บทที่ 60 ข้าผิดงั้นหรือ?

บทที่ 60 ข้าผิดงั้นหรือ?

อาณาจักรจันทร์ฉายจัดว่าเป็นอาณาจักรขนาดกลางในทวีปไทรอานา ดังนั้นการเดินทางเพียงหนึ่งวันครึ่งก็เพียงพอที่จะพาเอกอน และเซเวียร์มาถึงเขตชายแดน

เอกอนแอบหวังลึก ๆ ว่าเขาจะได้พบกับเรื่องราวน่าตื่นเต้นระหว่างทาง แต่การเดินทางกลับราบรื่นจนน่าประหลาด ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะพวกเขากำลังเร่งรีบ พวกเขาจะหยุดพักในเมืองเพื่อค้างคืนเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นคือการมุ่งหน้าต่อไปอย่างสงบ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเอกอนจะเบื่อหน่าย ในทางตรงกันข้าม เขาไม่สามารถละสายตาจากความงดงามของโลกใบนี้ได้เลย เขาซึมซับทุกวินาทีของการเดินทาง และถึงขั้นอยากจะออกไปเดินเล่นตอนกลางคืนเพื่อดูสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดอีกครั้ง แต่ก็ถูกเซเวียร์ห้ามไว้เสียก่อน

พวกเขาเดินทางผ่านอาณาจักรข้างเคียงอีกหนึ่งแห่ง จนกระทั่งมาถึงจุดที่เกือบจะประชิดชายแดนของ มหาจักรวรรดิสุริยา

ทันใดนั้น เจสันก็หยุดรถม้ากะทันหัน ทำให้เซเวียร์ และเอกอนตื่นตัวขึ้นมาทันที "บอสครับ มีปัญหาเล็กน้อยข้างหน้า ให้ผมไปจัดการให้ไหม?"

'ปัญหา?'

เอกอนกระโดดลงจากรถม้าพร้อมกับเซเวียร์เพื่อดูสิ่งที่เรียกว่าปัญหา ซึ่งปรากฏว่าเป็นกลุ่มคนกลุ่มเล็ก ๆ หรือจะพูดให้ถูกคือ "กลุ่มคนที่ถูกล่ามโซ่"

ชายอีกไม่กี่คนในชุดเกราะสีน้ำตาลกำลังใช้แส้ฟาดลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคนเหล่านั้นเพื่อบีบให้เดินไปข้างหน้า ท่ามกลางเสียงประท้วงที่ไร้ความหมาย

เซเวียร์หรี่ตาลง และพูดขึ้น "ดูเหมือนว่าเราจะเห็นความงามมามากพอแล้ว โลกเลยอยากจะปรับสมดุลให้เราเห็นด้านมืดบ้างสินะ"

แม้เอกอนจะเดาสถานการณ์ได้แล้ว แต่เขาก็ยังสั่งการอย่างรอบคอบ "เฮกเตไปสืบดูซิว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่"

"นายจะไม่ช่วยพวกเขางั้นเหรอ?" เซเวียร์ประหลาดใจ แต่แล้วเขาก็ยักไหล่ "ช่างเถอะ ข้ากะจะทำเองอยู่แล้ว"

"พวกเขาอาจจะเป็นอาชญากรก็ได้นะ" เอกอนตอบกลับ ทำให้เซเวียร์ชะงักฝีเท้า "อย่าเพิ่งตัดสินทุกอย่างจากรูปลักษณ์ภายนอก"

เขาอยากจะเล่นมุกเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่สถานการณ์ตรงหน้าทำให้เขาลืมมันไปเสียสนิท เขาไม่ชอบสิ่งที่เห็น แต่เขาก็ยังไม่อยากด่วนสรุปเพียงเพราะภาพที่ปรากฏตรงหน้า

"อาจจะใช่ แต่ข้ายอมเสี่ยงช่วยอาชญากร ดีกว่าปล่อยให้คนบริสุทธิ์ต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้" เซเวียร์พ่นลมหายใจด้วยความไม่พอใจ และวิ่งออกไปทันที

เอกอนยืนจ้องมองแผ่นหลังของพี่ชาย ความคิดของเขายังคงติดค้างอยู่กับคำพูดของเซเวียร์ 'แต่การทำแบบนั้นก็อาจหมายถึงการปล่อยอาชญากรที่อาจจะไปพรากชีวิตคนอื่นได้มากกว่านี้ ข้าคิดผิดงั้นหรือ?'

ในโลกที่มีเวทมนตร์ อาชญากรหนึ่งคนอาจหมายถึงยอดฝีมือที่สามารถฆ่าล้างหมู่บ้านได้หากถูกปล่อยตัว

เขามองไปยังกลุ่มคนที่ถูกต้อนข้ามสะพานที่สร้างขึ้นเหนือโตรกเขา อันกว้างใหญ่ และลึกชัน ทุกคนดูมีสุขภาพดี และเอกอนรู้ว่าบางครั้งนักโทษก็ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้

นั่นคือเหตุผลที่เขาอยากจะรอฟังข้อมูลก่อน เพื่อจะดูว่าความเชื่อของใครถูกหรือผิด แต่เพื่อน (และพี่ชาย) ของเขาคิดต่างออกไป สุดท้ายเขาก็วิ่งตามเซเวียร์ไปเพราะเขายังคงอยากจะช่วยเขาอยู่ดี

"บอสครับ!"

เขาหยุดกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงเจสัน ชายชราในร่างปลอมยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "ท่านต้องตัดสินใจ และเลือกทางเดินของตัวเอง และท่านก็มีขีดจำกัดด้านเวลาสำหรับสิ่งเหล่านั้นด้วยนะ"

เอกอนมึนงง แต่เจสันดูเหมือนจะไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะอธิบายความหมาย เขาถามแทนว่า "อยากให้ผมกวาดล้างพวกนั้นให้เลยไหม?"

สายตาของเอกอนกลับไปจับจ้องที่กลุ่มคนเหล่านั้นอีกครั้ง แผ่นหลังที่แดงเถือกจากการถูกแส้ฟาดทำให้เขาใจสั่น ความคิดขัดแย้งยังคงวนเวียนอยู่ เขาจึงกล่าวว่า "ปล่อยให้เซเวียร์จัดการเถอะ"

ในขณะเดียวกัน เซเวียร์เข้าถึงตัวสะพานแล้ว และคว้าแส้ของอัศวินคนหนึ่งไว้ได้ทันท่วงทีขณะที่เขากำลังจะฟาดลงมา มือของเซเวียร์กำแน่น ดวงตาลุกโชนราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะประทุ

"หือ? แกเป็นใครวะไอ้หนู?" อัศวินคนนั้นคำราม และพยายามกระชากแส้คืน แต่เซเวียร์ปล่อยมือพร้อมกันพอดี ทำให้แส้เสียหลักพุ่งไปฟาดอัศวินอีกคนแทน

"บ้าเอ๊ย! ทำอะไรของแกวะคาร์โบ?" อัศวินอีกคนสบถเมื่อแส้ฟาดโดนมือที่ไม่ได้สวมเกราะ

ความวุ่นวายทำให้คนอื่น ๆ หยุดชะงัก และหันมามอง โดยเฉพาะกลุ่มคนที่ถูกล่ามโซ่ ดวงตาของพวกเขาเริ่มมีประกายแห่งความหวัง

คาร์โบ อัศวินคนแรก ก้าวเข้ามาหาเซเวียร์ด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ตัวของเขาสูงใหญ่กว่าเซเวียร์มาก แต่เด็กหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา

"ฉันไม่สนว่าแกมุดหัวออกมาจากรูไหน แต่ฉันแนะนำให้แกไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะเอาตัวผอมแห้งของแกมาทำเป็นเชือก" คาร์โบคำรามพร้อมยื่นมือไปหมายจะขย้ำคอเซเวียร์

ใครที่มีสติย่อมมองออกว่าเซเวียร์ไม่ใช่อัศวิน และถ้าเขาเป็นจอมเวท ความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดคือการปล่อยให้อัศวินเข้าใกล้ในระยะประชิด

ทว่าก่อนที่มือของคาร์โบจะถึงคอเซเวียร์ เสียงที่นิ่งสงบ และเยือกเย็นก็ดังมาจากด้านหลัง

"ห้ามมีการเคลื่อนไหวในพื้นที่นี้"

ในวินาทีต่อมา ร่างของคาร์โบแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง และหวาดกลัว เขาพยายามขัดขืนพลังลึกลับนี้แต่กลับทำไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

แต่เขาไม่ใช่คนเดียวที่โดน

อัศวินทุกคนในพื้นที่รู้สึกว่าร่างกายแข็งค้างจนขยับไม่ได้ แม้แต่ดวงตาก็กรอกไปมาไม่ได้ พวกเขาได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ภาวนาต่อพระเจ้าของตน

ผลกระทบนี้ยังรวมไปถึงคนที่ถูกล่ามโซ่ด้วย พวกเขาแข็งค้างอยู่กับที่ แม้แต่ชั้นน้ำแข็งบาง ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นใต้ฝ่าเท้า ตรึงพวกเขาไว้กับสะพาน

เมื่อเห็นทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงชั่ววินาที เซเวียร์ก็ยิ้ม และหันกลับมา เขาสบตากับเอกอนที่พยายามหลบสายตา แล้วถามว่า "ข้านึกว่าเจ้าอยากจะรอก่อนเสียอีก"

"อืม ข้าอยากจะปล่อยให้พี่จัดการจริง ๆ นั่นแหละ" เอกอนยอมรับ "แต่พี่น่ะทำ 'แบบนี้' ไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นให้ข้าจัดการเองดีกว่า"

"แต่ข้าก็จัดการพวกมันได้นะ เจ้าก็รู้" เซเวียร์ถามด้วยความสับสน

"พี่ทำไม่ได้หรอก เชื่อข้าเถอะ" เอกอนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เอาล่ะ ไหนดูซิว่าเราเจออะไรที่นี่บ้าง"

เขากวาดสายตามองกลุ่มคนที่ถูกล่ามโซ่ก่อน และรับรู้ถึงความสิ้นหวังในแววตาของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็หันไปทางอัศวิน และตะโกนก้อง เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วโตรกเขา

"จะไม่ไม่ออกมาหน่อยหรือ?"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr