ตอนที่ 47 หนิวไป๋!

47

[ข้าหวังว่าหลังจากฮั่นอวี้ฉิงกลับถึง นิกายหวู่โหยว นางจะไม่ทำอะไรโง่ๆ ที่ส่งผลกระทบต่อโครงเรื่อง 】

[เมื่อพูดถึงแล้ว ฮั่นอวี้ฉิงก็คล้ายๆกับติงหนานหรงทั้งคู่เป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้น 】

[อย่างไรก็ตาม ฮั่นอวี้ฉิง นั้นโหดเหี้ยมมากกว่า 】

[นางเป็นผู้หญิงที่หากมีแค้นก็ต้องชำระ 】

【เป็นผู้หญิงที่ทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมายตัวเอง】

[หากจะให้อธิบายนางเป็นคำพูดคงประมาณ "โหดเหี้ยมกับตัวเอง โหดเหี้ยมกับศัตรู" "เจรจาล้มเหลวเพราะเจ้าจ่ายมากไม่พอ" "เวลาจะทำให้แผลเป็นลึกขึ้น"...]

ฮั่นอวี้ฉิง ยิ้มเยาะ: "สามีของข้าเข้าใจข้าดีที่สุด"

ติงหนานหรงพูดอย่างเงียบ ๆ : "มีแค้นต้องชำระ... ถ้านางรู้ว่าข้ายังไม่ตาย นางจะหาทางกลับมาฆ่าข้าอีกครั้งอย่างแน่นอน"

[ในแง่หนึ่งข้ายังคงชื่นชมนางโรคจิตคนนี้ 】

[เพื่อเป้าหมายของนางเอง ไม่ว่าข้าจะปฏิบัติกับนางอย่างไรหลังจากที่เราแต่งงานกัน นางจะไม่บ่นแม้แต่จะยอมรับมันอย่างนอบน้อม 】

[และเพื่อเอาใจข้า นางจะทำทุกอย่าง 】

[น่าเสียดาย ข้าไม่ชอบนางเพราะตามบุคลิกตัวร้ายของข้า ข้าเกลียดและชิงชังนาง 】

[ข้ายังคงตีนางเป็นครั้งคราว 】

[ใช่ ตามเนื้อเรื่อง ข้าตีนาง 】

[แม้กระทั่งทำร้ายนาง 】

"ว้าว!"

“สามีทำร้ายข้าจริงๆ!”

"ข้าจะรอ!"

"เมื่อข้าฆ่า ติงหนานนางสารเลวนั่น ข้าจะกลับไปที่นิกายหวู่โหยวทันที และรอสามีกลับมาอย่างเชื่อฟัง"

"ฮิๆ"

ฮั่นอวี้ฉิงเผยรอยยิ้มที่ปากสีแดงเล็ก ๆ ของนาง ดวงตาที่สวยงามของนางเปล่งประกายสดใส

จากนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปที่เรือเหาะของเจียงมู่ต่อ

..

"แค่นี้น่าจะพอ"

“ครั้งนี้ควรมีรางวัล”

เจียงมู่ปิดบันทึกประจำวัน

รอคอยรางวัลอย่างเงียบ ๆ

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เขียนบันทึกประจำวันสำเร็จ

[อารมณ์ +2 (16/100)

[มูลค่ารูปลักษณ์ +2 (16/100)

[รางวัล: หนังสือวิญญาณ (วิชาพลังวิญญาณ)

[การแนะนำรางวัล: จิตวิญญาณเคลื่อนไหว อัญเชิญมาสนทนากับโฮสต์ สามารถสร้างพื้นที่มิติปิดและเรียกวิญญาณที่อยู่ในระยะหนึ่งเข้ามาในพื้นที่

[หมายเหตุ: เมื่อขอบเขตฝึกตนสูงขึ้น ระยะเวลาของพื้นที่นานขึ้น

[หมายเหตุ: เมื่อขอบเขตฝึกตนสูงขึ้น สามารถอัญเชิญวิญญาณได้มากขึ้น

[หมายเหตุ: เมื่อขอบเขตฝึกตนสูงขึ้น ระยะการอัญเชิญกว้างขึ้น

[หมายเหตุ: ใช้ได้เพียงวันละครั้ง 】

"เยี่ยม ในที่สุดก็มีรางวัล"

“แต่ 'หนังสือวิญญาณ'นี้ ค่อนข้างดูไม่มีประโยชน์มากนัก?”

