บทที่ 171 - ยกทัพบุกชิวผิง!

บทที่ 171 - ยกทัพบุกชิวผิง!

"ท่านแม่ เป็นอะไรไปขอรับ ท่านแม่ อย่าทำให้พวกข้าตกใจสิ!"

ฮูหยินผู้เฒ่ากุมหน้าอก หงายหลังตึง

เสิ่นฉงหลี่ผลักเสิ่นฉงเหวินกระเด็น แล้วพุ่งเข้าไปประคอง

เสิ่นฉงอี้ชี้หน้าด่ากราด "พี่ใหญ่ คนในห้องท่านทำตัวแบบนี้ กะจะให้ท่านแม่อกแตกตายเลยหรือไง"

เสิ่นฉงเหลียนก็ตกใจแทบสิ้นสติ

"รีบไปตามหมอเร็วเข้า..."

เสิ่นฉงเหวินที่ถูกผลักล้มหน้าซีดเผือด

"ท่านแม่ ข้าเปล่านะ..."

เสิ่นฉงอี้ "เปล่าอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะคนในห้องท่านคอยก่อเรื่อง ท่านแม่จะเป็นแบบนี้หรือ"

ท่านผู้เฒ่าเสิ่นค่อยๆ ให้สาวใช้พยุงลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ลูกหลานเราส่วนใหญ่ไปเป็นทหารหาอนาคตกันหมด แม่เจ้าก็นอนไม่หลับทั้งคืน ปกตินางไม่เชื่อเรื่องพระเจ้า สองวันนี้กลับบ่นอยากจะอัญเชิญพระพุทธรูปมาบูชาที่บ้าน เพื่อคุ้มครองลูกหลานให้ปลอดภัย พ่อกับแม่เลี้ยงพวกเจ้ามากับมือ รู้ดีว่าพวกเจ้าล้วนเป็นเด็กดี!"

เสิ่นฉงอี้ "พี่ใหญ่ ท่านไม่ช่วยงานที่บ้านก็ช่างเถอะ แต่อย่างน้อยก็ช่วยจัดการคนในห้องท่านหน่อย อย่าให้คนของท่านมาถ่วงความเจริญของบ้านเรา!"

เสิ่นฉงเหวินเริ่มลนลาน

"ข้าไม่ได้ไปหานางตั้งนานแล้ว!"

หลิวซื่อเบ้ปาก "เมื่อวานข้ายังเห็นท่านเดินออกมาจากห้องนางอยู่เลย"

เสิ่นฉงเหวินชะงัก สีหน้าเจื่อนลง

ฮูหยินผู้เฒ่าค่อยๆ ได้สติ หายใจหอบถี่

"พอเถอะ เจ้าใหญ่ เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว แม่รู้ว่าเจ้าจะพูดอะไร ได้แต่โทษว่าทุกสิ่งล้วนไม่เที่ยง เป็นเวรกรรมทั้งนั้น!"

"ตอนนี้บ้านเราลงเรือลำเดียวกับหลานซีแล้ว ก็ต้องช่วยกันพาย ไม่ใช่มีคนคอยราน้ำ เจ้าเข้าใจไหม?"

เสิ่นฉงเหวินคับแค้นใจ ความอัดอั้นตันใจนั้นระบายออกมาไม่ได้

"ท่านแม่..."

"เด็กโง่ แม่จะไม่รู้ใจเจ้าหรือ เจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ แต่ตอนนี้ข้างนอกมันวุ่นวาย บ้านเราพูดตรงๆ ก็คือ มีชีวิตรอดไปวันๆ!"

เสิ่นฉงเหวินก้มหน้านิ่งเงียบ

เสิ่นฉงเหลียนและน้องๆ ปรายตามองพี่ชายคนโต พี่ใหญ่นี่วาสนาดีจริง ครึ่งชีวิตแรกพึ่งเมีย ครึ่งชีวิตหลังพึ่งลูก ทำไมพวกเขาถึงไม่มีวาสนาแบบนี้บ้างนะ?

