บทที่ 5 - สายฟ้าเข้าสู่ระดับกลาง หายนะเมืองป๋อเริ่มต้น

บทที่ 5 - สายฟ้าเข้าสู่ระดับกลาง หายนะเมืองป๋อเริ่มต้น

เสียงคำรามของสายฟ้าก้องกังวานผ่านหูของทุกคน ทั้งคฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างน่าประหลาดในวินาทีนี้ ทุกคนยืนตัวแข็งทื่อมองดูโม่ฟาน ราวกับว่าพวกเขาเองก็ถูกสายฟ้าฟาดเข้าไปด้วย

โม่ฟานข่มจิตสังหารในใจลง แล้วหันไปมองโม่เจียซิงที่นั่งอยู่มุมห้อง จากนั้นก็โบกมือให้พ่อ

โม่เจียซิงยิ้มซื่อๆ แล้วรีบยกแก้วเหล้าขึ้น เพราะมีเพื่อนฝูงมาชนแก้วแสดงความยินดี

บนแท่นประธาน เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองป๋อต่างพากันอ้าปากค้าง

ถังเยว่ลุกขึ้นยืน แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไอ้หนูนี่ ซ่อนไม้เด็ดไว้ขนาดนี้เลยเชียว

"เป็นไปไม่ได้ หรือว่าเขาเป็นจอมเวทระดับกลาง!!" มู่จั๋วอวิ๋นดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ ขยี้ตาตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

เช่นเดียวกัน ผอ.จู เติ้งข่าย หยางจั้วเหอ และขาใหญ่เมืองป๋อคนอื่นๆ ต่างลุกฮือขึ้นด้วยความช็อก นักเรียนสายอัคคีปล่อยเวทสายฟ้าออกมาได้ยังไงกัน??

อุปกรณ์เวทเหรอ ไม่ใช่ เมื่อกี้รอบตัวโม่ฟานมีแสงสีม่วงเจิดจ้า นี่ต้องเป็นเวทมนตร์ที่เขาปล่อยออกมาเองแน่ๆ ไม่ได้พึ่งพาพลังภายนอกเด็ดขาด

งั้นก็แปลว่าเขาทะลวงระดับกลางแล้วเหรอ แต่มันก็ไม่ถูกอยู่ดี ต่อให้เพิ่งขึ้นระดับกลางมาหมาดๆ ก็ไม่มีทางฝึกอัสนีบาตให้ถึงขั้นที่สองได้เร็วขนาดนี้หรอก

แขกเหรื่อต่างถูกโม่ฟานทำให้ช็อกตาตั้ง บรรยากาศเงียบกริบไปนานสองนาน!

"นี่มันเรื่องอะไรกัน? ใครช่วยบอกผมที?"

ผู้นำตระกูลโจวแห่งเมืองป๋อลุกขึ้น สายตากวาดมองเหล่าผู้ยิ่งใหญ่รอบตัว

มีเพียงผอ.จูที่ในดวงตามีประกายแปลกประหลาด "โม่ฟาน... โม่ฟานเขาเป็นผู้มีพรสวรรค์สองธาตุแต่กำเนิด!!"

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตื่นเต้นจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

ใช่แล้ว มีแค่ความเป็นไปได้เรื่องพรสวรรค์สองธาตุแต่กำเนิดเท่านั้นที่อธิบายได้ว่าทำไมโม่ฟานถึงใช้อัสนีบาตขั้นที่สองได้ ในพิธีปลุกพลังตอนนั้น โม่ฟานไม่ได้ปลุกแค่ธาตุไฟ แต่ปลุกธาตุสายฟ้ามาด้วย

พรสวรรค์สองธาตุแต่กำเนิด พระเจ้านี่มันมีอยู่จริงบนโลกนี้ด้วยเหรอ??

ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้วเนี่ย??

โม่ฟานหันไปมองเติ้งข่ายที่กำลังอึ้งไม่แพ้กัน "ท่านประธานเติ้ง ประกาศผลการประลองได้รึยังครับ"

"อ้อ ใช่ๆ"

เติ้งข่ายได้สติ เหลือบนมองอวี่อ๋างที่นอนเป็นตายเท่ากันอยู่บนพื้น แล้วประกาศเสียงดัง "ผู้ชนะในการประลองเวท คือโม่ฟาน!"

