ตอนที่ 152: งานเก็บกวาด

ตอนที่ 152: งานเก็บกวาด

ยังมีลิ่วล้อของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรเหลืออยู่อีกกว่าห้าพันคนบนเกาะโอนิกะชิมะ แน่นอนว่าเฉาเฉินไม่จำเป็นต้องสั่งการอะไรเพิ่มเติม เหล่านักรบที่มีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างมากต่างรู้หน้าที่และลงมือเก็บกวาดเกาะโอนิกะชิมะจนกลายเป็นเกาะแห่งภูตผีอย่างแท้จริง

คนของฝ่ายรุ่งอรุณเชี่ยวชาญกระบวนการฆ่าคน วางเพลิง และทำลายหลักฐานเป็นอย่างดี ซึ่งก็ได้เรียนรู้วิชาของแท้มาจากเฉาเฉินนั่นแหละ

หลังจากการเก็บกวาด เฉาเฉินได้รับแต้มพลังงานมาเกือบ 200,000 แต้มอย่างไม่คาดคิด

ตัวเลขนี้ทำให้เฉาเฉินตกตะลึงมาก รายได้จากพวกเบี้ยล่างดันมากกว่าจานหลักหลายสิบเท่าเลยเหรอเนี่ย?!

ช่างเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์จริงๆ!

แต่หลังจากคิดดูให้ละเอียด เฉาเฉินก็หายแปลกใจ

ชาติก่อนเขาเคยเห็นคอมเมนต์จากแฟนวันพีซบางคนบอกว่า ใครที่ใช้ฮาคิได้ในพาราไดซ์ถือว่าเป็นยอดฝีมือ แต่พอเข้าโลกใหม่กลับกลายเป็นว่าใครๆ ก็มีฮาคิ ซึ่งพวกเขามองว่าเป็นการตั้งค่าที่ไม่สมเหตุสมผล

แต่เฉาเฉินรู้สึกว่าแฟนๆ เหล่านั้นกำลังเข้าใจผิด

ข้อแรกที่ต้องแย้งคือ ในพาราไดซ์ก็มีสถานที่ที่ทุกคนใช้ฮาคิเป็น

ที่ไหนน่ะเหรอ?

อมาซอนลิลลี่ไง!

แล้วทำไมทุกคนบนอมาซอนลิลลี่ซึ่งอยู่ในช่วงพาราไดซ์ถึงรู้จักรฮาคิ?

ง่ายมาก เพราะอมาซอนลิลลี่ทั้งเกาะเป็นของกลุ่มโจรสลัดคุจา พวกเขาเป็นทั้งประเทศและกลุ่มโจรสลัด ดังนั้นฮาคิสองรูปแบบซึ่งเป็นเทคนิคลับที่ไม่ค่อยมีการสืบทอดในพาราไดซ์ จึงเป็นสวัสดิการภายในของอมาซอนลิลลี่ที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น และสามารถเรียนรู้ได้เมื่อมีคุณสมบัติครบถ้วน

เหมือนกับรูปแบบทั้งหกของกองทัพเรือ ถ้าคุณมีความดีความชอบหรือคุณสมบัติเพียงพอ คุณก็เรียนได้ และหลังจากฝึกฝนรูปแบบทั้งหกจนชำนาญ การจะปลุกฮาคิสองรูปแบบได้ตามธรรมชาติก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

งั้นลองมองดูอีกที นอกจากกองทัพเรือและอมาซอนลิลลี่แล้ว ยังมีขั้วอำนาจไหนในพาราไดซ์ที่ให้สวัสดิการแบบนี้บ้าง?

กัปตันกลุ่มโจรสลัดคนไหนจะกระตือรือร้นสอนฮาคิที่ตัวเองรู้ให้กับลูกเรือทุกคน? แค่สอนให้ลูกน้องคนสนิทสักคนสองคนก็นับว่าใจกว้างสุดๆ แล้ว!

ดังนั้น จึงเป็นเรื่องปกติที่มีคนเพียงหยิบมือเดียวในพาราไดซ์ที่ใช้ฮาคิเป็น เพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีช่องทางให้เรียนรู้!

ไม่ใช่ว่าตัววิชาฮาคิมันซับซ้อนลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น

นอกจากพวกที่มีพรสวรรค์เหนือมนุษย์ คนอื่นก็แค่พวกไก่อ่อน จะให้ไก่อ่อนจิกตีกันแล้วปลุกฮาคิขึ้นมาได้เองคงเป็นเรื่องผิดปกติ

แต่โลกใหม่นั้นต่างออกไป

ทีนี้ลองมาดูใหม่ ทำไมถึงบอกว่าโลกใหม่มีมาตรฐานว่าทุกคนต้องใช้ฮาคิเป็น?

เหตุผลก็ง่ายเช่นกัน คนที่ใช้ฮาคิไม่เป็น โดยพื้นฐานแล้วกลายเป็นปุ๋ยไปหมดแล้วไงล่ะ!

ส่วนพวกที่พอมีแววหรือมีความแข็งแกร่งอยู่บ้าง ถ้าไม่โดนกวาดล้าง ก็ถูกดูดซับเข้าไปรวมกับกลุ่มโจรสลัดอื่น

ถึงจุดนี้ หน้าใหม่ถ้าไม่เป็นเบี้ยล่างในการต่อสู้ครั้งต่อไป ก็ต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเรียนรู้เทคนิคการต่อสู้ทั้งหมดจากพวกหน้าเก่า

และพวกที่สามารถเข้าสู่แกรนด์ไลน์จากทะเลทั้งสี่ บุกเข้าสู่โลกใหม่จากพาราไดซ์ และยังไม่ตายหลังจากเข้าสู่โลกใหม่ ไม่ว่าจะถูกดูดซับหรือสร้างอาณาเขตของตัวเองได้ โดยทั่วไปแล้วย่อมไม่ใช่น้ำยา หลังจากผ่านการต่อสู้มาหลายครั้ง การจะจับเคล็ดลับฮาคิได้ไม่ใช่เรื่องยากเลยจริงๆ

ท้ายที่สุด เมื่อทุกคนกำลังสู้กัน คนรอบข้างแขนดำหรือตัวดำเมี่ยมกันหมด คุณจะไม่สงสัยหรืออยากรู้บ้างเชียวหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ฮาคิเองก็มีความแตกต่างในระดับความแข็งแกร่ง ฮาคิพื้นฐานก็ยังถือว่าเป็นไก่อ่อนในสายตาของคนเก่ง ดังนั้นต่อให้ผู้ใช้ฮาคิจะมีเกลื่อนกลาดในโลกใหม่ ก็ไม่ได้สร้างความแตกต่างให้กับยอดฝีมือที่ยังคงกวาดล้างพวกมันได้เป็นเบืออยู่ดี

ยกตัวอย่างเช่น ในสงครามมารีนฟอร์ด อาคาอินุระเบิดภูเขาไฟเพียงครั้งเดียวก็ฆ่าลิ่วล้อกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวไปจำนวนมาก เขาจะมีอารมณ์มานั่งสงสัยไหมว่าเมื่อกี้ฆ่าผู้ใช้ฮาคิไปกี่คน?

ในกลุ่มอำนาจอย่างสี่จักรพรรดิหรือเจ็ดเทพโจรสลัด พวกที่ไม่ได้เป็นผู้บริหาร ต่อให้ปลุกฮาคิได้ ท้ายที่สุดก็ยังเป็นแค่เบี้ยล่าง

เพียงแต่ตัวประกอบที่จำเป็นต้องใช้นั้นมีเลเวลสูงขึ้นนิดหน่อยหลังจากเปลี่ยนแผนที่เล่น

กลับมาที่พวกลิ่วล้อของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร

เฉาเฉินเคยคาดเดาว่าเงื่อนไขเบื้องต้นในการปลุกฮาคิเกราะคือร่างกายต้องถึง 100 แม้ระบบจะไม่ได้ตอบรับ แต่ก็อนุมานได้จากข้อมูลการปลุกฮาคิราชันย์ว่า เกณฑ์การปลุกฮาคิเกราะแม้จะแตกต่างกันไปในแต่ละคน แต่น่าจะแกว่งอยู่ที่ค่าร่างกายประมาณ 100 และตัวเลขไม่น่าจะหนีจากนี้ไปมากนัก

ดังนั้น จึงเข้าใจได้ว่าทำไมลิ่วล้อเพียงห้าพันกว่าคนของกลุ่มร้อยอสูรถึงให้แต้มพลังงานเกือบ 200,000 แต้ม

เฉาเฉินประเมินว่าอย่างน้อยหนึ่งในสามของลิ่วล้อห้าพันกว่าคนนี้ น่าจะเชี่ยวชาญฮาคิเกราะขั้นพื้นฐานที่สุดแล้ว และส่วนที่เหลือก็น่าจะจ่อคอหอยใกล้จะปลุกได้หรือห่างอีกไม่ไกล

ถ้าคนห้าพันคนมีระดับร่างกายเฉลี่ยอยู่ที่ 100 แต้ม ต่อให้มีพวกอ่อนแอดึงค่าเฉลี่ยลงมาบ้าง ตัวเลข 200,000 แต้มก็ดูสมเหตุสมผล

เย็นวันนั้น ณ หอประชุมโอนิกะชิมะ

ความคิดในใจของเฉาเฉิน: เชี่ยเอ้ย รวยเละ! ไคโดช่างเป็นคนดีจริงๆ!

...กองไฟที่รอคอยมานานถูกจุดขึ้นอีกครั้ง สมาชิกฝ่ายรุ่งอรุณจากเรือทั้งสามลำ พร้อมด้วยกลุ่มสมาชิกสำรอง ต่างร่วมเฉลิมฉลองงานเลี้ยงยามค่ำคืน

เมื่อเห็นว่าทุกคนอิ่มหนำและเริ่มจับกลุ่มคุยเล่นหยอกล้อกัน เฉาเฉินจึงเดินไปที่กลางงานแล้วกระแอมเบาๆ

เมื่อทุกคนเห็นว่าเฉาเฉินดูเหมือนจะมีเรื่องจะพูด ก็เงียบลงทันที

เฉาเฉินมองไปรอบๆ แล้วหัวเราะเสียงดัง "ครั้งนี้ พวกเรากวาดล้างกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร หนึ่งในสี่จักรพรรดิได้สำเร็จ และในขณะเดียวกันก็บรรลุเป้าหมายหลักในการช่วยให้ทุกคนได้ฝึกฝนและทะลวงขีดจำกัด ฉันพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างแสดงสีหน้ายินดีปรีดา

จากนั้นเฉาเฉินก็เปลี่ยนเรื่อง "อย่างไรก็ตาม กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรก็ยังเป็นหนึ่งในกลุ่มโจรสลัดสี่จักรพรรดิ พวกเขามีน้ำหนักมากในท้องทะเล แม้แต่กองทัพเรือและรัฐบาลโลกยังไม่อยากเปิดฉากสงครามกับพวกเขาโดยง่าย"

"เป็นเพราะรัฐบาลโลกและกองทัพเรือเอาชนะกลุ่มโจรสลัดสี่จักรพรรดิไม่ได้งั้นหรือ? ไม่ใช่! ถ้ารัฐบาลโลกและกองทัพเรือยอมทุ่มกำลังรบสักหนึ่งในสี่หรือหนึ่งในห้า พวกเขาก็สามารถทำลายกลุ่มโจรสลัดสี่จักรพรรดิได้อย่างง่ายดาย!"

ขณะที่เฉาเฉินพูด รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนก็ค่อยๆ จางหายไป

แซลลี่และคนอื่นๆ ที่ติดตามเฉาเฉินมาตั้งแต่แรกเริ่มยังพอทำใจได้ เพราะพวกเขาเคยได้ยินเรื่องห้าผู้เฒ่าและภาคีอัศวินเทพจากเฉาเฉินมาบ้างแล้วไม่มากก็น้อย

แต่ไวเปอร์ นักรบเผ่าสกายเปีย และสมาชิกสำรองจากสามหมู่บ้าน ไม่เคยรู้เลยว่ารัฐบาลโลกและกองทัพเรือมีกำลังรบและรากฐานที่น่ากลัวขนาดนั้น

ในขณะนี้ ทุกคนหยุดยิ้มทันที แม้จะรู้ว่าเรือทั้งสามลำของฝ่ายรุ่งอรุณไม่ได้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับรัฐบาลโลกและกองทัพเรือในขณะนี้

อย่างไรก็ตาม จิตวิญญาณที่ถูกเผยแพร่บนเกาะแห่งท้องฟ้าได้เปลี่ยนไปเป็นความไม่ประมาทแม้ในยามสงบ โดยตั้งสมมติฐานว่าฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุดคือศัตรู... เฉาเฉินไม่เคยสั่งการเรื่องนี้ แต่อุดมการณ์นี้แพร่กระจายจากหมู่บ้านฮัวเซี่ยไปยังสามเกาะพร้อมกับรูปแบบทั้งหกโดยไม่รู้ตัว และกำลังได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆ

เฉาเฉินคงนึกไม่ถึงว่าเรื่องเล่าและตำนานอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรฮัวเซี่ยโบราณที่เขาเล่าให้คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านตี้เหวินฟัง จะก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจอย่างมหาศาลและพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในใจของชนพื้นเมืองที่ไร้อารยธรรมในโลกนี้!

เช่นเดียวกับที่ไม่มีคนหนุ่มสาวจากสามหมู่บ้านคนไหนไม่อยากออกทะเลไปกับเรือทั้งสามลำ ก็ไม่มีใครยอมตกเป็นเบี้ยล่างของผู้อื่นเช่นกัน

การอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลโลกนั้นยอมรับได้ และการไม่ไปโจมตีพวกเขาก่อนก็ยอมรับได้ แต่การไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับพวกเขา—นั่นคือปัญหาใหญ่!

เฉาเฉินเห็นว่าทุกคนเก็บเอาคำพูดของเขาไปคิดอย่างจริงจัง ก็พยักหน้าอย่างพอใจและพูดต่อ

"ดังนั้น ในช่วงเวลานี้ ไม่เพียงแต่เราจะไม่ประกาศเรื่องการกวาดล้างกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร แต่เรายังต้องสร้างภาพลวงตาว่ากลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรยังคงอยู่!"

แซลลี่และคนอื่นๆ มีท่าทีครุ่นคิดเมื่อได้ยินดังนั้น เมื่อเชื่อมโยงกับความสามารถของอาเฉินและชำเลืองมองสมาชิกสำรองจากสามหมู่บ้าน พวกเขาก็พอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าเฉาเฉินจะทำอะไรต่อไป

และก็เป็นไปตามคาด เฉาเฉินหยุดรอให้ทุกคนเข้าใจความหมายโดยรวม ก่อนจะพูดต่อ

"ครั้งนี้ ฉันต้องการคนกลุ่มหนึ่งให้ประจำอยู่ที่วาโนะคุนิชั่วคราว เพื่อสวมรอยเป็นกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรและดึงดูดความสนใจจากภายนอกต่อไป จนกว่าจะถึงวันที่ไม่มีอำนาจใดในโลกนี้มาคุกคามบ้านเกิดของพวกเราได้!"