บทที่ 7: ธุรกิจมืดในคืนหนาว!

บทที่ 7: ธุรกิจมืดในคืนหนาว!

18:00 น. ตรงเป๊ะ...

ราวกับมีใครกระชากสวิตช์ไฟของโลกทั้งใบลง

พรึ่บ!

ความมืดมิดที่แท้จริงเข้ายึดครองพื้นที่ป่าอย่างฉับพลัน เร็วจนดวงตาปรับสภาพไม่ทัน จากแสงสลัวยามเย็นกลายเป็นมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเองที่ยื่นอยู่ตรงหน้า

และทันทีที่แสงสว่างหายไป... "เสียง" แห่งรัตติกาลก็เริ่มบรรเลงเพลงมรณะ

โฮก... กรร...

เสียงคำรามต่ำๆ ดังแว่วออกมาจากกำแพงหมอกสีดำทมิฬที่อยู่ไกลออกไป ฟังดูเย็นยะเยือกและน่าขนลุกพิลึก

เสียงกิ่งไม้หักดังกรอบแกรบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของตัวอะไรสักอย่างที่กำลังเดินวนเวียน... พวกมันตื่นแล้ว!

ขนทั่วร่างของหวังหลินลุกชันด้วยสัญชาตญาณระวังภัย

"... ของจริง!"

เขาไม่รอให้มีตัวอะไรโผล่มาทักทาย รีบมุดหัวเข้า [กระท่อมไม้ซุง] แล้วลงกลอนประตู ปัง! ทันที

กริ๊ก! เสียงกลอนไม้ขัดกันคือเสียงที่ไพเราะที่สุดในเวลานี้

ภายในกระท่อม... แสงสีส้มจาก [กองไฟ] เต้นระริก ให้ความสว่างและความอบอุ่นที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ตื่นตระหนกให้สงบลง

"รอดแล้ว..."

หวังหลินทิ้งตัวนั่งลงข้างกองไฟ รู้สึกถึงความปลอดภัยที่โอบล้อมรอบตัว

เมื่อความตึงเครียดผ่อนคลายลง ความรู้สึกอีกอย่างก็เข้ามาแทนที่

"จ๊อกกก..." เสียงท้องร้องประท้วงดังลั่น

ความหิวโหยจากการใช้แรงงานหนักมาทั้งวันเริ่มเล่นงาน

เขาเปิดช่องเก็บของเช็คเสบียงที่มี

• [ขนมปังดำ x1] (แข็งระดับปาหัวหมาแตก)
• [มะเขือเทศ x2] (ฉ่ำน้ำ แต่กินไม่อิ่มท้อง)
• [มันฝรั่ง x4] (หัวเท่ากำปั้นเด็ก ยังดิบอยู่)
• [เขากวาง x1] (กินได้... ถ้าฟันแข็งพอ)

"จนกรอบ..."

เสบียงมีน้อย ต้องกินอย่างประหยัดที่สุด เพราะไม่รู้วันพรุ่งนี้จะหาอะไรได้ไหม

"คืนนี้กินขนมปังดำไปก่อนละกัน"

แต่จะให้กัดก้อนหินสีดำนี่เพียวๆ คงฟันหักก่อนอิ่ม

เขาหยิบ [กระทะเทฟลอน] วางบนตะแกรงหินเหนือกองไฟ เท "น้ำแร่บริสุทธิ์" จากบ่อในบ้านลงไปต้ม

"ต้มน้ำให้เดือด แล้วเอาขนมปังแช่น้ำให้นิ่ม... เมนูหรูหราหมาไม่ทานประจำวันนี้!"

ระหว่างรอน้ำเดือด เขาพึมพำกับตัวเอง "พรุ่งนี้ต้องล่าสัตว์ให้ได้... อยากกินเนื้อย่างโว้ย!"