โม่ฟานไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก แค่พยักหน้าให้รอบด้านนิดหน่อย

จากนั้นก็เดินออกจากสนามประลอง มุ่งหน้าไปยังแท่นประธานที่มู่จั๋วอวิ๋นกับคนอื่นๆ นั่งอยู่

พอโม่ฟานเดินเข้ามา หลายคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าระหว่างโม่ฟานกับมู่จั๋วอวิ๋นยังมีเดิมพันกันอยู่ คนแพ้ต้องโขกหัวขอโทษคนชนะ

ดูท่าทางแล้ว โม่ฟานคงไม่กะจะให้มู่จั๋วอวิ๋นโขกหัวขอโทษจริงๆ หรอกใช่มั้ย??

อย่างน้อยมู่จั๋วอวิ๋นก็คิดแบบนั้น เขามองร่างโม่ฟานที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แล้วกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ หรือว่าเขาต้องคุกเข่าขอโทษไอ้เด็กเวรนี่จริงๆ ถ้าทำแบบนั้น ต่อไปเขาจะมีหน้าอยู่ในเมืองป๋อได้ยังไง!

โม่ฟานก้าวเท้าอย่างมั่นคงขึ้นไปบนแท่นประธาน ปรายตามองมู่หนิงเสวี่ยแวบหนึ่ง แล้วแค่นหัวเราะออกมา "มู่จั๋วอวิ๋น แกควรขอบคุณที่ตัวเองมีลูกสาวดีๆ ถ้าไม่เห็นแก่มู่หนิงเสวี่ย เรื่องนี้ฉันไม่จบง่ายๆ แน่!"

หน้ามู่จั๋วอวิ๋นเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง แต่ความตกใจของเขายังไม่จบแค่นี้

ผอ.จูถามด้วยน้ำเสียงเมตตา "โม่ฟาน ตอนนี้เธอคงเป็นจอมเวทระดับกลางแล้วใช่มั้ย"

อะไรนะ?!

โม่ฟานพยักหน้าเบาๆ เขาไม่แปลกใจเลยสักนิด

นอกจากจ่านคง คนอื่นต่างช็อกกันอีกรอบ คนที่อายุเท่านี้แล้วไปถึงระดับจอมเวทระดับกลางได้ ที่พวกเขารู้จักมีแค่คนเดียว นั่นคือมู่หนิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ

แต่ตอนนี้ อัจฉริยะอีกคนมายืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

ไม่สิ โม่ฟานอาจจะอัจฉริยะยิ่งกว่ามู่หนิงเสวี่ยซะอีก

เพราะมู่หนิงเสวี่ยได้รับการปลุกพลังล่วงหน้า แถมยังไปอยู่กับตระกูลมู่ใหญ่ที่เมืองหลวง ใช้ทรัพยากรไปตั้งเท่าไหร่กว่าจะถึงระดับกลางในอายุเท่านี้

แต่โม่ฟานปลุกพลังตอนอายุสิบหกตามเกณฑ์ แถมยังฝึกควบสองธาตุ อาศัยความพยายามของตัวเองล้วนๆ จนถึงระดับกลาง

จ่านคงรีบพุ่งเข้ามาคว้าแขนโม่ฟานหมับ "โม่ฟานคนนี้กองทัพเราจองแล้ว วันนี้ใครกล้าแย่งฉันจะไปถล่มบ้านมัน!!"

สองธาตุแต่กำเนิดเชียวนะ ปั้นไปจนถึงช่วงหลังๆ เจ้าเด็กนี่ต้องเป็นคมดาบสังหารอสูรชั้นยอดแน่ๆ จ่านคงเหมือนมองเห็นอนาคตของโม่ฟานแล้ว ไม่มีทางปล่อยมือเด็ดขาด

"เหอะๆ"

หยางจั้วเหอได้ยินจ่านคงพูด ก็หัวเราะเยาะเบาๆ "ลูกพี่จ่านคง ถึงเรื่องในเมืองป๋อนายจะตัดสินใจได้หลายเรื่อง แต่ก็ไม่ใช่ทุกเรื่องที่ฉันจะยอมนายนะ สมาคมเวทมนตร์ของเราไม่ยอมปล่อยอัจฉริยะระดับปีศาจแบบนี้หลุดมือแน่!"

