ตอนที่ 34 นาง นางคนโรคจิต!

"เชี่ย เชี่ย!"

"เสวี่ยเมิ่งหานวิ่งมาหาข้าจริงๆ!"

“ให้ตายเถอะ นางเอกกลับวิ่งมาหาตัวร้ายอย่างไม่มีเหตุผลเนี่ยนะ”

“แถมยังอยู่ทั้งคืน?”

"มีบางอย่างผิดปกติ!!"

เจียงมู่ตื่นตระหนก หัวของเขารู้สึกชาจนเหมือนผมกำลังจะร่วง

สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือเสวี่ยเมิ่งหานบุกเข้าไปในห้องของติงหนานหรง!

ด้วยอารมณ์ของแม่บ้านชราพูดน้อย เมื่อนางรู้ว่าคนอื่นได้เห็นท่าทางน่าอายของนาง นางจะต้องฉีกเสวี่ยเมิ่งหานเป็นชิ้น ๆแน่

เมื่อเสวี่ยเมิ่งหานตาย เขาจะเล่นเป็นตัวร้ายได้อย่างไร?

“ฮะ? เดี๋ยวก่อน!”

เจียงมู่หยุดเดิน ขมวดคิ้วและครุ่นคิด

"เป็นไปได้ไหมว่าที่ระบบมอบคืนชีพคนตายแก่ข้า เพราะมันทำนายว่าโครงเรื่องจะบิดเบี้ยวและเสวี่ยเมิ่งหานจะตาย"

“และเพื่อที่จะผ่านเนื้อเรื่องนี้ ข้าต้องใช้คืนชีพตายเพื่อชุบชีวิตเสวี่ยเมิ่งหาน?”

“แล้ว เสวี่ยเมิ่งหานจะได้รับรางวัลของข้า กล่าวอีกนัยหนึ่ง ระบบกำลังริบรางวัลกลับอย่างลับๆ?”

"ดีมาก..."

"ดีมาก ก็หมาแล้ว!"

ยิ่ง เจียงมู่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าระบบสุนัขกำลังพยายามหลอกล่อเขาโดยเจตนา

แต่เขาไม่มีหลักฐาน

ใน ขณะนั้นเอง

มีหญิงสาวสวยในชุดยาวสีน้ำเงินทะเลสาบเดินอยู่ข้างหน้าเขา

ผู้หญิงคนนั้นเดินเอามือไพล่หลังพลางฮัมเพลงเบาๆ

เมื่อนางเห็นเจียงมู่ดวงตาของนางก็สว่างขึ้นและก็ตะโกนออกมาอย่างมีความสุข:

"สามี!"

สามี?

เสียงนี้มัน?

เจียงมู่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว

เขาหันหลังกลับทันทีและแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

แต่ในใจเขาเริ่มสาปแช่งสวรรค์แล้ว

“ไอ้สวรรค์เวรเอ้ย!”

"ฮั่นอวี่ฉิงต้องไปที่นิกายหวู่โหยวไม่ใช่เหรอ!"

“ยายวิปริตคนนี้มาที่เทือกเขาสัตว์ปีศาจได้ยังไง!”

“มันจบแล้ว มันจบสิ้นแล้ว!”

"เนื้อเรื่องบิดเบี้ยวไปจนถึงก้นหลุมแล้ว!"

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะเดินไปได้ไกล ฮั่นอวี่ฉิงก็กระทืบเท้าของนางและบินไปตรงหน้าเขา

"สามี!"

ฮั่นอวี่ฉิงกอดเจียงมู่ไว้ในอ้อมแขนของนางด้วยความประหลาดใจ และถูหน้าของเขาด้วยหน้าอกของนางไปมา

"ปล่อย... ปล่อยข้า! ใครเป็นสามีของเจ้ากัน! ออกไปจากข้าซะ!"

