ตอนที่ 49 ข้าจะทำตามวิถีแห่งโชคชะตา

"ร่างแยกของติงหานหรง... ตายแล้ว?!"

เจียงมู่รู้สึกหวาดกลัว

เขารีบไปที่ห้องของ ติงหนานหรงเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

เขารีบมาที่ประตูห้องของนางและดูสถานการณ์ภายในผ่านรอยแตกของประตู

“เวร ทำไมไม่มีใครเลย!”

หลังจากมองดูสักพัก เขาก็พบว่าภายในห้องนั้นว่างเปล่า

“หรงเอ๋อ! เจ้าอยู่ไหน!”

เจียงมู่ผลักประตูเปิดและเข้าไป

เขาค้นห้องของติงหนานหรงทั้งภายในและภายนอกจนทั่ว

แตก็ไม่พบนาง

บนฟูกที่ใช้ฝึก เหลือเพียงแอ่งน้ำ

มันเป็นร่างยแยกของติงหานหรงที่ถูกฆ่าตาย

“นางกระโดดออกทางหน้าต่างเหรอ?”

เจียงมู่มาที่หน้าต่างและส่องไปรอบๆ

ภายนอกมีแต่ดอกไม้ ต้นไม้ ป่าเขียวขจี และโขดหิน บางครั้งจะได้ยินเสียงนกร้องอย่างสนุกสนานและได้กลิ่นลมหายใจของป่า

แต่ก็ไม่มีคนเลย

"เฮ้! เกิดอะไรขึ้น นางไปไหน!"

..

ในป่า.

รูปร่างของติงหนานหรงเป็นเหมือนสายลมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผ่านป่าหนาทึบ

“หยุด ข้าไม่จะฆ่าเจ้าแล้ว เรามาคุยกันเถอะ”

นางตะโกนขึ้นไปยังอากาศหน้าหน้า

แม้ว่าข้างหน้าจะไม่มีใคร

แต่นางรู้สึกได้ว่า ฮั่นอวี้ฉิที่กำลังล่องหน กำลังหลบหนีจากการตามล่าของนาง

"เจ้าไม่สามารถหนีไปได้"

"เมื่อเจ้าฆ่าร่างแยกธาตุน้ำของข้า พลังธาตุน้ำของข้าก็จะติดอยู่กับเจ้า"

“ไม่ว่าเจ้าจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ข้าก็สามารถตามหาเจ้าได้”

“อย่าให้ข้าต้องลงมือ”

หลังจากพูดจบ ติงหนานหรงก็เริ่มหยุด

นางมองไปด้านหน้าที่ว่างเปล่าเงียบๆ

หลังจากนั้นสักครู่

สาวงามผมยาวถือมีดสั้นก็ปรากฏต่อหน้านาง

หญิงสาวสวมชุดยาวสีน้ำเงินทะเลสาบ และมีรอยแผลเป็นรูปผีเสื้อบนแก้มที่สวยงามของนาง ซึ่งทำให้นางดูมีเสน่ห์มาก

ฮั่นอวี้ฉิง!

นางกลับมาเพื่อฆ่า ติงหนานหรง

น่าเสียดายที่มันล้มเหลว

ฮั่นอวี้ฉิงไม่ได้คาดหวังว่าจะนางจะล้มเหลวและฆ่าเพียงร่างแยกของนาง

ฮั่นอวี้ฉิงถือกริชไว้แน่น จ้องมอง ติงหนานหรงอย่างระมัดระวังและหวาดกลัว

อย่างไรก็ตามนางแสร้งทำเป็นผ่อนคลายและหัวเราะ:

“โอ้ ท่านพี่หรง ท่านต้องการคุยกับข้าเรื่องอะไร ข้ายังต้องรีบกลับไปที่นิกายหวู่โหยว ฮิฮิ”

"พูดคุยเรื่องการตายและการฟื้นคืนชีพของเจ้าและข้า สมมติว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น และทิ้งความแค้นระหว่างเราไป"

ติงหนานหรงต้องการพูดสิ่งนี้

แต่ก็พบว่ามันเหมือนตอนที่นางต้องการบอกข้อมูลในบันทึก นางไม่สามารถพูดมันออกมาได้

หลังจากพิจารณาอย่างจริงจัง ติงหนานหรงก็ไม่มีทางเลือกนอกจากพูดว่า:

"ข้าเชื่อในโชคชะตา และข้าจะเดินไปตามวิถีแห่งโชคชะตา"

"เดินไปตามวิถีแห่งโชคชะตา???"

