ตอนที่ 14 สังหารพระเอก?

“นายน้อยหลิง ท่านนอนทำอะไรอยู่บนพื้น มีสิ่งใดที่ต้องการให้เชี่ยเชินช่วยไหมเจ้าคะ?”

หลีชูโหรวหันหลังกลับและเดินไปที่เตียงด้วยท่าทางที่สง่างาม นอนตะแคงอย่างเกียจคร้านแต่ก็สวยงาม

ขาเรียวยาวไขว้กัน มือข้างหนึ่งวางบนสะโพกของนางและอีกข้างหนึ่งประคองหัวของนางขณะที่นางมองดูหลิง อ่าวเทียน อย่างสนุกสนาน

หลิงอ่าวเทียนรู้สึกว่าเขาถูกดูถูก

เขายืนขึ้นอย่างท้าทาย แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

แม้ว่าเขาจะยังรู้สึกเวียนหัว แต่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืนตัวตรง

เมื่อหลูชูโหรวมองเห็น นางอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเขาในใจ: พระเอกคนนี้มีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ

ถ้าเป็นผู้ฝึกตนรวบรวมวิญญาณธรรมดา พวกเขาคงหมดสติไม่ก็ตายไปแล้ว

นางเรียกบันทึกออกมาด้วยความคิด

บันทึกประจำวันส่วนตัวของ เจียงมู่

นางเปิดบันทึกประจำวันขึ้นมาและพบว่ามีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นมา

[หลังจากที่หลิงอ่าวเทียนได้เห็นหญิงแม่มดเฒ่านางนี้ เขาก็ตะลึงในความงดงามของนางและตกหลุมรักนางทันที มันเป็นรักแรบพบเหมือนกับเสวี่ยเมิ่งหาน]

หลีชูโหรว มีความปรารถนาที่จะตรวจสอบความถูกต้องของบันทึกประจำวันอีกครั้งและถาม

"นายน้อยหลิง ท่านคิดว่าข้าแก่มากไหม?”

หลิงอ่าวเทียนตกตะลึงกับคำถาม

สายตาของเขากวาดมองไปยังเรือนร่างที่งดงามของหลีชูโหรว หน้าอกมโหฬารกดไปด้านข้างบนเตียง ทำให้เตียงราวกับจะยุบลงมา ทำให้คนที่เห็นตกตะลึง

หลิงอ่าวเทียนละสายตาอย่างไม่เต็มใจ มองไปที่ดวงตาสีลูกท้อที่สวยงามของ หลีชูโหรว และตอบอย่างจริงจัง

“ท่านไม่แก่เลย ตรงกันข้าม ท่านยังสาวและงดงาม งดงามมากด้วย ท่านเป็นผู้หญิงที่งดงามที่สุดคนหนึ่งที่ข้าเคยเห็น”

“จริงหรือ? ได้ยินนายน้อยหลิงกล่าวเช่นนั้น เชี่ยเชินมีความสุขมาก”

หลีชูโหรวเผยรอยยิ้มและถามอีกครั้ง

“นายนิ้อยหลิงชอบข้าไหม”

" นี้…."

หูของ หลิงอ่าวเทียนเปลี่ยนเป็นสีแดง

ทำไมจู่ๆนางถึงถามคำถามนั้น?

เป็นไปได้ไหมว่านาง…ชอบข้า?

เขาไม่ค่อยเข้าใจ

แต่ในเมื่อนางถามอย่างตรงไปตรงมา แล้วทำไมเขาต้องขี้ขลาด?

หลิงอ่าวเทียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบใจลง

เขามองเข้าไปในดวงตาของหลีชูโหรวและพูดความจริง

“ข้ารักท่าน! ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นท่าน ข้าก็ได้รู้ว่าข้าตกหลุมรักท่านแล้ว ข้ากล้าพูดได้เลยว่ามันคือรักแรกพบ!”

“รักแรกพบ..”

