ตอนที่ 22 พิษธาตุน้ำ

“เอ่อ นี่….”

แม่บ้านชราเป็นบ้าอะไร?

บุคลิกเย็นชาพูดน้อยของนางหายไปไหน?

เจียงมู่รู้สึกอับอายเมื่อถูกจับได้ว่าโกหก

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พบข้อแก้ตัวที่พอจะมีเหตุผล

“เอ่อ เมื่อตอนที่ข้ายังเด็ก ข้าเคยเคยเจอผู้อาวุโสผู้หนึ่ง เขากล่าวว่าข้ามีกระดูกที่น่าทึ่ง และเป็นอัจฉริยะด้านการบ่มเพาะไม่มีใครเหมือน”

“ดังนั้นเขาจึงใส่ยาโอสถที่สามารถล้างพิษได้ในตันเถียนของข้า เพื่อป้องกันไม่ให้ข้าถูกวางยาพิษจนตาย และทำให้โลกไม่สูญเสียอัจฉริยะอย่างไร้ค่า”

“โอ้ อีกอย่าง เขาสั่งข้าด้วยว่าห้ามบอกความลับนี้กับคนนอก”

“ดังนั้น หรงเอ๋อ เจ้าห้ามบอกคนอื่นนะ”

ยาโอสถล้างพิษในตันเถียน?

ติงหนานหรง คว้าคอเสื้อของเจียงมู่แล้วยกเขาขึ้นจากรถเข็น

“หรงเอ๋อ เจ้าจะทำอะไร!”

เจียงมู่ตกใจกับการกระทำอย่างกะทันหันของนาง

“ตรวจสอบดูว่ายาโอสถล้างพิษที่ท่านพูดถึงลึกลับแค่ไหน”

ติงหนานหรงปลดเข็มขัดของเขาอย่างชำนาญโดยไม่สนใจการต่อต้านของเจียงมู่ ฝ่ามืออันอ่อนนุ่มสอดใส่ลงไปในเสื้อ ว่างไว้บนหน้าท้องปิดสะดือของเขา

เจียงมู่รู้สึกได้ถึงหนาวในท้องของเขา

นอกจากนี้เขายังรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณที่อบอุ่นเหมือนน้ำที่ค่อยๆ ไหลจากฝ่ามือของนางเข้าสู่ตันเถียนของเขา

เวรแล้วไง! นางกำลังจะเจอยาระเบิดพิษของเหล่าจื๊อ!

"นี่คือ ….?"

ติงหนานหรง ขมวดคิ้วเล็กน้อย

นางพบว่ามีเม็ดยาสีดำขนาดเท่าหินอ่อนลอยอยู่ภายในตันเถียนของเจียงมู่

แม้ว่ายาเม็ดนี้จะมีขนาดเล็ก แต่ก็ถูกล้อมรอบด้วยปราณสีดำเข้ม

นี่คือเม็ดยาที่โอสถล้างพิษ?

ถ้าเช่นั้น พิษจากปีศาจต้นไม้ที่เสวี่ยเมิ่งหานได้รับและพิษนาคาที่เขาได้รับ ถูกกำจัดออกไปด้วยยาเม็ดนี้ทั้งหมดใช่ไหม?

ไม่รู้ว่ามันจะกำจัด…. พิษในร่างกายของข้าได้หรือไม่?

ติงหนานหรง จ้องมองที่ เจียงมู่อย่างใจเย็นและนิ่งเงียบเป็นเวลานาน โดยไม่รู้ว่าในใจของนางกำลังคิดอะไรอยู่

“หรงเอ๋อ เจ้า…. เป็นอะไรเหรอ?”

ขนบนร่างของเจียงมู่ลุกชันขึ้นจากการจ้องมองของนาง

“ไม่มีอะไร สองวันนี้อย่ารบกวนข้า”

ติงหนานหรง วางเขาลงและหันหลังเดินจากไป

สองวันมานี้ห้ามรบกวนนางเหรอ?

ทำไม.

เจียงมู่เกาหัวด้วยความสับสน

“อ้อ ข้าจำได้แล้ว!”

หลังจากครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่งก็เขาก็จำได้

ทำไมนางถึงบอกว่าสองวันนี้อย่ารวบกวนนาง?

เพราะมันเป็นวันที่พิษธาตุน้ำ(วารี)ในร่างกายของนางจะกำเริบ!