ฮั่นอวี้ฉิงชิงชะงักไปครู่หนึ่ง

นางพิจารณาความหมายของประโยคนี้อย่างระมัดระวัง

ไม่ใช่ถึงครึ่งนาที นางก็เบิกตากว้าง

อย่างนี้ก็หมายความนางเวรนี่...จะทำตามที่บันทึกเขียนไว้เหรอ? ? ?

ดังนั้นนางจึงรีบเรียกบันทึกและค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ ติงหนานหรงอย่างรวดเร็ว:

[ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการเฝ้าดูนิกายหวู่โหยว ถูกทำลายด้วยมือของข้าทีละเล็กทีละน้อย และในที่สุดก็ฆ่าข้าด้วยตัวเอง เพื่อแก้แค้นด้วยความพอใจ นางจะไม่บังคับตัวเองมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวของข้า 】

【น่าเสียดายแม้จะนางเสียสละไปมาก เเป้าหมายของนางก็ไม่สำเร็จอยู่ดี】

นางสารเลวคนนี้มีบันทึกเหมือนกัน ดังนั้นนางต้องรู้ว่าเป้าหมายของนางจะไม่สำเร็จ

ถ้านางทำตามที่บันทึกบอก

นั่นหมายความว่านางเวรนี่...จะกลายเป็นคู่เต๋าของ เจียงมู่!

ฮั่นอวี้ฉิงขยับมือของนางและอ่านบันทึกต่อไป:

[ในช่วงแรก ตัวตนหลักของนางคือสาวใช้ส่วนตัวของข้า 】

[นอกจากจะปกป้องข้าแล้ว

นางยังรับผิดชอบชีวิตประจำวันของข้า เช่น การใช้ชีวิต การกิน การซักผ้า และอื่น ๆ 】

[ในช่วงกลางและปลาย นางจะกลายเป็นคู่สหายเต๋าของข้า】

[หลังจากที่นางมอบธาตุหยินของนางให้ข้า 】

【นางจะไม่มีวันทิ้งข้าไป 】

เมื่อเห็นมือของฮั่นอวี้ฉิงที่เคลื่อนไหวในอากาศ

ติงหนานหรงพยักหน้าอย่างลับๆ: แน่นอน ฮั่นอวี้ฉิงยังเป็นเจ้าของ "บันทึกประจำวันส่วนตัวของเจียงมู่" เช่นนาง

ในความเป็นจริง ในตอนแรกนางไม่ค่อยแน่ใจนักว่าฮั่นอวี้ฉิงมีบันทึกด้วยหรือไม่

หลังจากคิดอย่างรอบคอบ

ถ้า ฮั่นอวี้ฉิงมีบันทึก ตามธรรมชาติที่เจ้าคิดเจ้าแค้นของนาง นางจะต้องกลับมาฆ่านางเมื่อนางรู้ว่า ติงหนานหรงฟื้นคืนชีพใช่ไหม?

ถ้านางกลับมาลอบสังหารจริงๆ

ฮั่นอวี้ฉิงก็ต้องเป็นเจ้าของบันทึกเจียงมู่อย่างแน่นอน!

ตอนนี้ดูเหมือนว่าการเดาของข้าจะถูกต้อง

ฮั่นอวี้ฉิง ปิดบันทึก

ทันใดนั่นก็นึกขึ้นได้

ดูเหมือนว่านางสารเลวนี่จะรู้ว่าข้าเป็นเจ้าของ "บันทึกส่วนตัวของเจียงมู่"

มิฉะนั้นนางคงไม่พูดกับนางในทำนองนี้ โดยเฉพาะ 'ข้าจะดำเนินไปตามวิถีแห่งโชคชะตา' '

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฮั่นอวี้ฉิงถามอย่างเคร่งขรึม:

"เจ้าบอกข้าได้ไหม.

“ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากเดินตามวิถีแห่งโชคชะตา?

“แล้วสิ่งที่เจ้าทำมาตลอดหลายปีนี้…ไม่สูญเปล่าเหรอ?”