หลีชูโหรวพึมพำ ยืนยันความถูกต้องของบันทึกประจำวัน

นางมองไปที่เนื้อหาของบันทึกประจำวัน

[[แต่แม่มดเฒ่านางนี้ก็โง่นัก นางคิดว่า หลิงอ่าวเทียน เก่งเกินไป นางจึงแนะนำ หลิงอ่าวเทียน ให้หลานสาวของนางรู้จัก และพยายามที่จะจับคู่พวกเขา]

[ในเวลาต่อมา นางพบว่าหลิงอ่าวเทียนหมกมุ่นอยู่กับตัวนาง ดังนั้นนางจึงจงใจหลีกเลี่ยงเขา และด้วยเหตุนี้ นางจึงถูกเผ่าอสูรสังหาร ช่างน่าเศร้าจริงๆ]

[หลานสาวของนางเศร้าโศกเพราะการตายของนางและถูกหลิงอ่าวเทียนฆ่าในที่สุด โศกนาฏกรรมที่โง่เขลา ]

“ข้าตาย หนีฉางเศร้าเสียใจและนางก็ถูกหลิงอ่าวเทียนสังหาร”

"โศกนาฏกรรม...."

เมื่อเห็นจุดจบของตัวนางเองและหลานสาวของนาง หัวใจของหลู่ชูโหรวก็เต็มไปด้วยความกังวลอย่างมาก

นางเพิ่งรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับผู้มีพรสวรรค์รุ่นเยาว์ของนิกายใหญ่ทั้งเก้าในทวีปเก้ารัฐ

จุดประสงค์คือการหาสามีที่ดีให้กับหลานสาวของนาง ฉวู่หนีฉาง

ถ้า หลิงอ่าวเทียนดีพอที่จะกดหัวบุตรสวรรค์เหล่านั้นได้

นาง หลีชูโหรวย่อมแนะนำ หลิงอ่าวเทียนให้กับฉวู่หนีฉางและหาวิธีที่ดีสุดเพื่อจับคู่พวกเขา

สำหรับนาง ความสุขของหลานสาวอยู่เหนือทุกสิ่ง

แต่ตอนนี้ เนื้อหาในบันทึกประจำวัน มันจะจบลงด้วยโศกนาฏกรรม

ถ้าข้าต้องการเปลี่ยนตอนจบนี้

อย่างแรก ข้าต้องไม่ชอบหลิงอ่าวเทียน

อย่างที่สองคือข้าไม่สามารถแนะนำหลิงอ่าวเทียนให้หนีฉางได้

-หรืออื่น ๆ ….

–ข้าควรฆ่าพระเอกตอนนี้เลยดีไหม?

ความคิดผุดนี้ขึ้นมาในใจของ หลีชูโหรว

นางมองไปทาง หลิงอ่าวเทียนและการจ้องมองที่นุ่มนวลของนางก็ค่อยๆแสดงเจตนาฆ่า

ในขณะเดียวกันชุดยาวสีน้ำเงินบนตัวของนางก็ลอยขึ้นโดยไร้ลม

????? หลิงอ่าวเทียนถอยหลังกลับไปสองก้าวด้วยความระมัดระวัง

ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความกดดัน

ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่สาวงามนอนเอนกาย แต่เป็นสัตว์ร้ายที่สามารถกระโจนขย่ำเขาได้ทุกเมื่อ!

อย่างไรก็ตาม หลีชูโหรวถอนแรงกดดันออกทันทีและส่ายหัวเบาๆ

นางยกเลิกความคิดที่จะ 'สังหารพระเอก'

–เนื่องจากนี้เป็นโลกนิยาย เรื่องราวอาจไม่สามารถควบคุมได้เมื่อหลิงอ่าวเทียนที่เป็นพระเอกตาย

–มันยังอาจนำไปสู่การหายไปของบันทึกประจำวันของเจียงมู่และข้าจะไม่สามารถล่วงรู้เหตุการณ์ในอนาคตได้

– กรณีที่เลวร้ายกว่านั้น ทุกอย่างอาจจบลงได้

– ดังนั้น เว้นแต่จะถูกบังคับ หลิงอ่าวเทียนไม่ควรถูกฆ่าตาย

-ในกรณีนั้น ….

หลังจากพิจารณาอย่างลึกซึ้งในใจแล้ว หลีชูโหรวก็ตัดสินใจ

เพื่อทำให้หลิงอ่าวเทียนออกห่าง

“เจวียนเอ๋อ”

นางตะโกนออไป จากนั้นประตูห้องก็เปิดออก และเจวียนเอ๋อก็เดินเข้ามาอย่างสุภาพ

จากนั้นนางก็สั่งว่า “เจ้าสร้างความบันเทิงให้กับนายน้อยหลิง พาแขกออกไป”

“เจ้าคะ เจ้าตำหนัก”

เจวียนเอ๋อตอบแล้วยิ้มจาง ๆ ให้กับหลิงอ่าวเทียนใบหน้าของนางอดไม่ได้ที่จะแดง

“หลิง… นายน้อยหลิง โปรดตามข้ามา”

????