เจียงมู่พยายามดิ้นออก ชี้ไปที่จมูกของนางและสาปแช่งอย่างโกรธเกรี้ยว:

"ข้าขอบอกเจ้าเลยว่า! ถ้าเจ้าไม่ขอพ่อแม่ของข้าให้ข้าแต่งงานกับเจ้าก่อนที่พวกท่านจะเสีย ข้าคงสั่งหรงเอ๋อให้ฆ่าเจ้าเป็น 10,000 ครั้งไปแล้ว!"

แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าทำไม ฮั่นอวี่ฉิงถึงปรากฏตัว

แต่เพื่อรักษาการบุคลิกวายร้ายตามต้นฉบับ เจียงมู่ต้องลงมือ

ในเนื้อเรื่องเดิม แม้ว่าทั้งสองจะเป็นสามีภรรยากัน แต่ทั้งสองไม่ได้รักกันเลย

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ฮั่นอวี่ฉิงที่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อประจบประแจงเจียงมู่เพื่อให้รักษาสถานะของนางในฐานะภรรยาของประมุขนิกาย

แต่ เจียงมู่เกลียดฮั่นอวี่ฉิงอย่างมาก

เพราะนางขอพ่อแม่ของเจียงมู่ก่อนตาย โดยขอให้เจียงมู่แต่งงานกับนาง

แต่คนที่เจียงมู่ชอบคือเสวี่ยเมิ่งหานและเขาไม่ได้ชอบนางเลย

นอกจากนี้เขายังคิดว่านางมีเจตนาร้ายและต้องการยึดนิกายหวู่โหยว

ดังนั้น เจียงมู่ต้องการที่จะฆ่านางอย่างรวดเร็ว

"ไสหัวไปซะ! ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้! ข้าไม่ต้องการเห็นหน้าเจ้า!"

เมื่อด่าจบ เจียงมู่ทำท่าโกรธและเดินจากไป

ให้ตายเถอะ เสวี่ยเมิ่งหานวิ่งมาหาข้ายังไม่พอ

ตอนนี้ฮั่นอวี่ฉิงกลับเดินทางมาที่นี่แทนไปที่นิกายหวู่โหยว เหล่าจื๊อไม่สามารถแก้ไขเนื้อเรื่องได้แล้ว

ระบบ! ระบบพูดอะไรหน่อยสิ!

เขาเรียกว่าระบบในใจ

แต่ไม่มีการตอบสนอง

ฮั่นอวี่ฉิงรีบไปหาเจียงมู่อีกครั้งและปิดกั้นทางเดินด้วยการอ้าแขนกว้าง

นางเม้มริมฝีปากและพูดอย่างเสียใจ:

“สามี เทือกเขาสัตว์ปีศาจนั้นอันตรายมาก คนอื่นกลัวว่าท่านจะถูกทำร้าย คนอื่นจึงมาที่นี่เพื่อปกป้องท่าน ท่านใจร้ายมากจริงๆ กลับบอกคนอื่นให้ไสหัวไป คนอื่นเสียใจนะ ร้องไห้~”

ขณะที่นางพูดก็มีน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของนาง (人家 คนอื่น หมายถึง ตัวผู้พูดเองหรือบุคคลที่ 3 )

เมื่อเห็นท่าทางที่เสแสร้งนี้มันทำให้เจียงมู่ขนลุก

แต่ข้าก็ยังชื่นชมฝีมือการแสดงของนาง

ยังคงสมจริงเช่นเคย

“หากเจ้าต้องการร้องไห้ ก็ร้องไห้แล้วออกไปซะ”

เจียงมู่ไม่สนใจที่จะคุยกับนางอีกต่อไป

ตอนนี้เขาแค่ต้องการกลับไปที่ยานอวกาศส่วนตัวโดยเร็วที่สุดเพื่อดูว่า เสวี่ยเมิ่งหานเป็นนกชนิดใด

“สามี อย่าไล่ข้าเลยนะ ข้าเก่งมาก แถมข้ายังสามารถหั่นเนื้อได้ด้วย ดูสิ!”

ฮั่นอวี่ฉิงหยิบมีดออกมาจากแหวน

นางยกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นหนาทึบ

“สามีดูนะ!”

