้าหัวโล้นตะคอกใส่หน้าทีเดียวถึงกับตัวสั่นงันงก ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยโดนคนนอกตะคอกใส่แบบนี้มาก่อน ต่อให้ทำให้คุณปู่โกรธ ท่านก็แค่ตีมือเธอเบาๆ ทีเดียว ไม่เคยมีใครกล้าทำรุนแรงกับเธอเลยสักครั้ง

"แง้...."

เห็นอ้ายถูถูหน้าอกตูมๆ แบบนี้ แต่จริงๆ แล้วใจเสาะเป็นบ้า พอโดนตะคอกปุ๊บก็วิ่งไปหลบหลังมู่หนูเจียวแล้วร้องไห้กระซิกๆ ทันที

กล้ามาตะคอกใส่เพื่อนข้า แกไม่อยากตายดีแล้วสินะ!

ถึงเพิ่งจะรู้จักกับอ้ายถูถูได้ไม่นาน แต่ในใจโม่ฟานเหมาเอาเองแล้วว่าพวกเราเป็นเพื่อนซี้กันมาหลายสิบปี

"หน่วยล่าอสูรประจำเมืองนี่เก่งจริงๆ เลยนะ ตอนสู้กับสัตว์อสูรไม่เห็นหัว พอตอนรังแกประชาชนนี่โผล่หัวมาเชียว" โม่ฟานลุกขึ้นยืน แววตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว

"ไอ้เลว แกพูดว่าอะไรนะ"

เจ้าหัวโล้นยังไม่ทันอ้าปาก ลูกสมุนข้างกายก็เสนอหน้าออกมาตะโกนใส่โม่ฟาน

"ฉันว่าเขาพูดถูกนะ!"

จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มผิวเข้มเดินแหวกฝูงชนเข้ามา ไม่สิ ต้องเรียกว่าพี่ทหารผิวเข้มมาดเข้มต่างหาก

อ้ายเจียงถู??

โม่ฟานอุทานในใจว่าเชี่ยแล้ว ทุกครั้งที่อ้ายถูถูโดนรังแก พี่ชายแกต้องโผล่มาทุกที นี่มันระบบอัตโนมัติหรือไงฟะ

"พี่... พี่ใหญ่!!"

อ้ายถูถูร้องเรียกเสียงหลง น้ำตาแตกยิ่งกว่าเดิม

โม่ฟานถึงกับเหวอ ยัยถูถู นี่เธอร้องไห้หรือกำลังร่ายเวทบัฟเพิ่มความเร็วโจมตีกับอัตราคริติคอลให้พี่ชายเธอกันแน่เนี่ย

ว่าแต่ตอนนี้พี่อ้ายกับฉันใครเก่งกว่ากันนะ พูดยากแฮะ บางทีพี่แกอาจจะเป็นระดับสูงไปแล้วก็ได้ แต่ถ้ายังอยู่ระดับกลางก็น่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกันไหว

อ้ายเจียงถูยืนนิ่งเงียบ ร่างกายกำยำเหมือนคิงคองทมิฬ แค่เดินเข้ามาบรรยากาศรอบข้างก็เต็มไปด้วยความกดดันอันมหาศาล

"ฉันอยากถามหน่อยว่า น้องสาวฉันพูดอะไรผิดตรงไหน?"

อ้ายเจียงถูเติบโตมาในกองทัพ ทุกอิริยาบถจึงแฝงไปด้วยรังสีสังหารที่เข้มข้น!

เจ้าหัวโล้นโดนรังสีฆ่าฟันกดทับจนตัวแข็งทื่อ ปากอ้าพะงาบๆ อยากจะพูดแต่ลิ้นแข็งจนพูดไม่ออก

คนเริ่มมามุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ เพราะถนนตรงนี้ถูกปิด การจราจรข้างหลังเลยเริ่มติดขัด

ไอ้หนุ่มเศรษฐีที่ยื่นบุหรี่ให้โม่ฟานเมื่อกี้รีบพูดแทรกขึ้นมา "ใช่เลยครับ พี่ชายผิวเข้ม ช่วยบอกพวกมันหน่อยสิว่าน้องสาวคนสวยพูดผิดตรงไหน พวกจอมเวทกลุ่มนี้ตอนเจอสัตว์อสูรทำอะไรไม่เป็นสัปปะรด พอเจมาชาวบ้านล่ะทำวางก้ามใหญ่โต"

อ้ายเจียงถูปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

โม่ฟานหันไปมองไอ้หนุ่มเศรษฐีแล้วหัวเราะหึๆ "เมื่อกี้ทำไมไม่พูดล่ะพ่อคุณ ทีงี้ล่ะเสนอหน้าเชียว"

เจ้าหัวโล้นขยับริมฝีปาก แต่ยังไม่ทันได้แก้ตัวอะไร

นัยน์ตาของอ้ายเจียงถูวูบวาบด้วยแสงสีเงิน "คุกเข่าลงซะ แล้วบอกมาว่าน้องสาวฉันพูดผิดตรงไหน? ทำไมแกต้องตะคอกใส่เธอ!"