เจียงมู่รู้สึกสับสนเล็กน้อย

จากการแนะนำรางวัลนี้ดูไม่เหมือนวิชาวิญญาณที่ทรงพลัง

เป็นเหมือนห้องสนทนาไว้พูดคุย

"พูดคุยกับวิญญาณ?"

"อะไร?"

เจียงมู่ต้องการลอง 'หนังสือวิญญาณ' เล่มนี้

เขาต้องการดูว่ามันมีผลยังไง ดังนั้นเขาจึงคิดและเรียกมันออกมา

“หนังสือวิญญาณ!”

หืม!

เกิดวงกลมสีดำขึ้นที่ศูนย์กลางโดยมีร่างกายของเขาเป็นศูนย์กลาง

และวงกลมขยายก็ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะหยุดที่10เมตร

"รัศมีเพียง 10 เมตร"

“นั่นต้องเป็นเพราะขอบเขตของข้าต่ำเกินไป”

ทั่วทั้งมิตินั้นมืดมิด

มนุษย์แสงและหนังสือแสงก็ปรากฏขึ้น

มนุษย์แสงคือเจียงมู่นั่นเอง

"สถานะที่เปล่งประกายของข้าหมายถึงสถานะของวิญญาณ?"

เจียงมู่มองไปรอบ ๆ ตัวเขาเอง

เขาพบว่าส่วนสูง รูปร่าง และอื่นๆ ของเขาไม่เปลี่ยนแปลง

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสภาวะที่ตัวของเขาเรืองแสง โครงร่างจึงอยู่นอกกรอบเล็กน้อย และไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้

"หนังสือแสงนั้นคือวิญญาณของติงหนานหรงใช่ไหม"

เจียงมู่สามารถมองเห็นได้

ที่ตั้งของหนังสือแสง มันเป็นห้องของ ติงหนานหรง

"แต่ทำไมวิญญาณของนางถึงอยู่ในรูปของหนังสือล่ะ"

"โอ้ หนังสือคือบันไดแห่งความก้าวหน้าของมนุษย์"

"อาจเป็นเพราะว่าระบบจงใจทำให้วิญญาณของมนุษย์มีรูปร่างเหมือนหนังสือเพื่อแสดงถึงความก้าวหน้าของมนุษย์"

"มันค่อนข้างเข้าใจได้"

"อืม...ลองเรียกวิญญาณของติงหนานหรงมาคุยดีไหม ถามนางว่านางตายได้ยังไง"

เจียงมู่ต้องการทราบว่าติงหนานหรงตายได้อย่างไร

"เอาล่ะ แกล้งทำตัวเป็นปรมาจารย์แล้วถามนางเอา"

ดังนั้นเขาจึงจ้องไปที่วิญญาณหนังสือแสงของติงหนานหรง

เมื่อเขาคิด ช่วงเวลาถัดไป

หนังสือแสงกลายเป็นร่างมนุษย์ของติงหนานหรง

ติงหนานหรงที่เปลือยเปล่าดูเหมือนจะสบสันและตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อนางเห็น เจียงมู่นางรู้สึกตกใจอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นนางก็ตื่นตัวและระมัดระวังก่อนถามว่า:

"ท่านเป็นใคร ที่นี่คืออะไร"

ติงหนานหรงตกตะลึงเมื่อพบว่าวิญญาณของนางเองเข้าสู่พื้นที่มืดที่ปิดสนิท!

แต่นางสัมผัสได้ถึงร่างกายหลักยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในห้อง

ส่วนชายตรงหน้านาง นางมองไม่เห็นใบหน้าของเขา ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

อาจเป็นปรมาจารย์ที่ซ่อนตัวจากโลกภายนอกบางคน?

แต่รูปร่างของปรมาจารย์ผู้นี้...ทำไมเขาถึงดูเหมือนเจียงมู่มากนัก?

บางทีผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในใจนางคือ เจียงมู่

จนนางแทนที่เจียงมู่เป็นคนที่อยู่ข้างหน้านางทันที

"อะแฮ่ม ไม่สำคัญหรอกว่าข้าเป็นใคร สิ่งสำคัญคือเจ้าเป็นใคร"

เจียงมู่วางมือไว้ด้านหลังและพูดด้วยเสียงต่ำ

และสวมมาดปรมาจารย์ที่เหนือชั้น

"!"

