บทที่ 5: เขากวางเทพเจ้า... กับปริศนาท้าเกรียน!

บทที่ 5: เขากวางเทพเจ้า... กับปริศนาท้าเกรียน!

หลังจากออกแรงเหวี่ยงขวานตัดไม้จนเหงื่อท่วม ความหนาวเหน็บที่เคยเกาะกุมร่างกายของหวังหลินก็ถูกเผาผลาญจนหมด

เขาเดินสำรวจเก็บตกทรัพยากรในบริเวณใกล้เคียงต่ออีกพักใหญ่ ก็เก็บได้เพียงกิ่งไม้แห้งเล็กๆ น้อยๆ ไม่กี่กิ่ง ซึ่งแทบจะไม่มีค่าอะไรเมื่อเทียบกับเวลาที่เสียไป

ในที่สุด...เขาก็มาหยุดอยู่ที่ "เส้นขอบเขต"

เบื้องหน้าคือ "กำแพงหมอกสีขาวขุ่น" ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มันไม่ได้อยู่นิ่ง แต่หมุนวนและไหลเอื่อยๆ ราวกับมีชีวิต ม่านหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านใน ราวกับปากของอสูรยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินผู้บุกรุก

ความเงียบสงัดที่แผ่ออกมาจากในหมอก ทำให้หวังหลินรู้สึกขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ

ความลังเลก่อตัวขึ้นในใจ...

"จะเข้าไปดีไหม?"

เขาไม่ใช่ยอดมนุษย์ เป็นแค่คนธรรมดาที่มีมีดปังตอหนึ่งเล่ม ถ้าก้าวเข้าไปแล้วเจอหมาป่า หรือแย่กว่านั้น... เจอเสือหรือหมี การบาดเจ็บในโลกที่ไร้ซึ่งหมอและยารักษาโรค ย่อมหมายถึง "คำตัดสินประหารชีวิต" กลายๆ

แต่แล้ว... ภาพของวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไปก็ผุดขึ้นมาในหัว

ภัยพิบัติกำลังนับถอยหลัง ทรัพยากรในเขตปลอดภัยมีจำกัดและเริ่มร่อยหรอ ถ้ามัวแต่หดหัวอยู่ตรงนี้ อีกไม่กี่วันเขาคงต้องอดตาย หรือไม่ก็แข็งตายอยู่ดี

แววตาของเขาเปลี่ยนจากความกลัวเป็นความเด็ดเดี่ยว

"ไม่เข้าถ้ำเสือ ก็ไม่ได้ลูกเสือ..."

ความเสี่ยงคือบันไดสู่ความมั่งคั่ง คนที่กล้าเท่านั้นถึงจะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิต!

"เอาวะ! ตายเป็นตาย!"

หวังหลินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ กำชับด้าม [มีดปังตออัลลอยด์] ในมือจนข้อนิ้วซีดขาว แล้วก้าวเท้าข้ามเส้นแบ่งเขตแดน เดินหายเข้าไปใน "โลกแห่งหมอก" ทันที

วูบ...

ทันทีที่ก้าวเข้ามา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

อุณหภูมิลดฮวบลงจนรู้สึกเย็นยะเยือก เสียงนกร้องและเสียงลมหายไป เหลือเพียงความเงียบที่กดดันประสาทสัมผัส

ทัศนวิสัยแย่ลงตามคาด มองเห็นได้ไกลสุดแค่ประมาณ 20 เมตร เกินกว่านั้นคือสีขาวโพลนที่แยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร!

หวังหลินย่อตัวลงต่ำ เดินย่องเบาอย่างระมัดระวัง ทุกก้าวย่างแผ่วเบาราวกับแมวขโมย หูคอยฟังเสียงผิดปกติ ตาคอยสอดส่ายหาสิ่งมีชีวิต... หรือสิ่งของ

เดินลึกเข้ามาได้ราวๆ 100 เมตร

ท่ามกลางความขาวโพลน สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับรูปทรงสี่เหลี่ยมที่คุ้นตา

"นั่นมัน...!"

ดวงตาของหวังหลินเบิกกว้าง ประกายแห่งความโลภ (ในทางที่ดี) ลุกโชน

[หีบสมบัติ]

มันวางสงบนิ่งอยู่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ ราวกับรอคอยผู้ค้นพบ

"บิงโก! ในหมอกมีของดีซ่อนอยู่จริงๆ ด้วย!"