โม่ฟานได้ยินพวกผู้ใหญ่เถียงกัน ก็รีบโบกมือห้าม "พี่ๆ ครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีความคิดจะเข้าร่วมสังกัดไหนครับ อย่างน้อยก็ก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัย"

โม่ฟานตอนนี้เป็นจอมเวทระดับกลาง ในแง่พลังก็ไม่ได้ต่างจากพวกหยางจั้วเหอหรือมู่จั๋วอวิ๋นเท่าไหร่ เผลอๆ จะเหนือกว่านิดหน่อยด้วยซ้ำ

เพราะโม่ฟานยังมีไพ่ตายก้นหีบอยู่อีกใบ แหวนเทพสุริยันทองคำ!

พอได้ยินว่าโม่ฟานยังไม่คิดสังกัดที่ไหน ถังเยว่ก็ถอนหายใจโล่งอก เพราะสมาคมศาลยุติธรรมของพวกเธอก็อยากได้อัจฉริยะสองธาตุเหมือนกัน

น่าเสียดายที่เธอยังมีภารกิจค้ำคอ เปิดเผยฐานะผู้พิพากษาไม่ได้

สุดท้าย สมาคมเวทมนตร์ สมาพันธ์นักล่า และกองทัพเมืองป๋อ สามขั้วอำนาจก็ร่วมมือกันปิดข่าว แต่ก็คงปิดได้แค่ช่วงสั้นๆ

โม่ฟานได้รับสิทธิ์ใช้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์เหมือนชีวิตรอบแรก เพียงแต่เขารู้ว่าหายนะเมืองป๋อจะระเบิดขึ้นภายในสัปดาห์นี้

ก่อนลงไปในน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ โม่ฟานกำชับให้พ่อพาอาเขย อา และซินเซี่ยไปพักที่ที่หนึ่งสักสองสามวัน สถานที่นั่นก็คือเขตปลอดภัยในชีวิตรอบที่แล้ว

แบบนี้พอหายนะระเบิดขึ้น พวกเขาสี่คนก็ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนสัตว์อสูรโจมตี

ส่วนชาวเมืองป๋อคนอื่นๆ โม่ฟานทำในสิ่งที่ทำได้ไปหมดแล้ว เขาไม่อาจเสี่ยงเปิดเผยตัวเองเพื่อไปป่าวประกาศให้คนแตกตื่น

ต้องรู้ไว้ว่าในเมืองป๋อตอนนี้มีจอมเวทระดับสูงของ "ลัทธิทมิฬ" อยู่ถึงสองคน คือซารังและอู๋ขู่ พวกมันบี้โม่ฟานในตอนนี้ให้ตายคามือได้ง่ายๆ

ด้วยเหตุนี้ หลังจากย้ำนักย้ำหนากับโม่เจียซิงแล้ว โม่ฟานถึงได้เข้าไปภายในเขตน้ำพุศักดิ์สิทธิ์

น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ที่ชั้นใต้ดินสิบห้าของตึกหยินเม่าที่เป็นแลนด์มาร์คของเมืองป๋อ แววตาของโม่ฟานเต็มไปด้วยความคะนึงหา

ในโถงใต้ดินมีหน่วยลาดตระเวนเฝ้าอยู่ หัวหน้าหน่วยก็เป็นจอมเวทระดับกลาง เมืองป๋อมีจอมเวทระดับกลางไม่เยอะ การส่งมาเฝ้าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์หนึ่งคน แสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญมาก

คนที่มาส่งโม่ฟานคือมู่จั๋วอวิ๋นและถังเยว่ ก่อนเข้าไป ถังเยว่ก็มอบคัมภีร์แผนภาพดวงดาวให้โม่ฟานสี่เล่มเหมือนเดิม

ถังเยว่อาจจะรู้ตัวว่าต้องกลับเมืองซ่งแล้ว เลยอธิบายความแตกต่างระหว่างเวทระดับต้นกับระดับกลางให้โม่ฟานฟังคร่าวๆ แล้วก็ปล่อยให้เขาเข้าไปทำสมาธิ

โม่ฟานพยักหน้าอย่างจริงจัง ถึงเขาจะแม่นเรื่องระดับเวทมนตร์อยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้ขัดจังหวะอาจารย์ถังเยว่

หลังจากลากับอาจารย์ถังเยว่ โม่ฟานก็หันหลังเดินเข้าห้องลับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์

เขารู้ว่าเวลาของเขาไม่ได้มีถึงเจ็ดวัน ดังนั้นเขาต้องรีบเร่งอัพเกรดธาตุสายฟ้าให้ถึงระดับกลางให้เร็วที่สุด

[จบแล้ว]