ร่างกายของ ติงหนานหรง เป็นหนึ่งในเบญจมหากายา(ห้าร่างกายอันยิ่งใหญ่):กายาธาตุโดยกำเนิด

ผู้ฝึกตนที่ปลุกกายาธาตุโดยกำเนิดแล้วจะมีพลังธาตุปรากฏขึ้นในร่างกาย

สิ่งที่ถูกเรียกว่าพลังธาตุแท้จริงแล้วคือ วารี(น้ำ) อัคคี(ไฟ) อัสนี(สายฟ้า) เหมันต์(น้ำแข็ง) ปฐพี(ดิน)…. และอื่น ๆ ส่วน ติงหนานหรงปลุกพลังธาตุน้ำขึ้นมาได้

เป็นเพราะพลังธาตุน้ำนี้ทำให้นางแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ในขอบเขตเดียวกัน

แต่เป็นเพราะพลังธาตุน้ำนี้เองที่ทำให้พิษถาวรที่ไม่มีทางรักษาเกิดขึ้นในร่างกายของนาง นั่นก็คือพิษธาตุน้ำ

“จิ๊ๆ พิษธาตุน้ำนี้เป็นยาบำรุงกำลังตามธรรมชาติ”

เจียงมู่ถอนหายใจ

พิษธาตุน้ำ ที่จริงแล้วไม่ใช่พิษร้ายแรง

กลับกัน มันเป็นสิ่งที่ดีที่สามารถกระตุ้นร่างกายและปรับปรุงการฝึกตนของพวกเขา

อันตรายเพียงประการเดียวคือหากอาการกำเริบแล้วบรรเทาไม่ทันเวลา อาจทำให้คนผู้นั้นวิกจริตได้

ในกรณีที่เบากว่านั้น ฐานการฝึกตนจะเสียหายและขอบเขตไม่ก้าวหน้า

ในกรณีร้ายแรง สูญเสียฐานการฝึกตนและจะไม่สามารถฝึกจนได้อีก

ทำไมเจียงมู่ถึงรู้เรื่องนี้?

นั่นเป็นเพราะติงหนานหรงเป็นคนบอกเขาเอง

แน่นอนว่า ย่อมเป็นเรื่องในภายหลัง

เจียงมู่มองไปที่ห้องถัดไป

มันคือห้องนอนของติงหนานหรง มันห่างจากห้องของเขาเพียงผนังเดียว

“ตอนนี้นางควรจะอาบน้ำ เตรียมพร้อมรับมือการกำเริบจากพิษธาตุน้ำใช่ไหม?”

“ในเมื่อข้าไม่สามารถรบกวนนางได้”

“งั้นข้าออกไปเล่นคนเดียวก็ได้”

ใช่แล้ว

ในช่วงเวลาที่เหลือของฤดูล่าสัตว์ เจียงมู่วางแผนที่จะแอบออกไปเล่นอย่างลับๆ

ยังไงก็ไม่ส่งผลกระทบต่อโครงเรื่องหลักอยู่ดี

นอกจากนี้.

ถ้าเขาต้องอยู่บนเรือบินตลอดสองวันและต้องทนฟัง‘คลื่นเสียง’จากห้องข้างๆ เขาคงขาดใจตายแน่ๆ

“แต่สิ่งที่เร่งด่วนที่สุด คือการจัดเรียงโครงเรื่องของวันนี้”

“ดูว่าจะสามารถหาสาเหตุที่โครงเรื่องหลักผิดเพี้ยนได้ไหม?”

…

ประตูถัดไปภายในห้องโบราณ

ในห้องน้ำขนาดใหญ่

ติงหนานหรง ถอดกระโปรงท่อนบน ม้วนผมนุ่มสลวยของนาง ก้าวเข้าไปในอ่างด้วยขายาวที่ขาวราวหิมะ ยกสะโพกและหน้าอกของตัวเองขึ้น ค่อยๆ หย่อนร่างอันสง่างามของนางลง

น้ำอาบเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้สีม่วงพวยพุ่งราวกับน้ำตก

ไอระเหยที่หนาแน่นขดตัวขึ้นจากผิวน้ำ เติมห้องน้ำทั้งห้องเหมือนเมฆหมอก ราวกับว่าเป็นบ่อน้ำพุร้อนบนภูเขาลึก ทำให้ผู้คนรู้สึกสงบและสบาย

แต่หัวใจของติงหนานหรงกลับยากที่จะสงบลง

“ยาล้างพิษของเขา ข้าไม่รู้ว่ามันจะสามารถล้าง…. พิษธาตุน้ำในร่างของข้าได้ไหม?”

ติงหนานหรง ขมวดคิ้วพร้อมถอนหายใข

“วันนี้เป็นวันที่พิษธาตุน้ำจะออกฤทธิ์”

นางค่อยๆ เอนหลังเอาหัวพิงหมอนข้างอ่างอาบน้ำ

จากนั้นนางก็ยกขาข้างหนึ่งห้อยออกจากอ่าง

จากนั้นนางก็ยกขาอีกข้างแล้วพาดไว้ที่อ่าง

นางวางมือไว้ที่ท้องและกำลังจ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า

น้ำอาบที่มีกลิ่นหอมไหลลงจากปลายเท้าหยดลงบนพื้นทีละหยดตามเวลาที่ผ่านพ้นไป

ดูเหมือนว่านางกำลังรอบางสิ่งที่จะมาถึง

ไม่รู้ว่านานแค่ไหร

ผิวสีขาวราวกับหยกน้ำนมของติงหนานหรงก็กระจ่างใสยิ่งขึ้น

“จะเริ่มแล้วเหรอ? ….”