เป็นแบบนี้ได้ยังไง?

แล้วทำไมเจ้าถึงเรียกข้ามา?

หลิงอ่าวเทียนรู้สึกงงงวยและในขณะเดียวกันก็ลังเลและไม่เต็มใจ:.

“เจ้าตำหนัก ทำไมท่านจึงเชิญข้าขึ้นมา”

หลีชูโหรว ตอบเบา ๆ ว่า“ข้าได้ยินมาว่าเมื่อคืนนี้นายน้อยหลิงไม่ลังเลที่จะรุกรานประมุขเจียงแห่งนิกายหวู่โหยวเพื่อถอนหมั้นให้กับเสวี่ยเฉียนจิน ความกล้าหาญและหัวใจเช่นนี้ทำให้ข้าชื่นชมท่านมาก”

หลิงอ่าวเทียนรู้สึกยินดีและยิ่งคิดว่านางน่าจะสนใจเขาจริงๆ เขาจึงรีบถามต่อ

“ดงนั้น...ท่าน?”

“เชี่ยเชินแค่สงสัน นายน้อยหลิงข่างเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์มาก จริงๆ เจวียนเอ๋อส่งแขก”

“……”

ด้วยเหตุนี้ หลิงอ่าวเทียนจึงทำได้เพียงเดินตามเจวียนเอ๋อออกไปอย่างหดหู่

หลีชูโหรวลุกขึ้นและมาถึงที่หน้าต่าง

เมื่อมองลงมาจากที่สูง นางมองลงไปที่ภูมิทัศน์ที่พลุกพล่านของเมืองเสวี่ยทั้งเมืองอย่างเงียบๆ

แสงแดดอุ่น ๆ สาดส่องบนใบหน้าของนางและสายลมเย็นที่ผสมผสานกับกลิ่นควันของเมืองทำให้นางรู้สึกถึงความเป็นจริงของโลกใบนี่

“ไม่ว่านี่จะเป็นโลกนิยายหรือไม่ก็ตาม”

“ข้าคือข้า ในเมื่อข้ามีชีวิตอยู่ ข้าจึงต้องอยู่อย่างมีค่า”

“ข้าจะปล่อยให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นไม่ได้ ข้าไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นกับหนีฉาง”

“ถ้าข้าต้องการเปลี่ยนจุดจบอันน่าเศร้านี้ ข้าต้องไม่ทำตามเรื่องราวที่ได้อ่านในบันทึกประจำวัน”

นางพลิกดูบันทึกประจำวันส่วนตัวของ เจียงมู่ ดวงตาของนางกระพริบเป็นประกายและหัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสนใจและความอยากรู้อยากเห็น

“มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นและสัมผัสบันทึกนี้ได้ มันจะต้องเกิดจากอำนาจของสวรรค์”

“ความลับต้องไม่เปิดเผย หมายความว่า...เจียงมู่คือผู้ถูกเลือก?”

“ข้ากับเขามีความสัมพันธ์กันแบบไหน”

“ตัวจริงเขาเป็นคนยังไงกันแน่”

“เขาจะดีกว่าพระเอกหรือไม่….?”

***

ศาลาหลี่ฮวา

“ให้ตายเถอะ ทำไมบุปผาน้อยทั้งสี่ถึงได้กลับไป”

“ข้าถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้ว อ่า”

ภายในห้องหมายเลขแปดบนชั้นสอง

เจียงมู่ สวมเพียงกางเกงขาสั้น นอนอยู่บนเตียงสีแดงขนาดใหญ่ด้วยความหดหู่และกำลังทำท่า'นกนางแอ่นน้อย' (1ในท่าโยคะ ท่าตั้กแตน)

เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

แม่เล้าก็เข้ามาบอกว่าบุปผาทองน้อยทั้งสี่กลับไปเยี่ยมที่บ้านในวันหยุด

“ข้ายังไม่ได้สัมผัสปรสบการณ์ มังกรปะทะสี่ทะเลเลย”

“ซ่องอะไรกัน รีบๆเจ๊งไปซะ”

“0 คะแนน”

ขณะที่เจียงมู่กำลังสาปแช่ง ในเวลานั้น.

ร่างที่สวมหน้ากากหัวหมูเปิดประตูอย่างเบามือและกำลังแอบย่องเข้ามา.