ติงหนานหรงไม่ตอบ

ใบหน้าของนางจริงจัง และนางก็หยิบกระบี่ออกมาโดยไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตาม นางก็พบว่าตัวเองอยู่ในสภาพวิญญาณและไม่สามารถใช้แหวนได้

เจียงมู่เห็นการกระทำของนางและยิ้มในใจ

แม่บ้านชราคนนี้ระมัดระวังมากพร้อมจะชักกระบี่ออกมาทุกเมื่อ

เจียงมู่โบกมือ ทำท่าทางที่ทรงพลังและพูดอย่างคลุมเครือ:

"อย่าตกใจ สาวน้อย ข้าคือเซียนจากทะเลแห่งการเริ่มต้น[1] และนามเต๋าของข้าคือ เซียนหนิวไป๋[2]"

"เซียน....เซียน?!"

รูม่านตาของติงหนานหรงหดตัวลง หัวใจของนางสั่นด้วยความกลัว

ในอดีตนางโชคดีเคยได้แอบเข้าไปโบราณสถานแห่งหนึ่ง

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนเคยมีเซียนในโลกชางหลิง

สำหรับขอบเขตฝึกตน เดิมทีมีอยู่เจ็ดขอบเขต

พวกมันคือ: รวบรวมวิญญาณ, ทะเลปราณ, หวนคืนสู่ต้นกำเนิด, หลอมสุญตา,แดนสุญตา ,เทพยุทธและเซียน

แต่แล้วไม่รู้ว่าทำไม

ผู้ฝึกตนในขอบเขตเซียนก็หายตัวไปอย่างกระทันหัน

และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครสามารถทะลวงไปสู่ขอบเขตเซียนได้อีก

ดังนั้น

เซียนจึงได้กลายเป็นตำนานในโลกชางหลิง

ติงหนานหรงฟื้นตัวจากอาการตกใจอย่างช้าๆ

นางไม่แน่ใจว่าชายตรงหน้านางเป็นเซียนตัวจริงหรือไม่

แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน

ชายที่อยู่ตรงหน้านางต้องมีขอบเขตที่สูงมาก!

อย่างน้อยก็สูงกว่านาง!

มิฉะนั้น.

เขาจะเรียกวิญญาณของนางเข้ามาอย่างง่ายดายได้อย่างไร?

แต่ทำไมเขาถึงเรียกนาง

ติงหนานหรงไม่เข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย ดังนั้นนางจึงได้แต่ถามด้วยความเคารพ:

"กล้าถามเซียนหนิวไป๋ทำไมท่านถึงเรียกวิญญาณของสาวน้อยผู้นี้มาเจ้าคะ "

ฮ่าๆ แม่บ้านชราคนนี้เชื่อจริงๆ

แต่เมื่อคิดูแล้ว ทันใดนั้นวิญญาณก็ถูกข้าดึงเข้ามาอย่างเงียบ ๆ

นางคงคิดว่าข้าต้องทรงพลังมากแน่ๆ

“ข้าเรียกหาเจ้าเพราะว่าข้าเบื่อ ข้าอยากหาคนคุยด้วย เอ่อ...ก็แค่คุยแก้เบื่อ”

เจียงมู่อธิบายอย่างเป็นกันเอง

จากนั้นเขาก็คิดว่าจะรู้จากนางได้อย่างไรว่าคนที่ฆ่านางเป็นใคร

หลังจากการใคร่ครวญเล็กน้อย เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะถามนางตรงๆ ว่านางรู้ว่าตัวเองเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งไหมและใครเป็นคนฆ่า