ความกลัวในใจลดฮวบลงแทนที่ด้วยความตื่นเต้น แต่เขายังไม่ประมาท หวังหลินค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ เช็คซ้ายเช็คขวาจนแน่ใจว่าไม่มีกับดักหรือตัวอะไรเฝ้าอยู่ แล้วจึงรีบเก็บหีบสมบัติเข้าสู่ช่องเก็บของในการ์ดทันที

แต่โชคชะตายังไม่หยุดเข้าข้างเขาแค่นั้น

ในขณะที่กำลังจะลุกขึ้น สายตาอันเฉียบคมก็เหลือบไปเห็นพืชหัวชนิดหนึ่ง ขึ้นแทรกตัวอยู่เหนือดินร่วนซุยใกล้ๆ จุดที่วางหีบ

ใบสีเขียวเข้ม รูปร่างใบประกอบแบบขนนก... เขาคุ้นตากับใบแบบนี้มากในโลกเก่า

"มันฝรั่ง?"

ไม่รอช้า เขาเรียกหน้าต่างตรวจสอบขึ้นมาสแกนทันที

[ตรวจสอบสำเร็จ: มันฝรั่งป่า]

คุณภาพ: ทั่วไป

"ใช่จริงๆ ด้วย!"

หวังหลินรีบนั่งลง ใช้มีดปังตอค่อยๆ แซะดินรอบๆ อย่างเบามือ กลัวว่าคมมีดจะไปโดนหัวมันเสียหาย

หลังจากขุดอยู่อึดใจหนึ่ง เขาก็ได้หัวมันฝรั่งขนาดเท่ากำปั้นเด็กมาทั้งหมด 4 หัว

แม้จะดูเล็กกะจิ๋วหลิว แต่นี่คือ "ขุมทรัพย์ทางเกษตรกรรม"

"ถ้าเอาไปผ่าตาแล้วเพาะปลูก... เราจะมีเสบียงคาร์โบไฮเดรตกินไปตลอดชาติ!"

จินตนาการถึงไร่มันฝรั่งสีทองอร่ามและมันฝรั่งทอดร้อนๆ ลอยมาในหัว

แต่เขาก็ต้องดึงสติตัวเองกลับมา...

"ปลูกตอนนี้ไม่ได้... อีกไม่กี่วัน 'ความหนาวเหน็บ' จะมาเยือน ขืนลงดินตอนนี้ มีหวังแข็งตายยกแปลง"

ไม่ใช่แค่มันฝรั่ง แม้แต่ [มะเขือเทศ] ที่เจอเมื่อกี้ ก็ต้องรีบหาทางย้ายไปปลูกในที่ที่ควบคุมอุณหภูมิได้ หรือไม่ก็ต้องรีบเก็บเกี่ยวก่อนหายนะจะมาถึง

หวังหลินปัดเศษดินออกจากมือ ยัดมันฝรั่งลงกระเป๋า แล้วเตรียมตัวจะถอยทัพ

"ได้ของมาพอสมควรแล้ว อย่าโลภมาก รีบกลับดีกว่า..."

กรอบ!

เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้น... ไม่ใช่จากใต้เท้าเขา แต่มาจาก "ข้างหลัง"

เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงัด

ขนคอของหวังหลินลุกชัน เลือดในกายเย็นเฉียบเหมือนถูกแช่แข็ง

เขาค่อยๆ หันกลับไปมองอย่างช้าๆ...

"!!!"

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา ทำเอาลมหายใจของเขาขาดห้วง

ท่ามกลางสายหมอกที่ไหลเอื่อย ร่างเงาทะมึนขนาดมหึมายืนตระหง่านอยู่ห่างออกไปไม่ถึง 15 เมตร

มันคือสัตว์สี่เท้าที่มีความสูงกว่า 2 เมตร... สูงท่วมหัวเขาไปไกล

กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ภายใต้ขนสีน้ำตาลเข้มดูทรงพลังราวกับรถถังหุ้มเกราะ

แต่สิ่งที่น่าเกรงขามที่สุดคือ... "เขา" คู่ยักษ์บนหัวที่แผ่กว้างออกไปเหมือนกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ปีศาจ

และดวงตาคู่หนึ่ง... สีแดงฉาน กำลังจ้องเขม็งมาที่เขา!

[มอนสเตอร์: กวางมูสยักษ์แห่งหมอกขาว]

"ฉิบหายแล้ว..." คำสบถหลุดออกมาจากปากที่สั่นเทา

กวางมูสในโลกเดิมก็ว่าดุแล้ว เจอเวอร์ชันมอนสเตอร์ตาแดงเข้าไป แรงกดดันคนละเรื่องเลย!

ทันทีที่สบตากัน เจ้ากวางยักษ์ก็พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว

ฟรืดดด!

มันตะกุยขาหลัง ส่งแรงถีบตัวพุ่งทะยานไปข้างหน้า

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสนั่นพื้นดินสั่นสะเทือน ราวกับรถสิบล้อเบรกแตกกำลังพุ่งเข้าชน!

ความเร็วของมันสวนทางกับขนาดตัวอย่างสิ้นเชิง!

"หลบ!!!"

สมองของหวังหลินสั่งการเร็วกว่าความคิด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดรีดเค้นอะดรีนาลีนออกมาจนล้นทะลัก

เขาดีดตัวพุ่งกระโจนออกไปด้านข้าง ม้วนตัวกลิ้งไปกับพื้นดินโคลนแบบไม่ห่วงหล่อ

วูบ!!!

ลมแรงกรรโชกพัดผ่านหน้าเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แรงอัดอากาศจากการพุ่งชนทำให้เขาหน้าชา

โครม!!!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับระเบิดลง!

เจ้ากวางยักษ์ที่เบรกไม่อยู่ พุ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบที่อยู่ด้านหลังตำแหน่งเดิมของเขาเต็มๆ

แครก... ตึง!

ต้นไม้ใหญ่หักโค่นลงมาทั้งต้น ใบไม้ร่วงกราวราวกับฝนตก

แรงปะทะนั้นรุนแรงมหาศาล... รุนแรงจนกระทั่งวัตถุแข็งแกร่งบางอย่างบนหัวของมันทนแรงกระแทกไม่ไหว

กึก... ตุ้บ!

เขากวางข้างซ้ายขนาดมหึมา หักกระเด็นหลุดออกจากหัว ตกลงกระแทกพื้นเสียงดังทึบ!

หวังหลินที่นอนคลุกฝุ่นอยู่รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น วิ่งหนีสุดชีวิตไปหลบหลังต้นไม้อีกต้นที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร

หัวใจเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกมานอกอก มือที่กำมีดสั่นระริก

"มันจะตามมาไหม? มันจะตามมาไหม?"

เขาชะโงกหน้าออกไปดูด้วยความหวาดกลัว

เจ้ากวางยักษ์สะบัดหัวไปมาอย่างมึนงง เลือดไหลซึมออกมาจากโคนเขาที่หักเล็กน้อย

แต่มันกลับไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยว หรือพยายามจะไล่ล่ามดปลวกอย่างหวังหลิน

มันแค่พ่นลมหายใจฟุดฟิด หันมองซ้ายขวา แล้วเดินอาดๆ หายกลับเข้าไปในความมืดของหมอกขาว... ทิ้งไว้เพียงซากต้นไม้ที่หักโค่นและเขากวางที่ตกอยู่

"รอด... รอดตายหวุดหวิด..."

หวังหลินทรุดตัวลงนั่งพิงโคนไม้ ขาแข้งอ่อนแรงจนยืนไม่ไหว

เขานั่งหอบหายใจอยู่นานกว่าจะรวบรวมสติกลับมาได้

"แปลก... ทำไมมันไม่ไล่ตาม?"

เขานั่งวิเคราะห์เหตุการณ์... หรือว่ามันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขา?

กวางมูสมีพฤติกรรม "สลัดเขา" ตามธรรมชาติเมื่อถึงฤดูกาล บางทีมันอาจจะคันเขายิกๆ จนทนไม่ไหว เลยแค่อยากหาที่ระบายด้วยการพุ่งชนอะไรสักอย่าง...

แล้วเขาก็ดันซวย (หรือโชคดี?) ไปยืนขวางทางวิ่งของมันพอดี?

"จะเป็นความบังเอิญ หรือตั้งใจฆ่าก็ช่างหัวมัน... ประเด็นคือตอนนี้ทางสะดวก!"

ความโลภเริ่มกลับมาทำงานแซงหน้าความกลัว

หวังหลินรอจนแน่ใจว่าเสียงฝีเท้าเงียบหายไปแล้วจริงๆ จึงค่อยๆ ย่องกลับไปที่จุดเกิดเหตุ

ต้นไม้ใหญ่ที่ล้มลง... เขาใช้สกิลรวบรวมทันที

[ได้รับ: ไม้ x8]

"ของฟรีไม่ควรปฏิเสธ"

และไฮไลท์ที่สำคัญที่สุด... วัตถุสีน้ำตาลเข้มขนาดใหญ่ที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น

[เขากวางยักษ์ข้างซ้าย]

เขาเก็บมันเข้าช่องเก็บของ แล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งออกจากโซนหมอกทันที ไม่คิดจะอยู่รอให้เจ้าถิ่นกลับมาเอาเขาคืนแน่นอน!

พอกลับมาถึงหน้ากระท่อมในโซนปลอดภัย หวังหลินถึงกล้าทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้น

ประสบการณ์เฉียดตายเมื่อกี้สอนให้รู้ว่า... มอนสเตอร์ในหมอกนั้น "ของจริง"

แค่พุ่งชนทีเดียวต้นไม้หัก... ถ้าโดนตัวเขา คงได้ไปเกิดใหม่เป็นปุ๋ยแน่นอน

แต่เมื่อเปิดดูของที่ได้มา... รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเปื้อนฝุ่น

มันฝรั่ง... หีบสมบัติ... และเขากวาง

คุ้ม! โคตรคุ้ม!

เขาหยิบ [เขากวาง] ออกมาจากช่องเก็บของเพื่อตรวจสอบ

ตึง!

น้ำหนักของมันกดทับลงบนมือจนแทบทรุด กะด้วยสายตาน่าจะหนักไม่ต่ำกว่า 10 กิโลกรัม

ผิวสัมผัสขรุขระ แข็งแกร่งราวกับหินผา แต่กลับแผ่ไออุ่นจางๆ ออกมา

เขารีบใช้การ์ดสแกนดูคุณสมบัติ

[ไอเทม: เขากวางมูสจอมพลังแห่งหมอกขาว]

คุณภาพ: ยอดเยี่ยม

คำอธิบาย: เขากวางที่หลุดออกมาจากกวางมูสจอมพลังตัวเต็มวัย เป็นวัตถุดิบที่มี "พลังหยาง" สูงส่งและบริสุทธิ์ยิ่งนัก!

สรรพคุณ:

• สามารถนำไปทำยา, ปรุงอาหาร หรือฝนกินสดๆ ก็ได้
• ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นออกจากร่างกาย (แก้หนาวใน)
• เสริมสร้างความแข็งแกร่งของกระดูกและเส้นเอ็น
• กระตุ้นการไหลเวียนโลหิต ลดอาการฟกช้ำดำเขียว
• เร่งอัตราการฟื้นฟูบาดแผล
• ขจัดความเหนื่อยล้าสะสม
• หมายเหตุ: หากรับประทานต่อเนื่อง จะทำให้ร่างกายฟิตปั๋งดั่งม้าศึก!

"เชรดดดดด!"

หวังหลินตาโตเท่าไข่ห่าน อุทานเสียงหลง

"ยอดเยี่ยมเลยเรอะ!"

มิน่าล่ะ เจ้ากวางนั่นถึงได้ทรงพลังขนาดนั้น นี่มันไม่ใช่แค่เขากวางธรรมดา... แต่มันคือ "ยาวิเศษครอบจักรวาล"

ในสถานการณ์เอาตัวรอดแบบนี้ การมีของที่ช่วยรักษาบาดแผลและแก้หนาวได้ มันมีค่ามากกว่าทองคำซะอีก

"ใครจะขายก็โง่แล้ว! เก็บไว้กินเองดีกว่า!"

หวังหลินรีบเก็บสมบัติล้ำค่าเข้าคลังทันที ใจชื้นขึ้นมาเป็นกองที่มีของดีติดตัว

ต่อมา... ถึงเวลาลุ้นระทึกกับ [หีบสมบัติ] ที่ได้มาจากในหมอก

หีบใบนี้ดูแปลกตากว่าทุกใบที่เคยเจอ

มันไม่ได้ทำจากไม้ หรือโลหะ... แต่เป็นวัสดุสีขาวขุ่นคล้ายน้ำนม ผิวเรียบเนียนไร้รอยต่อ

[ไอเทม: หีบสมบัติปริศนา]

คุณภาพ: พิเศษ

คำอธิบาย: หีบสมบัติลึกลับจากแดนหมอก การจะเปิดมันได้ต้องใช้ "สมอง" ไม่ใช่ "ลูกกุญแจ"

เงื่อนไข:

