บทที่ 28 กลัวว่าจะรุกเร็วไป กลัวว่าจะล่วงเกินเธอ

บทที่ 28 กลัวว่าจะรุกเร็วไป กลัวว่าจะล่วงเกินเธอ

เฉิงเย่หาฟิล์มถนอมอาหารมาพันมือเฉียวหร่านทบแล้วทบเล่า จนมั่นใจว่าน้ำจะเข้าไม่ได้จริงๆ ถึงยอมปล่อยเธอเข้าไป

ประตูห้องน้ำทึบแสงแต่แสงลอดผ่านได้ เฉิงเย่นั่งยองๆ เอาหลังพิงประตู... เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนเวลาเขาอาบน้ำ เจ้าตูบก็ชอบมานั่งเฝ้าหน้าห้องแบบนี้เหมือนกัน

เฉิงเย่มองหมาเหลืองที่หมอบอยู่ตรงหน้า หนึ่งคนหนึ่งหมาจ้องตากัน

"..."

ประตูไม่ได้กันเสียง เสียงกุกกักข้างในเลยดังลอดออกมาชัดเจน เฉียวหร่านเปิดฝักบัว หมุนเปิดฝาขวด เสียงฝ่าเท้าเสียดสีกับกระเบื้อง... แค่ฟังเสียงก็นึกภาพออกว่าเป็นฉากไหน

ทันใดนั้น สมองของเฉิงเย่ก็เต็มไปด้วยภาพ "ติดเรท" ที่บรรยายออกมาไม่ได้

"เฉิงเย่ คุณยังอยู่ไหม?"

"อยู่ครับ"

จู่ๆ ข้างในก็เงียบไป เฉิงเย่ถามด้วยความกังวล "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

เฉียวหร่าน: "อืม... เหมือนฉันจะลืมหยิบผ้าขนหนูเข้ามาน่ะค่ะ หยิบให้หน่อยได้ไหม?"

"รอแป๊บครับ" เฉิงเย่เห็นผ้าขนหนูวางอยู่บนเตียง "คุณแง้มประตูออกมานิดนึงนะ เดี๋ยวผมส่งให้"

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ สักพักประตูก็แง้มออก เฉียวหร่านซ่อนตัวอยู่หลังประตู ยื่นมือออกมา... มือเรียวยาวขาวผ่องที่มีหยดน้ำเกาะพราว

ฝ่ามือเปียกชื้นลูบผ่านหลังมือเขา ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูไป "ขอบคุณค่ะ"

เฉิงเย่จ้องมองรอยน้ำบนมือตัวเองอย่างเหม่อลอย รอจนประตูปิดลง เขาถึงค่อยๆ ได้สติ แล้วกลับลงไปนั่งยองๆ อีกครั้ง... คราวนี้หัวใจเต้นโครมคราม

ไม่อยากจะยอมรับเลยว่า เมื่อกี้เขามีความคิดบ้าบิ่นผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง

จังหวะที่เฉียวหร่านโดนมือเขา เขาอยากจะกระชากเธอออกมา... แล้วทำยังไงต่อ?

แล้วก็ผลักประตูเข้าไป ดึงเธอเข้ามากอด แล้วระดมจูบอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากได้ผ้าเช็ดตัวไม่นาน เฉียวหร่านก็เดินออกมา เธอผลักประตูเปิด ก็เห็นเฉิงเย่กับหมาเหลืองนั่งยองๆ อยู่บนพื้น

หนึ่งคนหนึ่งหมาเงยหน้ามองเธอพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ภาพที่เห็นดูตลกพิลึก เฉียวหร่านพยายามกลั้นขำ พูดด้วยน้ำเสียงเวอร์วัง "นั่งเฝ้าฉันตลอดเลยเหรอคะเนี่ย? ดีใจจังเลย"

เธอยื่นมือออกไปทำท่าเหมือนจะลูบหัวเขา เฉิงเย่นั่งนิ่งไม่ขยับ... แต่กลายเป็นว่ามือเธอวาดผ่านเขาไปตบแปะลงบนหัวเจ้าต้าหวงแทน

เธอลูบหัวหมาซ้ำๆ พลางชมเปาะ "เด็กดีจังเลย น่ารักจัง น่ารักที่สุด โอ๋ๆ... จุ๊บๆ..."