แรงกดดันจากเวทมิติถาโถมลงมาใส่ร่างเจ้าหัวโล้นทันที แรงกดดันรุนแรงขนาดที่เศษหินรอบตัวเขาแหลกเป็นผุยผง

ตุบ!

เจ้าหัวโล้นเข่าทรุดกระแทกพื้นอย่างไม่อาจต้านทาน ร่างกายสั่นระริกภายใต้แรงกดดันมหาศาล

อู้วหูว... โม่ฟานเองยังตกใจจนเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว พี่อ้ายเวอร์ชันนี้โหดดิบเถื่อนชะมัด เอ๊ะ แต่ตอนแข่งทีมชาติพี่แกก็ไม่ได้อารมณ์ร้อนขนาดนี้นี่หว่า

หรือจะเป็นเพราะอ้ายถูถู? ไอ้หมอนี่เป็นซิสค่อนงั้นเรอะ!!

โธ่เอ๊ย รู้หน้าไม่รู้ใจ เห็นหน้าตาเคร่งขรึมคิ้วหนาตาโต ที่แท้ก็พวกหวงน้องสาวเข้าเส้นนี่เอง... โม่ฟานทำหน้าเหมือนบรรลุสัจธรรม

มู่หนูเจียวรีบพูดขึ้นมา "ไม่ต้องกลัว นั่นพี่ชายของถูถู พวกเดียวกัน!"

"อ๋อ... หน้าตาไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่เลยนะ" โม่ฟานเปรียบเทียบหน้าตาของสองพี่น้อง

"อ้ายเจียงถูเข้ากองทัพตั้งแต่อายุสิบหก ทำภารกิจอยู่แถบชายแดนภาคเหนือตลอด ไม่ดำก็แปลกแล้ว" มู่หนูเจียวอธิบาย

"เอ้อ จริงสิ ฉันยังไม่รู้จักชื่อนายเลย"

มู่หนูเจียวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้ชื่อแซ่ของโม่ฟาน

"ฉันชื่อโม่ฟาน มาจากเมืองป๋อ!!" โม่ฟานยื่นมือออกไปจับมืออันนุ่มนิ่มขาวเนียนของมู่หนูเจียว

เมืองป๋อ?

มู่หนูเจียวชะงักไปนิดหนึ่ง เธอนึกถึงข่าวภัยพิบัติที่เพิ่งเกิดขึ้นที่เมืองป๋อ แล้วหันกลับมามองโม่ฟาน

โม่ฟานสังเกตเห็นแววตาแปลกๆ ของเธอ จึงยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ใช่แล้ว เมืองป๋อนั่นแหละ ที่นครเวทมนตร์มีโครงการบ้านเอื้ออาทรสำหรับผู้ประสบภัยเมืองป๋อ พวกเราเลยย้ายมาอยู่ที่นี่กัน"

อ้ายเจียงถูเดินอาดๆ เข้าไปหาเจ้าหัวโล้นที่คุกเข่าอยู่ มองลงมาจากมุมสูงด้วยสายตาเหยียดหยาม "ตอบไม่ได้ ก็แสดงว่าน้องสาวฉันไม่ได้พูดอะไรผิด!!"

เขาง้างมือขึ้น แล้วตบหน้าฉาดใหญ่โดยไม่ลังเล

"เพียะ!!!"

เสียงตบหน้าดังสนั่น

"จำใส่กะลาหัวเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคราวหน้าจะไม่ใช่แค่เจ็บตัวแค่นี้แน่"

อ้ายเจียงถูต่อสายหาคุณอาของเขาต่อหน้าต่อตาเจ้าหัวโล้น ผู้ชายตระกูลอ้ายไม่ได้มีแค่ในกองทัพ แต่ยังมีอิทธิพลในสมาคมเวทมนตร์ด้วย

การจะสั่งปลดหัวหน้าทีมล่าอสูรปลายแถวสักคน มันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

[จบแล้ว]