1. เมื่อเปิดหีบ จะมีคำถามปรากฏขึ้น
2. คุณต้องตอบให้ถูกภายในเวลา 5 นาที
3. ถ้าตอบผิด หรือหมดเวลา... หีบจะหายไป!
4. ของรางวัลข้างในเป็นการสุ่ม ยิ่งของดี ยิ่งมีโอกาสออกน้อย

"มีงี้ด้วย?" หวังหลินเกาหัวแกรกๆ

โลกนี้ชักจะแฟนตาซีเกินเบอร์ไปแล้ว เดี๋ยวก็กล่องสุ่ม 99% เดี๋ยวก็กล่องตอบคำถาม... นี่มันรายการเกมโชว์ชิงร้อยชิงล้านรึไง?

"เอาวะ! มาลองวัดไอคิวกันหน่อย!"

หวังหลินสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิ แล้วเปิดฝาหีบ...

ปิ๊ง!

ตัวอักษรโฮโลแกรมลอยขึ้นมากลางอากาศ พร้อมนาฬิกานับถอยหลัง

[คำถามท้าเซียน]:

"สมมติสถานการณ์: หากไร้ซึ่งกฎเกณฑ์เรื่องยศถาบรรดาศักดิ์ และอยู่ในสถานะ 'อมตะ' ( ห้ามโจมตีทางกายภาพ)..."

"ถามว่า: มีใครบ้างที่สามารถหยุดยั้งการ 'ด่ากราด' ของ 'มนุษย์ป้าข้างบ้าน' ที่กำลังองค์ลงฟิวส์ขาดได้?"

(เวลาตอบ: 04:59... 04:58...)

"ห๊ะ!?"

หวังหลินอ้าปากค้าง สมองรวนไปชั่วขณะ

"คำถามบ้าอะไรวะเนี่ย!?"

เขารู้จักกิตติศัพท์ของ "มนุษย์ป้า" ดี... สกิลปากระดับตำนานที่ด่าไฟแลบได้โดยไม่ต้องหายใจ พลังทำลายล้างทางจิตใจรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดนิวเคลียร์ ใครโดนด่าเข้าไปเป็นต้องจิตตก ซึมเศร้า หรือกระอักเลือดตาย

"หยุดมนุษย์ป้าที่กำลังคลั่ง... โดยห้ามใช้กำลังเนี่ยนะ?"

นี่มันโจทย์ระดับโลกแตกชัดๆ!

จะเอากาวปิดปาก? ...ไม่ได้ ห้ามโจมตี

จะเอาตำรวจมาจับ? ...ไม่ได้ ไม่มีกฎหมายบังคับ

จะเอาเงินฟาดหัว? ...ป้าแกอาจจะด่าต่อว่าดูถูกคนรวย เผลอๆ โกรธกว่าเดิม

หวังหลินกุมขมับ เดินวนไปวนมาหน้ากระท่อมเหมือนหนูติดจั่น

เวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆ เหงื่อเม็ดโป้งเริ่มผุดขึ้นตามไรผม

"คิดสิหวังหลิน... คิดสิ! มันต้องมีทางแก้... เกมมันต้องมีคำตอบ!"

การหยุดเสียงด่าโดยไม่ทำร้ายคนด่า...

ทำลายแหล่งกำเนิดเสียงไม่ได้... งั้นก็ต้องป้องกันที่ "คนรับสาร" งั้นเหรอ?

ผ่านไป 2 นาที...

ปิ๊ง!

ดวงตาของหวังหลินเป็นประกาย

"คิดออกแล้ว!"

เขามีคำตอบในใจ 2 ข้อ

ข้อแรก... "อาจารย์เหมิง" ผู้มีดาบอาญาสิทธิ์ที่ทำให้คนทั้งโลกต้องเงียบกริบเพื่อฟังเสียงดาบแตก... แต่นั่นมันแค่ชั่วคราว ป้าแกอาจจะเงียบแป๊บเดียวแล้วด่าต่อ ตัดทิ้ง!

เหลือคำตอบสุดท้าย...

คำตอบที่กวนประสาทที่สุด แต่สมเหตุสมผลที่สุดในทางตรรกะ!

หวังหลินแสยะยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

"หึหึ... มนุษย์ป้าก็มนุษย์ป้าเถอะ เจอเจ้านี่เข้าไปก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน!"

เขาพิมพ์คำตอบลงไปในหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความมั่นใจ...

(โปรดติดตามตอนต่อไป... เฉลยในบทที่ 6!)