ทั่วร่างของนางมีชั้นเมือกใสๆ หล่อลื่นเริ่มไหลซึมออกมา

“อืม~”

เสียงครวญครางอู้ที่ไม่สามารถควบคุมได้ดังก้องไปทั่วห้องน้ำ

นางกัดริมฝีปากของนางด้วยฟันขาวนวล นิ้วเท้าราวผลึกแก้วงอเข้าหากัน มือของนางจับข้อมือตัวเองไว้แน่น ต่อต้านความรู้สึกไม่สบายแปลกๆในร่างของนาง

…

เช้าวันรุ่งขึ้น.

แสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นส่องผ่านหน้าต่างของเรือบินลงบนใบหน้าที่กำลังหลับใหลเจียงมู่

ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมสูงยาว “อื้อออ…!” ดังออกมามาจากห้องข้างๆ

“แม่บ้านชรานางนี้ ส่งเสียงดังจริงๆ”

เจียงมู่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตาอย่างเงียบๆ

เขาถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงตะโกนของ ติงหนานหรง

“หนึ่งวันหนึ่งคืน ช่างดุเดือดจริงๆ”

“นางทำงานหนักมาก ข้าในฐานะประมุขควรไปช่วยนางสักหน่อย”

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น แต่เจียงมู่ก็ไม่ได้ไป เขาแค่ลุกขึ้นเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ

มีอยู่หนหนึ่ง

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาได้บุกเข้าไปในห้องของ ติงหนานหรง

เขายังวิ่งเข้าไปในห้องน้ำและมองดูร่างเปลือยของติงหนานหรง

ฉากนั้นช่างเย้าชวนและเขาก็เป็นลูกผู้ชาย

ส่วนผลที่ได้คือ เลือด

เขาถูกนางตัดหัวตายคาที่

ในการเกิดใหม่สองสามรอบต่อมา ทุกครั้งที่เขาบุกเข้าไปในห้องของนาง เขาจะถูกตัดหัวหรือถูกยิงที่หัวดังนั้น เจียงมู่จึงไม่กล้าที่จะเข้าไปอีก

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็กลับมาที่โต๊ะและกินอาหารเช้าอย่างสบายๆ

หลังจากคิดทั้งคืน เขาก็คิดจนหัวสมองแทบจะระเบิด

ในท้ายที่สุด เขาก็ยังไม่เข้าใจได้ว่าทำไม เสวี่ยเมิ่งหานและหลิงอ่าวเทียนถึงบิดเบี้ยว

และก็ไม่ได้รับคำตอบจากระบบเช่นกัน

“ลืมมันไปเถอะ ตอนนี้ศรถูกยิงออกไปแล้ว มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิดอีก”

“สิ่งเดียวที่ข้าทำได้ในตอนนี้คือทำให้แน่ใจว่าผลลัพธ์ของโครงเรื่องจะไม่เบี่ยงเบนอีกต่อไป”

จากประสบการณ์การเกิดใหม่หลายสิบครั้งก่อน

เจียงมู่รู้ดีมาก

แม้ว่าการดำเนินเรื่องจะแตกต่างกันเล็กน้อย ตราบใดที่ผลลัพธ์ยังเหมือนเดิม ก็ไม่มีปัญหา

หลิงอ่าวเทียน ยืนหยัดเพื่อ เสวี่ยเมิ่งหานและสอนบทเรียนให้เขา ทำให้เขาไม่สามารถมีส่วนร่วมในฤดูล่าสัตว์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และไม่สามารถรบกวนเสวี่ยเมิ่งหานได้อีกต่อไป

สำหรับการจูบเสวี่ยเมิ่งหาน

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่

เพราะนี่เป็นฮาเร็มที่ใสสะอาดเหมือนน้ำ

ไม่เพียแค่จูบแรกของเสวี่ยเมิ่งหานเท่านั้น แต่จนถึงตอนจบ นางเอกทุกคนก็ยังสมบูรณ์ไม่สึกกร่อน

และในฐานะนางเอกเสวี่ยเมิ่งหาน เมื่อเห็นว่าเขาช่วยขาของนางไว้ ตราบใดที่นางยังเป็นพระมารดาศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่เป็นไร (พระมารดาศักดิ์สิทธิ์= ยังบริสุทธิ์)

“เอาล่ะ แผนของเมื่อวานถือว่าสมบูรณ์แล้ว ก็แค่นั้นแหละ”

“วันนี้ข้าไม่มีธุระ ออกไปพักผ่อนได้”

“ยังไงก็ตาม ข้าควรมีแผนของหนึ่งวันในตอนเช้า”

(แผนของหนึ่งวันในตอนเช้า เป็นการบอกผู้คนให้รักษาเวลา ตอนเช้าควรเป็นเวลาที่มีพลังมากที่สุดสำหรับเรา เพราะหลังจากคืนแห่งการพักผ่อนและปรับตัว สภาวะร่างกายและจิตใจควรจะดีที่สุด)

“ข้าต้องเขียนบันทึกประจำวันก่อน มาดูกันว่าวันนี้ข้าได้รางวัลอะไร!”

เจียงมู่เรียกบันทึกของเขา

เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เริ่มเขียนบันทึกประจำวันของวันนี้