นางกดปลายมีดลงไปที่ผิวหนังข้อมือของนาง

แล้ว ฉึบ!

มีดดึงอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น คราบเลือดก็ปรากฏขึ้นที่แขน เลือดเริ่มไหลลงมาทันที และเนื้อสดๆในรอยแผลยิ่งทำให้ผู้คนที่มองขนลุก

“เห็นไหม ข้าไม่ได้โกหกท่าน สามีของข้า ท่านชอบไหม ฮิฮิ”

ฮั่นอวี่ฉิงยิ้มอย่างสดใส ประกอบกับแผลเป็นรูปผีเสื้อที่สวยงามบนใบหน้าของนางที่บิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้ม ทำให้นางยิ่งดูมีเสน่ห์มากขึ้น

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เจียงมู่รู้สึกหนาวสั่น

“นาง นางคนโรคจิต!!”

ด้วยเสียงกรีดร้อง เจียงมู่หันหลังกลับและวิ่งหนีด้วยความกลัว

ให้ตายเถอะ ดูเหมือนว่าข้าจะกลับไปที่เรือบินส่วนตัวตอนนี้ไม่ได้แล้ว

มิฉะนั้น หาก ฮั่นอวี่ฉิงกลับไปที่เรือพร้อมกลับเขา เขาจะต้องรำคาญจนแทบคลั่งจากการที่นางทำร้ายตัวเองแน่ๆ

“ท่านสามี ท่านไม่ต้องการข้าแล้วหรือ ฮือๆ!”

ฮั่นอวี่ฉิงร้องไห้และติดตามร่างของเจียงมู่เหมือนหนอนเจาะใบไม้

ทำไมเจ้าถึงร้องไห้จนตายเองไม่ได้กัน!

เจียงมู่สาปแช่งด้วยความโกรธในใจของเขาโดยไม่สนใจฮั่นอวี่ฉิงที่อยู่ข้างหลังเขา

สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือหลีกเลี่ยงนางและกลับไปที่เรือส่วนตัวของเขาโดยเร็วที่สุด

แต่ทว่านางติดตามเขาอย่างใกล้ชิด และสายตาของนางไม่เคยละออกจากหลังของเขาเลย

สิ่งนี้ทำให้เขาไม่กล้าใช้สุญตาเทพซ่อนเร้น เขาจึงต้องซ่อนทักษะของเขาก่อนและพยายามสลัดนางออกไปให้เร็วที่สุด

ใครจะรู้ การวิ่งไล่จับครั้งนี้จะดำเนินทั้งวัน

รุ่งขึ้น

ภายในถ้ำ

เจียงมู่ตื่น

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาก็เห็น ฮั่นอวี่ฉิงจับแขนของเขาไว้ข้างๆ เขา

เมื่อวานเขาหนีจากนางทั้งวัน แต่สุดท้ายเขาก็เหนื่อยและหนีต่อไปไม่ได้

เลยต้องหาถ้ำอยู่

ฮั่นอวี่ฉิงหัวเราะและพูดเบา ๆ :

"สามี อรุณสวัสดิ์"

สวัสดีตอนเช้า บ้านเจ้าสิ!

เจียงมู่ไม่ได้แสดงสีหน้าดีๆให้กับนางเพราะรอยยิ้มที่สวยงามของนาง และพูดอย่างเย็นชา:

“เจ้าจับแขนข้ามาทั้งคืน ไม่เหนื่อยเหรอ เจ้าเป็นตัวชู่หลานหรือไง?” (树懒ชู่หลาน แปลว่า สลอธ)

ขณะที่เขาพูด เขาพยายามดึงแขนกลับแต่ก็ดึงไม่ออก

"อยู่เคียงข้างสามีไม่เหนื่อยเลย ฮิฮิ"

ฮั่นอวี่ฉิงยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของนางแทบจะโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว

นางพูดเบาๆ: "สามี ท่านต้องการทานอะไรไหม ข้าทำให้ท่านได้นะ"