ถึงจะเป็นแค่จูบลม แต่เขาก็รู้สึกจี๊ดขึ้นมาด้วยความหึงหวง

เจ้าต้าหวงนอนหมอบกับพื้นอย่างฟินจัด หางแกว่งพั่บๆ เหมือนใบพัดเฮลิคอปเตอร์

สักพักเฉียวหร่านก็หันมาหาเฉิงเย่ "ฉันลูบมันไม่ลูบคุณ... น้อยใจเหรอคะ?"

เฉิงเย่ขมวดคิ้ว "ไม่ได้น้อยใจครับ แล้วก็อย่าเอามือที่เพิ่งลูบต้าหวงมาจับหน้าผมนะ มันไม่ได้อาบน้ำมาตั้งนานแล้ว"

เฉียวหร่านไม่สน เธอยังทำตามใจตัวเอง "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวค่อยไปล้าง ฉันอยากจับคุณตอนนี้ ฉันชอบสัมผัสตัวคุณ คุณไม่ชอบให้ฉันจับเหรอคะ?"

ชอบสิ

ตรงไหนที่เฉียวหร่านสัมผัส มันรู้สึกดีไปหมด เหมือนมีขนนกนุ่มๆ มาปัดผ่านผิว

"เด็กดี เฉิงเย่ ทำไมเชื่อฟังจังเลยคะ? ยิ่งดูยิ่งชอบนะเนี่ย" เธอหลอกล่อเขาเหมือนเด็ก เจอคำชมแบบนี้เข้าไป ผู้ชายตัวโตแทบจะหดเหลือตัวเท่าทารก

ลูกกระเดือกของเฉิงเย่ขยับขึ้นลง เขาฝืนเบนความสนใจไปที่มือเธอ "น้ำเข้าแผลไหมครับ?"

เฉียวหร่านยื่นมือไปให้ดู "เช็กให้หน่อยสิคะ"

เขาแกะฟิล์มถนอมอาหารออก... ผ้าก๊อซข้างในยังแห้งสนิท

"คืนนี้ต้องเปลี่ยนยาทายาใหม่ไหม?"

เฉิงเย่คำนวณเวลาดู "ยังครับ ไว้เปลี่ยนพรุ่งนี้เช้า"

เฉียวหร่านลุกขึ้นตบไหล่เขา "โอเค งั้นคุณไปอาบน้ำเถอะ เสร็จแล้วจะได้นอน"

ผู้ชายอาบน้ำเร็ว เต็มที่ก็ห้านาที แต่เพราะต้องนอนกับเฉียวหร่าน เฉิงเย่เลยขัดสีฉวีวรรณไปสิบนาทีเต็ม กลัวจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์

ในห้องนอน เฉียวหร่านหยิบสกินแคร์ออกมา... โทนเนอร์ เซรั่ม โลชั่นทาตัว

เฉิงเย่เดินเข้ามาเห็นเธอกำลังตบๆ ลูบๆ ครีมลงบนหน้า

เฉียวหร่านยื่นมือมาทางเขา "มานี่สิคะ ทาโลชั่นให้หน่อย"

ทาโลชั่น?

ทายังไง?

ล้วงเข้าไปทาในเสื้อเหรอ?

หมายความว่าต้องถอดเสื้อผ้าด้วยหรือเปล่า?

"จะยืนบื้ออยู่ทำไมคะ? มานี่เร็ว"

"ด...ได้ครับ" ภายนอกดูสงบนิ่ง เฉิงเย่เดินเข้าไปด้วยท่าทางขึงขังเหมือนเดินสวนสนาม น้ำเสียงแข็งทื่อ "ทาตรงไหนครับ?"

