ตอนที่ 201: สายเรียกเข้าจากเซนโงคุ(ฟรี)

ตอนที่ 201: สายเรียกเข้าจากเซนโงคุ

เคิร์กเห็นเฉาเฉินยังติดพันสายโทรศัพท์อยู่เลยอยากจะเข้าไปช่วย แต่เฉาเฉินยกมือข้างที่ว่างห้ามไว้

นามูร์พุ่งเข้ามาตรงหน้าเฉาเฉินในพริบตา อ้าปากกว้างหมายจะขย้ำเฉาเฉิน

เฉาเฉินไม่แม้แต่จะชายตามอง หันตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย เตะกวาดด้านข้างเข้าที่ลำคอหนาๆ ของนามูร์เต็มแรง

"พลั่ก!"

นามูร์แทบจะคอหักตายคาที่ด้วยลูกเตะของเฉาเฉิน ไม่ใช่เพราะพลังป้องกันมันแข็งแกร่งหรอกนะ แต่เป็นเพราะเฉาเฉินเกิดเสียใจขึ้นมาหลังจากเตะไปแล้ว การต้องเปื้อนเลือดเต็มขาคงน่ารังเกียจพิลึก

"ฟุ่บ!"

เปลวเพลิงลุกโชน!

นามูร์กระอักเลือดจากลูกเตะของเฉาเฉิน ก่อนที่มันจะทันได้ขยับตัว ขาใหญ่ที่มีขนดกปกคลุมที่กวาดผ่านลำคอมัน ก็เปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงอันร้อนแรงและลามเลียไปทั่วร่าง

ในพริบตา นามูร์ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิง และทั้งร่างปลาก็ร่วงหล่นลงสู่ทะเลอย่างควบคุมไม่ได้

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ แม้จะตกน้ำไปแล้ว แต่ไฟบนตัวนามูร์ก็ยังไม่ดับ จนกระทั่งเสียงร้องโหยหวนเงียบหายไป และแสงไฟใต้มหาสมุทรจางลง

หัวหน้าหน่วยที่หนึ่งของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว ถูกสังหาร

"เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ?" เสียงของเซนโงคุดังมาจากแมลงโทรสารอีกครั้ง

"ว่าไงนะ?" เฉาเฉินย้อนถาม

"ทหารเรือที่ชาบอนดี้รายงานมาว่านายเพิ่งออกไปเมื่อไม่นานมานี้เอง!"

เซนโงคุพูดเสียงเข้ม "เฉาเฉิน บอกมาเดี๋ยวนี้ว่านายอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่?"

"อ้อ เกาะร้างแห่งหนึ่งในโลกใหม่ กำลังจัดงานเลี้ยงน่ะ"

เฉาเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ปู่ก็รู้ เรือรุ่งอรุณไปถึงเกาะใหม่ทีไรก็จัดงานเลี้ยงทุกที เราเพิ่งฆ่าสัตว์ทะเลตัวหนึ่งไป ตาแก่ อยากมากินด้วยกันไหมล่ะ?"

เฉาเฉินพูดจาเหลวไหลเพื่อรับมือกับเซนโงคุ แต่หางตาของเขามองเห็นหนวดขาวที่กำลังสู้กับเว่ยผิงและโหยวฉี เหวี่ยงง้าวมุราคุโมะกิริผลักทั้งสองถอยออกไป จากนั้นด้วยดวงตาดุจเสือที่มีน้ำตาคลอเบ้า เขามองไปทางที่นามูร์ตกลงไปในทะเล ริมฝีปากสั่นระริก

เฉาเฉินคิดในใจ 'แย่แล้ว' และรีบพูดกับเซนโงคุปลายสาย "บาร์บีคิวสุกแล้ว เราเริ่มงานเลี้ยงกันแล้ว! ผมจะจำคำเตือนของปู่ไว้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ค่อยคุยกันนะ วางละ!"

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่เฉาเฉินวางสายอย่างรีบร้อน หนวดขาวก็ระเบิดฮาคิราชันย์ออกมาเต็มพิกัด คำรามใส่เฉาเฉินลั่น "เฉาเฉิน!"

"ตะโกนหาพระแสงอะไรวะ!!!?"