หรือไม่งั้น... ก็ต้องลองหาแลกของกินใน [ตลาดแลกเปลี่ยน] ดู

ว่าแล้วก็เปิด [ช่องแชท] ขึ้นมาเช็คสถานการณ์เพื่อนร่วมชะตากรรมหน่อย

เขากวาดตามองตัวเลขที่มุมจอแล้วต้องอ้าปากค้าง

• [แชทโลก] จำนวนผู้เหลือรอด: 9,899,663,566 คน
• [แชทโซน] จำนวนผู้เหลือรอด: 9,989 คน

"หน่วย... สิบ... ร้อย... พัน... หมื่น... แสน... ล้าน... พันล้าน!?"

"เกือบ 9.9 พันล้านคน!"

นี่มัน... ประชากรทั้งหมดของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน!

"พระเจ้าช่วย... ดึงมาหมดเลยเหรอ? ไม่เว้นแม้แต่คนแก่ เด็กทารก หรือคนป่วยติดเตียงเนี่ยนะ?"

จู่ๆ ความคิดแง่ลบก็ผุดขึ้นมา... คนเหล่านั้นจะเอาชีวิตรอดยังไง?

เด็กทารกจะตัดไม้ยังไง? คนพิการจะหนีสัตว์ร้ายยังไง?

แต่แล้วเขาก็ส่ายหัวไล่ความคิดนั้นออกไป

"ไม่ใช่กงการอะไรของแก หวังหลิน... เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"

โลกนี้มันโหดร้าย ความเห็นใจที่มากเกินไปอาจฆ่าตัวตายได้

และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือตัวเลขใน แชทโซน

จาก 10,000 คนเมื่อตอนบ่าย... ตอนนี้เหลือ 9,989 คน

"หายไป 11 คน..."

ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง มีคนตายไปแล้ว 11 คน!

อาจจะโดนสัตว์ทำร้าย? ตกเหว? หรือซ่าเดินเข้าไปในหมอก?

ไม่มีใครรู้... รู้แต่ว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ข้อความในแชทโลกเลื่อนเร็วเป็นจรวด เขาเลยสลับไปดูแชทโซนที่พอจะอ่านทันบ้าง

[นายพรานขาจร]: "เข้! มืดตึ๊ดตื๋อเลย! ใครสร้างบ้านเสร็จแล้วบ้าง? ไม้นี่มันแข็งชิบ ตัดจนมือแหกเพิ่งจะได้เสาต้นเดียว!"

[สาวน้อยขี้หนาว]: "ฮือๆ... หนาวมากเลยค่ะ อุณหภูมิลดฮวบเลย ใครรู้วิธีจุดไฟบ้าง? นี่นั่งปั่นไม้มือหงิกแล้ว ควันยังไม่ออกสักนิด!"

[กูรูเอาตัวรอด]: "ตอบเม้นบน... ใช้มีดคว้านไม้แห้งให้เป็นร่อง เอาไม้แหลมปั่นๆๆ ให้เกิดขี้เถ้าดำๆ แล้วเอาใบไม้แห้งโรยเป่าเบาๆ... (พิมพ์ยาวเหยียด)"

[คุณหนูไฮโซ]: "ยังไม่ได้สร้างบ้านเลยทำไงดี! กรี๊ดดด! ฉันเป็นผู้หญิงบอบบางนะ ทำไมต้องมาลำบากแบบนี้! ใครก็ได้ช่วยด้วย ฉันให้เงิน 1 ล้านหยวนเลย!"

[คนพิการสู้ชีวิต]: "ผมโคตรชอบที่นี่เลย! โลกเก่าผมโดนรถชนแขนขาด มาที่นี่แขนงอกใหม่เฉย! ร่างกายครบ 32 เหมือนคนปกติเปี๊ยบ!"

[อดีตผัก]: "เม้นบน +1! ผมเป็นอัมพาตครึ่งซีกนอนติดเตียงมา 10 ปี มาที่นี่เดินปร๋อเลย! ขอบคุณพระเจ้า!"