เจียงมู่ทำอะไรไม่ถูก

เขารู้ว่าทุกสิ่งที่ฮั่นอวี่ฉิงทำก็เพื่อทำให้เขาพอใจ เพื่อให้ได้อำนาจที่มากขึ้นในนิกายหวู่โหยว

และแน่นอนว่าเป้าหมายสูงสุดคือการใช้นิกายหวู่โหยวเพื่อโจมตีนิกายเซวียนหยางในอนาคต

"ผาย... เอ่อ ข้าอยากกินเนื้อสัตว์ย่าง ทำได้ไหม"

เจียงมู่กลับคำพูดที่ด่านางทันทีและเปลี่ยนเป็นพูดว่าเขาอยากเนื้อสัตว์ย่าง

นี่เป็นโอกาสดี

ใช้ประโยชน์จากการที่นางละความสนใจ

เขาสามารถใช้สุญตาเทพซ่อนเร้นเพื่อหนีออกไปได้!

"ได้สิ"

ฮั่นอวี่ฉิงยิ้มหวาน ปล่อยมือของ เจียงมู่ยืนขึ้นและเดินไปที่โล่ง

และตำแหน่งยืนของนางก็เลือกได้ดีมาก

นางหันหน้าไปทางปากถ้ำเพื่อที่จะเฝ้าเจียงมู่ไม่ให้หนีไปไหน

นางรู้ว่าเจียงมู่เกลียดนาง

แต่นางไม่สนใจ

นางเชื่อว่าตราบใดที่นางรุกเข้าหาเจียงมู่หลายๆครั้ง นางจะทำให้เจียงมู่พรากความบริสุทธิ์ของนางได้สำเร็จ

แล้วจะได้รับอำนาจมากขึ้น!

หากนางท้อง นิกายหวู่โหยวทั้งหมดจะกลายเป็นของนาง!

ในเวลานั้น นางมั่นใจอย่างยิ่งว่านิกายหวู่โหยวจะพัฒนามากขึ้นอย่างแน่นอน

ในท้ายที่สุด นางจะสามารถใช้พลังทั้งหมดของนิกายหวู่โหยวเพื่อทำลายนิกายเซวียนหยางได้!

แล้วก็...ทรมานผู้ชายคนนั้นจนตาย!

เฮ้เฮ้

ความบิดเบี้ยวและบ้าคลั่งสะท้อนในแววตาของฮั่นอวี่ฉิง

จากนั้นนางเริ่มหยิบของเช่นชั้นวางที่ไหม้ออกจากแหวนของนาง

และในช่วงเวลาสั้น ๆที่นางยุ่งอยู่และหันหลังให้เจียงมู่

เจียงมู่ใช้สุญตาเทพซ่อนเร้นทันที

หายเข้าไปในความว่างเปล่าโดยสมบูรณ์

จากนั้นแอบเดินออกไปที่ปากถ้ำ

ในที่สุดก็หนีออกมาจากถ้ำได้สำเร็จ

“ท่านสามี ท่านอยากกินขากวางหรือขาวัว? มันเพิ่งถูกฆ่าเมื่อวานซืนเอง มันสดมาก”

ฮั่นอวี่ฉิงหันกลับมาและถามเจียงมู่

ตึก!

เนื้อทั้งสองชิ้นตกลงกับพื้น

"สามี?"

นางตกใจเมื่อพบว่าเจียงมู่หายไปแล้ว

นางค้นหาภายในถ้ำอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่พบเขา

“เขาหนีไปแล้วเหรอ ฮิๆๆ…”

ฮั่นอวี่ฉิงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ร่างกายของนางสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

นางอดไม่ได้ที่จะหยิบมีดออกมาและเริ่มกรีดที่ท้องตัวเอง

นางมองไปที่เลือดที่ไหลรินออกมา สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่รุนแรง

ร่างกายที่สั่นเทาของนางสงบลงได้อย่างช้าๆ

ซักพักก็หยิบเนื้อที่ตกขึ้นมา

นางฮัมเพลงเล็กน้อย ขณะที่วางเนื้อไว้บนตะแกรง

ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น