เฉาเฉินโยนแมลงโทรสารเข้าแหวนมิติ แล้วตะโกนสวนกลับหนวดขาวไป

เคิร์กและคนอื่นๆ อึ้งกับการกระทำของเฉาเฉิน

เฮ้ย นายจะไปตะโกนแข่งกับเขาทำไม?

พร้อมกับเสียงคำรามของหนวดขาว คือคลื่นดาบที่อัดแน่นด้วยฮาคิราชันย์ ยังไม่หมดแค่นั้น ตามมาติดๆ คือพลังสั่นสะเทือนมหาศาลที่ทำลายพื้นที่โดยรอบจนเกิดเสียงแตกปริ

เฉาเฉินไม่ยอมน้อยหน้า ปล่อยฮาคิราชันย์สวนกลับไป พร้อมวาด 'ใบมีดวายุ' สลายคลื่นดาบของหนวดขาวอย่างง่ายดาย

ส่วนพลังสั่นสะเทือนทำลายมิติ ความสามารถนี้เป็นเรื่องตลกสำหรับผู้ใช้พลังมิติอย่างเฉาเฉินและเคิร์ก

เฉาเฉินไม่สนใจพลังสั่นสะเทือนทำลายล้างของหนวดขาว แต่คนรอบข้างเขารับมือไม่ไหว

เห็นเฉาเฉินบ้าคลั่งอีกแล้ว เคิร์กจำใจต้องยื่นมือเข้ามาช่วยปรับสมดุลมิติให้สงบลงอีกครั้ง

เมื่อเห็นการโจมตีสองครั้งล้มเหลว หนวดขาวก็อยากจะพุ่งเข้ามาประชิดตัวเฉาเฉิน

เฉาเฉินไม่รังเกียจที่จะส่งหนวดขาวไปลงนรกด้วยตัวเอง เขาเคยส่งไคโดกับแชงค์ไปแล้ว เพิ่มอีกคนคงไม่เป็นไร

อย่างไรก็ตาม ก่อนจะลงมือ เฉาเฉินยังคงตะโกนถามอย่างสุภาพ "เว่ยผิง โหยวฉี! พวกนายสองคนไหวไหมเนี่ย?!"

"พวกนายสองคนไหวไหมเนี่ย?!"

"ไหวไหมเนี่ย?!"

"ไม่ไหวเหรอ?!"

เคิร์กหันมาหาเฉาเฉินและถามอย่างถ่อมตัว "นายทำเสียงสะท้อนกลางทะเลโล่งๆ แบบนี้ได้ยังไง?"

เฉาเฉินยิ้ม "ไม่ใช่เสียงสะท้อน ฉันใช้พลังมิติส่งเสียงถามย้ำอีกสามครั้งจากระยะไกล แค่ตัดคำออกทีละนิดเท่านั้นเอง"

เคิร์กกุมขมับเมื่อได้ยิน

เว่ยผิงและโหยวฉีเองก็โกรธจัดที่โดนเฉาเฉินถามว่าไม่ไหวเหรอ พวกเขาไม่มีเวลาเถียง จึงรีบใช้ความเร็วเข้าสกัดหนวดขาวและเปิดฉากโจมตีอย่างดุเดือดทันที

สถานการณ์ของพวกแซลลี่ก็นำมาใช้กับหนวดขาวได้เช่นกัน

พลังโจมตีของหนวดขาวนั้นเวอร์วังอลังการ ไม่ว่าจะคลื่นดาบจากง้าวชั้นเลิศหรือพลังผลสั่นสะเทือน ล้วนน่าสะพรึงกลัว แต่ในแง่การป้องกัน เขาด้อยกว่าไคโดแบบคนละชั้น

แม้จะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก แต่เขาก็ยังมีเลือดเนื้อ

ไม่ต้องพูดถึงสี่จักรพรรดิอย่างไคโดและบิ๊กมัมที่ขึ้นชื่อเรื่องร่างกายและพลังป้องกัน แม้แต่แซลลี่ เว่ยผิง และโหยวฉี ก็ยังแข็งแกร่งกว่าเขามาก

ถ้าไม่ใช่เพราะพลังทำลายล้างที่น่ากลัว ซึ่งแม้แต่ไคโดและบิ๊กมัมยังพยายามเลี่ยงการปะทะตรงๆ เว่ยผิงและโหยวฉีคงพุ่งเข้าไปสู้ระยะประชิดเหมือนตอนคลาสร้อยวิชาไปนานแล้ว