ติงหนานหรงตอบอย่างเฉยเมย:

"เพราะข้าพอใจกับโชคชะตาในอนาคตของข้ามากแล้ว"

ตอนนางอยู่ในห้อง

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว นางจึงตัดสินใจเลือกอย่างเด็ดขาด

ประการแรกเซียนหนิวไป๋บอกนางว่าตราบใดที่นางปฏิบัติตามวิถีแห่งโชคชะตา ตลอดชีวิตที่เหลือนางจะอยู่อย่างมีความสุข

นางมั่นใจในสิ่งนี้

ประการที่สอง นางได้ละทิ้งความปรารถนาสุดท้ายของมารดาในช่วงแรก และตอนนี้นางต้องการที่จะพยายามเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของมารดาในช่วงหลัง:

[ในคืนที่นางอายุได้สี่ขวบ มารดาของนางที่นอนจมกองเลือดกำลังจะตาย ถือลูกแกะย่างที่เปื้อนเลือดครึ่งชิ้นด้วยมือที่สั่นเทา และพูดกับนางทั้งน้ำตาด้วยรอยยิ้มที่ใจดี: “หรงเอ๋อ อย่าร้องไห้... จำคำแม่ไว้ ปกป้องตัวเอง...อย่าถูกความเกลียดชังบังตา...ในอนาคต...ลูกต้องหัดย่างเนื้อแกะ...และมัดใจท้องสามี....และสอน...ลูกๆ...ของเจ้า...ย่างแกะ.....แม่อยาก...ให้..เจ้า...ใช้ชีวิต....อย่างมึความสุข ..']

แม่ของนางไม่ต้องการให้นางเริ่มต้นเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนามแห่งการแก้แค้น

แต่นางหวังว่านางจะมีครอบครัวที่มีความสุขในอนาคต

เดิมทีนางไม่สนใจผู้ชาย

นางรู้สึกว่าชีวิตนี้นางคงไม่มีวันตกหลุมรักผู้ชายคนไหน นับประสาอะไรกับการสร้างครอบครัว

แต่ตอนนี้ เนื่องจากข้าไม่ปฏิเสธเจียงมู่...

ทำไมไม่ลองดูล่ะ?

ติงหนานหรงมองไปที่ฮั่นอวี้ฉิงและแนะนำ:

“ระหว่างเจ้ากับข้าเราเสมอกันแล้ว

“แค่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ในวันข้างหน้า ทุกสิ่งจะเป็นไปตามโชคคชะตา

"ว่าไง?"

ขณะที่นางพูด นางก็หยิบกระบี่ออกมา

เฝ้ารอคำตอบของฮั่นอวี้ฉิงอย่างเงียบ ๆ

"..."

มุมปากของ ฮั่นอวี้ฉิงกระตุกเล็กน้อย

นางกำลังข่มขู่ข้าชัดๆ....

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากนางยินดีทำตามสิ่งที่บันทึกบอก

ดูเหมือนว่าข้าจะได้ประโยชน์บ้าง ....

ไม่สิ ต้องบอกว่ามีประโยชน์มาก!

ดวงตาของ ฮั่นอวี้ฉิงค่อยๆ สว่างขึ้น

เพราะข้าจะเป็นภรรยาเจียงมู่ ภรรยาของประมุขนิกาย

และเมื่อ ติงหนานหรงกลายเป็นคู่สหายเต๋าของเจียงมู่ก็เท่ากับเป็นหนึ่งในพวกนาง! เป็นพี่สาวที่ดี!

สิ่งที่สำคัญที่สุด.

ติงหนานหรงจะทะลวงไปสู่หลอมสุญตาในอนาคต!

และเมื่อถึงเวลาโจมตีนิกายซวนหยาง ติงหนานหรงจะเป็นผู้ช่วยเหลือที่ทรงพลังอย่างแน่นอน!

ข้าต้องทำข้อตกลงกับนางสารเลวนี่!

สิ่งที่สำคัญที่สุด

ตอนนี้บนร่างของข้ามีพลังธาตุน้ำติดกายอย่ แม้ว่าข้าจะใช้สุญตาซ่อนเทพ ข้าก็ไม่สามารถหนีการตามล่าของนางสารเลวนี่ได้!

ถ้านางไม่ตกลง นางโดนนางฆ่าแน่!

…..

“พี่หรง!”

ทันใดนั้น ฮั่นอวี้ฉิงก็แสดงรอยยิ้มที่สดใส

นางนำกริชกลับเขข้าแหวนมิติและพุ่งตัวไปที่ติงหนานหรงโดยไร้การป้องกัน

นางกอด ติงหนานหรงอย่างนุ่มนวล

"พี่สาวหรง! จากนี้ไป ท่านจะเป็นพี่สาวของข้า ฮิฮิ"