ท่านผู้เฒ่าเสิ่น "เอาล่ะ เจ้าใหญ่ ไปจัดการคนของเจ้าซะ น้องๆ กับหลานๆ ออกไปทำงานข้างนอก พ่อกับแม่แก่แล้วไม่มีแรงจะดูแล ครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ ยังต้องพึ่งเจ้าดูแลอยู่นะ"

"พ่อกับแม่หวังแค่ว่าก่อนตาย จะได้เห็นพวกเจ้าทุกคนอยู่ดีมีสุข ครอบครัวเราอยู่กันพร้อมหน้า ไม่มีใครหายไปไหน"

ความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาหลายวัน บวกกับคำพูดของบิดา ทำให้เสิ่นฉงเหวินกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้โฮออกมา

ตั้งแต่รับราชการมา เขาไม่เคยต้องเจอกับความอัดอั้นตันใจขนาดนี้มาก่อน แถมความอัดอั้นนี้ยังมาจากลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองอีก

สวรรค์ทรงโปรด ชาติก่อนข้าทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ชาตินี้ถึงส่งลูกสาวมาลงโทษข้าเยี่ยงนี้!

...

ทุกคนคิดว่าหลังจากเสิ่นหลานซีส่งทหารไปเมืองซีเยว่แล้ว นางจะเก็บตัวรอฟังข่าว นึกไม่ถึงว่าผ่านไปไม่กี่วัน นางก็เรียกประชุมลูกน้องที่เหลือ

"ยึดเมืองชิวผิง!"

ลูกน้องที่ยืนเรียงแถวซ้ายขวาได้ยินเข้า ถึงกับตาถลนด้วยความตกใจ!

นั่นมันเมืองชิวผิงเชียวนะ ประชากรเยอะกว่าซุยหยวน แถมยังเจริญกว่ามาก ถ้าไปแตะต้องชิวผิง เรื่องที่พวกเขากำลังกัดกินดินแดนของอ๋องตงเลียวทีละนิด คงปิดไม่มิดแน่

"นายเหนือหัว เราไปยึดเมืองฉางหนิงก่อนดีไหมขอรับ ที่นั่นอยู่ใกล้เมืองซุยหยวนของเรามากกว่า!"

เสิ่นหลานซี "ฉางหนิงไม่ต้องไปยึดหรอก พอเรายึดชิวผิงได้ ฉางหนิงก็ยอมจำนนเอง!"

เซียวฟั่งกังวลเรื่องกำลังพล

"ตอนนี้เรามีทหารเหลืออยู่ไม่ถึงหกพันคน ทางชิวผิงน่าจะมีมากกว่านั้น!"

เสิ่นหลานซีแววตาวาวโรจน์ "แผนของข้าคือ ให้กองทัพหญิงแฝงตัวเข้าไปในเมืองก่อน แล้วค่อยประสานงานกันจากข้างในและข้างนอก!"

กองทัพหญิง?

จริงอยู่ที่ผู้หญิงเข้าเมืองง่ายกว่าผู้ชาย

แต่ทหารหญิงพวกนั้นไม่เคยผ่านสนามรบจริง พวกนางจะไหวหรือ?

เสิ่นหลานซี "ข้าจะนำทัพหญิงไปปฏิบัติการด้วยตัวเอง!"

เซียวฟั่ง "..."

เฉิงเจิงรีบเขียน "ไม่ได้เด็ดขาด!"

ซางกั่ว "นายเหนือหัวจะเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้!"

"จะขาดผู้นำทัพไม่ได้!"

เสิ่นหลานซี "จะรบทั้งที ต้องรบให้อ๋องตงเลียวตั้งตัวไม่ทัน! พวกท่านไม่ต้องห้าม แค่ร่วมมือให้เต็มที่ก็พอ!"

~

หลิวปั๋วชางสั่งให้พ่อครัวที่บ้านทำอาหารขึ้นชื่อทางใต้อย่างพิถีพิถันหลายเมนู ใส่กล่องเก็บความร้อน แล้วเร่งให้ลูกสาวรีบเอาไปส่งที่ค่ายทหาร

"เป่าไต้ ผ่านมาหลายวันแล้ว ยังไม่เห็นใต้เท้าหลานเรียกพบ เราจะเอาแต่ชื่อลูกบุญธรรมไม่ได้ ความสัมพันธ์ต้องหมั่นไปมาหาสู่ ที่ค่ายทหารมีทหารหญิง เจ้าไปที่นั่นคนอื่นก็ไม่นินทาหรอก"

"รีบไปเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด"

หลิวเป่าไต้จำใจตอบ "รู้แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพูดมาสิบรอบแล้วนะเจ้าคะ!"