ฉากการต่อสู้ตอนนี้คล้ายคลึงกับตอนที่ทั้งสองสู้กับผมแดงแชงค์เมื่อไม่นานมานี้

ความแตกต่างเดียวคือ เมื่อเจอกับการโจมตีของพวกเขา แชงค์มักใช้ความเร็วหลบหลีก และใช้อาวุธปัดป้องเมื่อจำเป็นจริงๆ เท่านั้น

แต่สัตว์ประหลาดอย่างหนวดขาวดูเหมือนจะมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ยืนนิ่งไม่ไหวติง ง้าวมุราคุโมะกิริเหวี่ยงไปมาจนไม่มีใครเข้าถึงตัว ไม่เพียงแต่ปัดป้องการโจมตีของสองพี่น้องได้ทั้งหมด แต่บางครั้งยังใช้จังหวะปะทะอาวุธส่งคลื่นสั่นสะเทือนโจมตีกลับใส่ทั้งสองอีกด้วย

น่ารำคาญชะมัด!

ถ้าผลปีศาจของพวกเขาไม่ได้มอบร่างกายที่แข็งแกร่งและพลังธาตุแบบสายโซออนมายา รวมถึงความสามารถ 'เปลี่ยนร่างเป็นธาตุ' คล้ายสายโลเกียแบบมัลโก้ ที่ทำให้พวกเขาสลับร่างรับแรงกระแทกได้เป็นพักๆ เพื่อสลายคลื่นสั่นสะเทือนของหนวดขาว พวกเขาคงไม่ใช่คู่มือของหนวดขาวจริงๆ

เดิมทีพวกเขาวางแผนจะค่อยๆ นวดหนวดขาวไปเรื่อยๆ ให้ชินกับพลังโจมตีและนิสัยของเขาก่อน แล้วค่อยเร่งเครื่องตัดสินแพ้ชนะ

แต่หนวดขาวไม่ให้ความร่วมมือ!

สู้กันอยู่ดีๆ จู่ๆ หนวดขาวก็พุ่งไปหาเฉาเฉินเพื่อหาเรื่องเจ็บตัว เว่ยผิงกับโหยวฉีจะยอมได้ไง?

ลองนึกภาพดู คุณกำลังสนุกอยู่กับคู่ต่อสู้ที่เลือกมา จู่ๆ อีกฝ่ายก็ถีบคุณกระเด็นแล้ววิ่งไปหาคนอื่นอย่างกระตือรือร้น คุณจะรู้สึกยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งและสไตล์การต่อสู้ที่สม่ำเสมอของฝ่ายรุ่งอรุณ เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีกเรื่อยๆ ในอนาคตอันใกล้

ท้ายที่สุด เมื่อเทียบกับหัวหน้าหน่วยกลุ่มหนวดขาวนับสิบคน ความแข็งแกร่งของฝ่ายรุ่งอรุณนั้นเหนือกว่ามาก

หนวดขาว นายจะคอยคำรามแล้วพุ่งใส่คนที่ 'ส่ง' ลูกนายไปลงนรกทุกครั้งที่มีคนร่วงไม่ได้นะ?

ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ แล้วพวกเราจะเอาหน้าไปไว้ไหน?

ศักดิ์ศรีพวกเราไม่มีเลยหรือไง?

ด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นและการเติบโตของเด็กรุ่นใหม่ในฝ่ายรุ่งอรุณ แม้จะหน้าไม่อายต่อหน้าสมาชิกรุ่นเก๋า แต่เว่ยผิงและโหยวฉีก็เริ่มมีมาดต้องรักษามากขึ้นในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา

เพราะเฉาเฉินเอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ในสายตาเด็กใหม่ฝ่ายรุ่งอรุณ แซลลี่และพวกเขาสองคนจึงเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด

และในฐานะสองในสามผู้แข็งแกร่งที่สุดของฝ่ายรุ่งอรุณ และเป็น 'พี่ใหญ่' ในสายตาเด็กใหม่หลายคน การถูกเฉาเฉินตะโกนถามต่อหน้าธารกำนัลกลางสนามรบสี่จักรพรรดิว่า 'ไหวไหม' จึงไม่แปลกที่สองพี่น้องจะโกรธจัด

ในเวลาแบบนี้ พวกเขาต้อง 'ไหว' เท่านั้น!