[คุณทวดวัยดึก]: "คนแก่อย่างลุงก็เหมือนกัน... โลกเก่า 92 แล้ว นอนรอความตาย มาที่นี่ย้อนวัยเหลือ 40 ฟิตปั๋งดั่งม้าหนุ่ม!"

[เบบี้บอส]: "ผมนี่สิพีคสุด... เพิ่งคลอดได้ 3 เดือนยังไม่หย่านม มาถึงนี่ตัวโตเป็นหนุ่ม 18 เฉย! แถมมีความรู้พื้นฐานยัดใส่หัวมาให้ด้วย!"

หวังหลินอ่านไปก็ทึ่งไป...

ดูเหมือนว่า [โลกแห่งหมอก] จะมี "สวัสดิการ" ขั้นพื้นฐานมอบให้

คนแก่ คนป่วย คนพิการ ถูกรักษาจนหายดีและย้อนวัยกลับมาเป็นหนุ่มสาว

เด็กทารกถูกเร่งโตให้พร้อมใช้งาน

นี่คือความยุติธรรมแบบดิบเถื่อน... "ทุกคนเริ่มต้นที่จุดสตาร์ทเดียวกัน"

แต่พอสังเกตดีๆ ในหน้าโปรไฟล์ของคนเหล่านี้

ช่อง [ความแข็งแกร่ง] ของคนปกติจะขึ้นว่า "ทั่วไป"

แต่ของกลุ่มคนเปราะบางเหล่านี้ จะขึ้นว่า "อ่อนแอ"

แปลว่าถึงจะร่างกายครบ 32 แต่สเตตัสพื้นฐานก็ยังด้อยกว่าคนปกติ 1 ขั้น... สมเหตุสมผล

แต่ปัญหาใหญ่ที่ทุกคนกำลังโอดครวญเหมือนกันคือ...

"หนาว!" และ "จุดไฟไม่ติด!"

หลายคนไม่ได้มาจากประเทศเมืองหนาว ใส่แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น

และทักษะการจุดไฟแบบลูกเสือสามัญ... พูดน่ะง่าย แต่ทำจริงโคตรยาก!

เมื่อวานเขาเพิ่งดูรายการเซอร์ไววัล... ผู้เข้าแข่งขันคนนึงปั่นไม้จุดไฟอยู่ 34 วัน ยังจุดไม่ติดเลย!

ดวงตาของหวังหลินเป็นประกายวาวโรจน์

"โอกาสทอง!!!"

กลิ่นเงิน... ไม่สิ กลิ่นผลกำไรลอยมาแตะจมูก!

ในเมื่อคนส่วนใหญ่จุดไฟเองไม่ได้... แล้วเขามี [กองไฟ] ที่ไฟลุกโชนอยู่ตรงหน้า

ทำไมไม่ขาย "ไฟ" ล่ะ?

"ขายคบเพลิงสำเร็จรูป!"

แค่เอาไม้มาจุดไฟ แล้วขายในตลาดแลกเปลี่ยน...

คนซื้อกดรับปุ๊บ ได้ไม้ติดไฟไปใช้จุดกองไฟต่อได้เลย!

นี่มันธุรกิจผูกขาดชัดๆ! ลงทุน 0 บาท กำไรเน้นๆ!

หวังหลินรีบยกหม้อต้มน้ำลงจากเตา

"เรื่องกินไว้ทีหลัง... เรื่องรวยต้องมาก่อน!"

เขาผุดลุกขึ้นเตรียมจะวิ่งออกไปเก็บกิ่งไม้หน้าบ้านมาทำสินค้าล็อตแรก

ต้องรีบหน่อย... เพราะในหมู่คนเกือบหมื่นคนในโซนนี้ ต้องมีคนหัวหมอคิดได้เหมือนเขาแน่ๆ

"ใครเร็วกว่า คนนั้นรวย!"

(โปรดติดตามตอนต่อไป... พ่อค้าหน้าเลือดแห่งแดนหมอก!)