หลิวปั๋วชางช่วงนี้ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนยกยอปอปั้น เขาเพลิดเพลินกับอภิสิทธิ์ของการเป็นพ่อบุญธรรมอย่างมาก เขาเป็นพ่อค้า ย่อมรู้ดีว่าต้องตีเหล็กตอนร้อน ความสัมพันธ์ต่อให้ดีแค่ไหน ถ้าไม่ไปมาหาสู่กันนานเข้าก็จืดจาง

"รีบไป รีบไป!"

...

จางจื่อเฟินถูกสั่งกักบริเวณอีกครั้ง เห็นแก่ที่นางกำลังตั้งครรภ์ จึงไม่ได้ดุด่าว่ากล่าว เพียงแค่ถอนสาวใช้รุ่นใหญ่ออกไป ให้ลูกสาวสองคนของนางคอยดูแลแทน

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นลูกชายจัดการแบบนี้ ก็ถือว่าปิดปากคนในบ้านได้ จึงไม่ติดใจเอาความเรื่องจางจื่อเฟินอีก

"เจ้าใหญ่ เรื่องหลานซีเป็นสตรี ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาดนะ"

เสิ่นฉงเหวินขมวดคิ้ว "ท่านแม่ คนที่ถูกเนรเทศมาพร้อมเรา ต่างก็รู้ว่าหลานซีเป็นสตรี เรื่องนี้ปิดไม่มิดหรอกขอรับ!"

"งั้นก็ปิดให้ได้นานที่สุด อย่างน้อยก็รอให้พวกลูกหลานตั้งหลักได้มั่นคงก่อน" ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวย้ำหนักแน่น

เสิ่นฉงเหวินยังคงมองโลกในแง่ร้าย "ท่านแม่ ตอนนี้พวกเขาก็เหมือนทรายร่วนๆ ถ้าเจอกองทัพจริงๆ เข้า คงโดนฆ่าตายหมด!" ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายและน้องชายเขาอยู่ในค่ายทหาร เขาคงด่าว่าเป็นพวกเศษสวะไปแล้ว!

ฮูหยินผู้เฒ่ามองลูกชายลึกซึ้ง "ฉงเหวิน แม่จะพูดยังไงกับเจ้าดี เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าลูกชายกับน้องชายเจ้า ก็อยู่ในค่ายทหารนั้นด้วย?"

เสิ่นฉงเหวินตกใจ รีบแก้ตัว "ท่านแม่ ข้าก็หวังดีกับพวกเขา แต่สถานะของหลานซีมันเป็นระเบิดเวลา ถ้ามีคนรู้เข้า..." ผลที่ตามมาไม่อยากจะคิด!

"...ฉงเหวิน เจ้าเอาแต่คิดว่าหลานซีเป็นสตรี แต่เจ้าไม่เคยคิดเลยว่า หยวนจิ่งพวกเขาน่ะเป็นบุรุษ!"

ขณะที่สองแม่ลูกกำลังถกเถียงกันเรื่องเพศของเสิ่นหลานซี เสิ่นหลานซีในชุดสีแดงสด ถือไม้พลองยาว นั่งสง่างามอยู่บนบัลลังก์หนังเสือ

"ทหารทั้งหลายฟังคำสั่ง วันนี้เคลื่อนทัพบุกเมืองชิวผิง เซียวฟั่งนำทหารห้าพันนายรอรับอยู่นอกเมือง ข้าจะนำทัพหญิงล่วงหน้าไปก่อน ใช้โคมขงเบ้งเป็นสัญญาณ เมื่อใดที่โคมขงเบ้งนับสิบลอยขึ้นเหนือเมืองชิวผิง นั่นคือเวลาที่พวกเจ้าต้องบุกโจมตี!"

เซียวฟั่ง "ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง!"

ทหารในค่ายจ้องมองสตรีที่งดงามราวกับเทพธิดาอย่างไม่วางตา

ทำไมนางถึงหน้าเหมือนใต้เท้าหลานขนาดนี้?

ใต้เท้าหลานแต่งหญิงแล้วสวยขนาดนี้เลยหรือ?

ดูไม่เหมือนผู้ชายปลอมตัว แต่เหมือนผู้หญิงจริงๆ มากกว่า!

คุณพระคุณเจ้าช่วย ใต้เท้าหลานคงไม่ใช่ผู้หญิงจริงๆ หรอกนะ?

[จบแล้ว]