บทที่ 351 - หูจินอวี้ คุณหนูภรรยาเอกสกุลหู!

บทที่ 351 - หูจินอวี้ คุณหนูภรรยาเอกสกุลหู!

วันต่อมา เสิ่นหลานซีได้รับข่าวว่าแม่นมสอนมารยาทในจวนสกุลเสิ่นผูกคอตายในห้อง เดิมทีคิดว่าจะมีคนเอาเรื่องนี้มาเล่นงาน แต่นางรอแล้วรอเล่า จนการสอบขุนนางเริ่มขึ้น ก็ยังไม่มีใครมาร้องเรียนนาง

ไม่อยากหาเรื่องนาง ก็คืออยากฆ่าปิดปาก

ไม่ว่าจะเป็นใครในวังส่งมา ก็ล้วนเป็นคนในวังทั้งนั้น

หนี้นี้ นางจดไว้แล้ว

การสอบขุนนางเริ่มต้นขึ้น เสิ่นหลานซีมอบหมายงานกองกำลังพิทักษ์เมืองหลวงให้ซุนเฟิงดูแลชั่วคราว นางทุ่มเทรับมือการสอบขุนนางอย่างเต็มที่

ในช่วงเวลานี้ ในหมู่ขุนนางฝ่ายบุ๋นเกิดคลื่นใต้น้ำ การขั้วอำนาจเปลี่ยนมือหลายครั้ง แต่ก็ไม่เกี่ยวกับนาง

นางเป็นแค่หุ่นเชิดที่ฮ่องเต้เหรินเซี่ยวผลักออกมาเพื่อแสดงความปรีชาสามารถเท่านั้น

กินเบี้ยหวัดหัวหน้าผู้คุมสอบ รับตำแหน่งหัวหน้าผู้คุมสอบ แต่ไม่ต้องทำงานของหัวหน้าผู้คุมสอบ

"วันนี้การสอบเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ขอให้บัณฑิตทุกท่านทำข้อสอบได้คะแนนดี วันหน้าจะได้เป็นเสาหลักของต้าโจว..."

หลังจากเสิ่นหลานซีกล่าวเปิดงานด้วยถ้อยคำปลุกใจ การสอบขุนนางก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ!

"ใต้เท้า ท่านไม่ไปเดินดูหน่อยหรือขอรับ?" เชอหมิงหย่วนมองเสิ่นหลานซีที่นั่งนิ่งเป็นพระประธาน เอ่ยยุยง

"เจ้าอยากไปเปิดหูเปิดตา?"

เชอหมิงหย่วนถอนหายใจ "ข้าเคยเป็นบัณฑิตเข้าเมืองหลวงมาสอบ เคยเป็นกุนซือบุกน้ำลุยไฟ ไม่เคยฝันเลยว่า วันหนึ่งจะได้มานั่งทำหน้าที่ผู้คุมสอบที่นี่"

บัณฑิตที่เก่งที่สุดของต้าโจวมารวมตัวกันที่นี่ พูดอย่างไม่เกินจริง ชะตาชีวิตของคนเหล่านี้ ล้วนอยู่ในกำมือของพวกเขาทั้งหลายที่เป็นผู้คุมสอบ

โชคดีที่เขาอายุมากแล้ว ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ไม่อย่างนั้นจิตใจคงเตลิดเปิดเปิงไปแล้ว

นี่แหละคือรสชาติของการมีอำนาจ กุมชะตาชีวิตผู้อื่นไว้ในมือ!

มิน่าล่ะ ตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน ผู้คนถึงได้วิ่งเข้าหาอำนาจกันนัก!

เสิ่นหลานซีนั่งเอกเขนกบนเก้าอี้ไท่ซือ ยิ้มกล่าว "เจ้าอยากไปก็ไปเถอะ วันนี้ข้าจะไม่เข้าไปใกล้ผู้เข้าสอบเด็ดขาด"

เชอหมิงหย่วนรู้ว่าเป็นเรื่องต้องห้าม

"ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ"

เสิ่นหลานซีหลับตา พักสายตา

ช่วงแรกเหล่าบัณฑิตแอบมองเสิ่นหลานซีอยู่บ้าง แต่พอแจกข้อสอบ ก็ไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะแอบมองอีก ต่างทุ่มสมาธิไปที่การตอบคำถาม

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวการสอบรอบแรกก็จบลง

เสิ่นหลานซีนั่งจนเมื่อย ก็เข้าไปนอน หิวก็เข้าไปกิน กินๆ นอนๆ การสอบรอบแรกก็ผ่านพ้นไป

ต่อมาคือรอบที่สอง เปลี่ยนคนคุมสอบ เสิ่นหลานซีเลิกงานอย่างเปิดเผย

บัณฑิตเริ่มสอบรอบสอง

ติดต่อกันห้าวัน เสิ่นหลานซีเข้าเวรไปทั้งหมดสองรอบ รอจนการสอบสิ้นสุด บัณฑิตส่วนใหญ่ หน้าเขียวหน้าเหลืองกันเป็นแถว

ในวันสอบเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านสกุลเสิ่นหลายคนมารอรับเสิ่นหยวนสวี่

"กลับไปพักผ่อนให้ดี ข้ายังต้องร่วมตรวจข้อสอบกับผู้คุมสอบท่านอื่น ส่งเจ้าได้แค่นี้นะ!" เสิ่นหลานซีตบไหล่เสิ่นหยวนสวี่

"ขอรับ!"

คำพูดนี้เดิมทีผู้ใหญ่สกุลเสิ่นจะพูด แต่โดนเสิ่นหลานซีแย่งพูดไปก่อน เลยไม่รู้จะพูดอะไร

"หยวนสวี่ ทำข้อสอบได้ไหม?" เสิ่นฉงเหวินถาม

ตอนที่เขาถามประโยคนี้ เสิ่นหลานซีก็หันหลังเดินกลับเข้าสนามสอบไปแล้ว

……

สามวันต่อมา ปิดประกาศรายชื่อผู้สอบผ่าน บัณฑิตทุกคนไปรวมตัวกันที่หน้ากำแพงเมืองรอฟังผล

นี่เป็นภารกิจสุดท้ายของเสิ่นหลานซีในฐานะหัวหน้าผู้คุมสอบ ประกาศผล!

พอรายชื่อติดประกาศ บัณฑิตก็หลั่งไหลเข้าไปหน้ากำแพงเมืองราวกับน้ำป่า

"มีไหม...?"

"ติดไหม?"

เสิ่นหลานซียืนอยู่บนกำแพงเมือง ไพล่มือไปด้านหลัง มองดูภาพเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ใต้เท้า ติดประกาศรายชื่อเรียบร้อยแล้วขอรับ!"

เสิ่นหลานซีถือบัญชีรายชื่อผู้สอบผ่าน หันหลังกลับ

"เข้าวัง!"

～

"ฝ่าบาท การสอบขุนนางครั้งนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดี นี่คือรายชื่อผู้สอบผ่านพะยะค่ะ!"

บัญชีรายชื่อนี้ ฮ่องเต้เหรินเซี่ยวมีอยู่ฉบับหนึ่งตั้งนานแล้ว

"หลานซี ลำบากเจ้าแล้ว!"

เสิ่นหลานซีตอบอย่างถ่อมตน "เพื่อต้าโจว ไม่ลำบากเลยเพคะ!"

ฮ่องเต้เหรินเซี่ยว "หลังจากนี้จะเป็นการสอบหน้าพระที่นั่ง เจ้าก็มาด้วยสิ!"

เสิ่นหลานซีรีบตีหน้าเศร้าทันที "เสด็จลุง หลายวันมานี้หลานเครียดเรื่องสอบขุนนางจนนอนไม่หลับ พอสอบเสร็จ หลานอยากจะนอนพักที่บ้านสักหลายๆ วัน การสอบหน้าพระที่นั่งหลานไม่ไปร่วมได้ไหมเพคะ"

ฮ่องเต้เหรินเซี่ยวเลิกคิ้ว "ได้ร่วมการสอบหน้าพระที่นั่ง เป็นเกียรติยศแค่ไหน วันหน้าเอาไปคุยโวตอนแก่ได้เลยนะ"

เสิ่นหลานซีทำท่าไม่สนใจ "พวกบัณฑิตพูดจาน่ารำคาญ หลานฟังไม่รู้เรื่องหรอกเพคะ"

ฮ่องเต้เหรินเซี่ยวหมั่นไส้ "เอาเถอะ ไม่อยากไปก็ช่าง ครั้งนี้เจ้าทำความชอบครั้งใหญ่ ว่ามา อยากให้เราตบรางวัลอะไร?"

เสิ่นหลานซีไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบทันที "หลานอยากหยุดพักผ่อนหนึ่งเดือนเพคะ"

แววตาฮ่องเต้เหรินเซี่ยวไหววูบ หมั่นไส้อีกรอบ "เจ้านี่นะ หาเรื่องอู้งานเก่งจริง"

เสิ่นหลานซียิ้มประจบ "ขอเสด็จลุงอนุมัติด้วยเพคะ!"