อากาศแห้ง กลัวผู้ชายเลือดกำเดาไหล เฉียวหร่านเลยไม่กล้าแกล้งแรงเกินไป เธอทาเองไปหมดแล้ว เหลือแค่แขนซ้ายกับแผ่นหลังบางส่วน

ชุดนอนเธอมิดชิดพอสมควร เธอยกแขนซ้ายขึ้น ถลกแขนเสื้อกว้างๆ ขึ้นไปถึงไหล่ "ตรงอื่นทาหมดแล้ว เหลือแขนซ้ายกับข้างหลัง ช่วงเปลี่ยนฤดูถ้าไม่ทาเดี๋ยวผิวจะแห้งคันน่ะค่ะ"

จริงๆ เมื่อเช้าเธอโยนโลชั่นลงลิ้นชักไปแล้ว ไม่ได้กะจะให้เฉิงเย่ทาให้หรอก

ผิวเธอไม่ได้แพ้ง่ายขนาดนั้น ไม่ทาสักคืนก็ไม่ตาย

แต่พอหยิบออกมา ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว พร้อมกับความคิดบ้าบิ่นที่ผุดขึ้นมา

เธออยากลองเช็กเสน่ห์ของตัวเองดูซิว่าจะทำให้เฉิงเย่ตบะแตกได้ไหม

การหยอกเอินเล็กๆ น้อยๆ ช่วยเติมสีสันให้ชีวิตคู่ได้นะ

ผิวของเฉียวหร่านขาวเนียนละเอียด แค่กดเบาๆ ก็ขึ้นรอยแดงแล้ว

เฉิงเย่บีบโลชั่นใส่มือ แล้วค่อยๆ ลูบไล้ไปตามท่อนแขนเธอ ผิวสัมผัสนุ่มนิ่มและอุ่นสบายใต้ฝ่ามือ

"ไม่ต้องใช้เยอะนะคะ" เฉียวหร่านคอยกำกับ

ทาแขนเสร็จ ก็ย้ายไปที่หลัง เฉียวหร่านแก้เชือกผูกที่คอเสื้อ แหวกสาบเสื้อออก ก้มหน้าลงเผยให้เห็นต้นคอขาวระหง

ข้างในเธอไม่ได้ใส่อะไรเลย พอคอเสื้อแยกออก ก็เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งรางๆ เฉิงเย่ยืนอยู่ข้างหลัง เหลือบไปเห็นเข้า... สมองก็ช็อตเหมือนโดนผีสิง

เขาอยากจะดึงเธอเข้ามากอด ซุกหน้าลงกับต้นคอ แล้วตีตราจองแสดงความเป็นเจ้าของ

เฉียวหร่านรู้สึกได้ถึงสายตาอันร้อนแรงที่แผดเผาแผ่นหลัง แม้เขาจะไม่ได้ทำอะไร แต่ความรู้สึกเหมือนถูกเขาจูบไปทุกตารางนิ้ว

กระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากต้นคอลงไปถึงก้นกบ เข่าเธออ่อนยวบ เธอกัดริมฝีปาก "คุณเห็นรอยจูบบนตัวฉันไหมคะ?"

"เห็นครับ" ชัดขนาดนั้นจะไม่เห็นได้ไง

"ทาตรงนั้นดีๆ นะคะ... อย่าให้เว้นว่าง"

ปลายนิ้วที่ลูบผ่านรอยแดงพวกนั้น ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจูบซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง

แค่ทาโลชั่นเล่นเอาเหงื่อตกกันทั้งคู่ แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

เฉียวหร่านหันกลับมา เห็นหน้าเฉิงเย่เกร็งเครียดจนแทบจะหลุดขำ เธอแกล้งทำเป็นนิ่งถาม "จะให้ฉันทาให้คุณบ้างไหมคะ?"

"ไม่ต้องครับ" เฉิงเย่รีบปฏิเสธทันควัน... ขืนทาให้ มีหวังเรื่องราวบานปลายคุมไม่อยู่แน่

เฉิงเย่เป็นคนหัวโบราณเรื่องความรัก แม้ในทางกฎหมายเขาจะเป็นสามีภรรยากับเฉียวหร่านมานานแล้ว แต่ในความรู้สึกของเขา พวกเขาเพิ่งจะตกลงคบกันคืนนี้เอง เขากลัวว่าจะรุกเร็วเกินไป กลัวว่าจะทำให้เธอไม่พอใจ

จบบท