ขั้นแรก ให้นางมั่นใจอย่างสมบูรณ์โดยสร้างตัวตนของเซียนในใจนางก่อน

เขาพูดเสียงเบาว่า

“สาวน้อย ข้าได้มองดูชีวิตเจ้าแล้ว

“ชื่อของเจ้าคือติงหนานหรง เจ้ามีกายาธาตุโดยกำเนิดและปลุกพลังธาตุน้ำ

“เมื่อเจ้าอายุสี่ขวบ ครอบครัวของเจ้าทั้งหมดถูกฆ่าตาย

“เมื่อเจ้าอายุสิบสองปี ธาตุหยินของเจ้าเกือบจะถูกพรากไป

“เมื่อเจ้าอายุ 27 ปี เจ้าทำลายนิกายล่างฉิง

"เมื่อเจ้าอายุสามสิบปี ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตหวนคืนต้นกำเนิดและคงความอ่อนเยาว์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

“เมื่อเจ้าอายุสามสิบสามปี เจ้าได้ช่วยชีวิตประมุขหนุ่มเจียงมู่ของนิกายหวู่โหยวและกลายเป็นสาวใช้ส่วนตัวของเขา

“ทุกสิ่งที่เจ้าทำหลังจากนั้นก็เพื่อการแก้แค้น

“อย่างไรก็ตาม เมื่อคืนนี้ พลังชีวิตของเจ้าหมดลงอย่างกระทันหัน และเจ้าได้เสียชีวิตลง

“และวันนี้ก็ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา

“ไม่รู้ว่า เปิ่นเซียน[3]คนนี้กล่าวถูกไหม?”

นี่มัน! !

ท่านเซียนหนิวไป๋ผู้นี้....รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับข้า? ! !

หัวใจของติงหนานหรงเต็มไปด้วยคลื่นปั่นป่วน

อย่างงั้น....เขาก็ต้องรู้จุดจบของข้าเหมือนกัน!

เขาเป็นเซียนตัวจริงเ? !

น้ำเสียงของติงหนานหรงมีความเคารพมากขึ้นนางกำหมัดคารวะแล้วพูดว่า:

"ท่านเซียนหนิวไป๋กล่าวได้ถูกต้อง! ท่านทำให้สาวน้อยตกตะลึงเป็นอย่างมาก!"

"อืม"

เจียงมู่พยักหน้าเบา ๆ แสดงความพึงพอใจของเขา

ฮ่าๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นนางมีความเคารพมาก

สำหรับข้า นางไม่เคยแสดงความเคารพต่อข้าเลย

แน่นอนว่าในโลกแห่งนี้ ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะได้รับความเคารพ

แต่เมื่อพิจารณาจากปฏิกิริยาของติงหนานหรงแล้ว นางรู้ว่าตัวเองเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง!

จากมุมมองนี้ ฮั่นอวี้ฉิง ต้องรู้ว่านางเคยตายไปแล้วเช่นกัน!

ให้ตายเถอะทำไมพวกนางไม่พูดถึงมัน?

ไม่เข้าใจ ข้าไม่เข้าใจ...

ลืมมันไปซะ ตอนนี้ข้าต้องถาม ติงหนานหรงว่านางรู้ไหมว่าใครเป็นคนฆ่านาง

แต่เขาก็ไม่สามารถทำลายภาพลักษณ์ที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนางได้

ดังนั้นเขาจึงแกล้งทำตัวลึกลับอีกครั้งและถาม ติงหนานหรง:

“ข้ารู้สาเหตุการตายของเจ้า แต่ข้าอยากฟังจากปากเจ้าเองมากกว่า เจ้าตายได้อย่างไร มีคนฆ่าเจ้าหรือเปล่า”

[1] 太初 ไท่ชู ที่แปลว่า จุดเริ่มต้น ใน คำว่าทะเลแห่งการเริ่มต้น

หมายถึง ปรัชญาเต๋าซึ่งเป็นตัวแทนของสสารที่มองไม่เห็นเรียกว่า พลังงานฉี(ปราณ)ที่มีมาแต่แรกเริ่มซึ่งเป็นสถานะของเอกภพที่มีความสำคัญยิ่งกว่าความโกลาหล

[2] หนิวไป๋ แปลว่า ยอดเยี่ยมไม่มีใครเทียบ

[3] เปิ่น คือ คำเรียกแทนตัวเองของผู้สูงศักดิ์ และมักจะตามหลังด้วยตำแหน่ง เช่น เปิ่นจง (ข้าผู้เป็นประมุขนิกาย) เปิ่นหวาง (ข้าผู้เป็นเชื้อพระวงศ์) เปิ่นเซียน (ข้าผู้เป็นเซียน)