"เอาเถอะๆ อยากพักก็พักไป แต่ถ้าราชสำนักมีเรื่องด่วน เราจะเรียกตัวเจ้าทันที ห้ามเกียจคร้านเด็ดขาด"

……

หลังจากเสิ่นหลานซีออกจากวัง ก็แวะไปจวนสกุลเสิ่นก่อน

"คารวะใต้เท้าเจ้าค่ะ!" หูจินอวี้ ภรรยาเสมอศักดิ์ของเสิ่นหยวนสวี่ ย่อกายคำนับเสิ่นหลานซี

เสิ่นหลานซียิ้ม "คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องมากพิธี เดิมทีหยวนสวี่เป็นพี่ชาย ข้าควรเรียกเขาว่าพี่ แต่ตอนนี้ข้ามีตำแหน่งขุนนางค้ำคอ ถ้าเรียกแบบนั้น จะทำให้เขาลำบากใจ"

หูจินอวี้พยักหน้าอย่างเขินอาย "ท่านพี่บอกข้าแล้วเจ้าค่ะ"

เสิ่นหลานซี "พวกเจ้าใช้ชีวิตคู่ให้ดี รออีกสักพัก ข้าจะทูลขอฝ่าบาท จัดหาตำแหน่งในราชสำนักให้หยวนสวี่"

หูจินอวี้มาคารวะเสิ่นหลานซี ก็เพื่อหยั่งเชิงเรื่องนี้ พอได้ยินคำมั่นสัญญา ในใจก็คลายกังวล

"รบกวนใต้เท้าแล้วเจ้าค่ะ"

เสิ่นหลานซียิ้ม "อยู่ที่บ้าน เรียกข้าว่าหลานซีก็พอ!"

หูจินอวี้รับคำอย่างนอบน้อม

มื้อเย็นกินที่จวนสกุลเสิ่น เสิ่นฉงเหวินไม่ได้มากินด้วย ฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวรับใช้ยกไปให้ที่ห้อง

"หลานซี หยวนสวี่สอบไม่ติด ต่อไปจะทำยังไงดีล่ะ?" สะใภ้หลิวเริ่มกังวลเรื่องลูกชายอีกแล้ว

ได้ลูกสะใภ้ตระกูลสูงมา ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก แต่กลัวจะคุมไม่อยู่ ถ้าลูกชายนางเป็นแค่คนธรรมดาไปตลอดชีวิต เกรงว่าจะเงยหน้าอ้าปากต่อหน้าเมียไม่ได้!

"ท่านแม่ เรื่องนี้ลูกจัดการเอง ท่านไม่ต้องห่วง กินข้าวเถอะขอรับ!"

เสิ่นฉงเหลียนมองค้อนสะใภ้หลิว "กินปูนร้อนท้องไปได้"

สะใภ้หลิวแอบเหยียบเท้าเสิ่นฉงเหลียนใต้โต๊ะ เขาจะไปรู้อะไร?

เสิ่นหลานซีเป็นคนบ้านใหญ่ ย่อมต้องช่วยบ้านใหญ่ก่อน นางไม่เร่งรัดหน่อย นานไป จะถึงคิวบ้านรองของนางเมื่อไหร่กัน!

สะใภ้เหมียวเบะปาก เตะขาเสิ่นฉงหลี่บ้าง

เรื่องดีๆ บ้านใหญ่บ้านรองเอาไปหมด ไม่คิดถึงบ้านสามของนางบ้างเลย

"หลานซี ผู้หญิงในบ้านหมั้นหมายกันเกือบหมดแล้ว ผู้ชายในบ้านเรา ก็ต้องเร่งมือบ้างนะ!" ลูกชายแท้ๆ ของสะใภ้เหมียวยังไม่มีใครหมั้นหมายสักคน

เดิมทีนางก็ไม่รีบเท่าไหร่ เพราะเสิ่นหยวนสวี่กับเสิ่นหยวนคุนอายุมากกว่า

แต่ตอนนี้เสิ่นหยวนสวี่แต่งงานแล้ว แถมยังแต่งกับลูกสาวขุนนางใหญ่ สะใภ้เหมียวก็เริ่มรู้สึกไม่ยุติธรรม

เสิ่นหลานซี "เรื่องแต่งงานของลูกหลาน ย่อมต้องให้ผู้ใหญ่ในบ้านจัดการ ข้าเป็นผู้น้อยจะยื่นมือเข้าไปยุ่งได้อย่างไร!"

ฮูหยินผู้เฒ่า "ไม่ว่าเป็นผู้น้อยหรือผู้ใหญ่ ขอแค่ทำเพื่อสกุลเสิ่น เรื่องในบ้าน ตัดสินใจได้หมด!"

[จบแล้ว]