บทที่ 151 - ป้ายประจำตัวนายกองธงใหญ่

บทที่ 151 - ป้ายประจำตัวนายกองธงใหญ่

เหล่าทหารใหม่เริ่มหัวใจเต้นรัวแรง พวกเขาล้วนเป็นนักโทษที่ถูกเนรเทศมาพร้อมกับตระกูลเสิ่น เรื่องบุกถล่มรังโจรแบบนี้พวกเขาถนัดนักเชียว ตัดสินใจมาสมัครเป็นทหารกับพวกเสิ่นหลานซีคราวนี้ถือว่าคิดถูกจริงๆ หากต้องทนดักดานอยู่ที่นิคมทหารหงหลิวรอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิเพื่อไปใช้แรงงานหนัก สู้ติดตามคนสกุลเสิ่นมาทำการณ์ใหญ่แบบนี้ยังจะดีเสียกว่า

เพียงชั่วพริบตาเดียวโจรภูเขากว่าสี่สิบชีวิตก็ถูกจัดการจนราบคาบ บ้างก็ตายตกไป บ้างก็ถูกจับกุม

หัวหน้าโจรใหญ่และรองหัวหน้าโจรถูกตีจนขาหักทั้งสองข้าง ทหารกองทัพตระกูลเว่ยลากร่างของพวกมันมาราวกับลากซากสุนัขจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเสิ่นหลานซี

เสิ่นหลานซียังคงนั่งผิงไฟอยู่ที่เดิม ท่วงท่าการนั่งของนางไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

"นิคมทหารต้าอวี๋ตายไปสิบศพ ชาวบ้านอีกยี่สิบเก้าศพ อำเภอไป๋เหอตายไปสามศพ ชาวบ้านอีกสิบแปดศพ รวมทั้งหมดหกสิบชีวิต" ดวงตาของเสิ่นหลานซีสะท้อนประกายไฟที่ลุกโชน ทว่าเปลวเพลิงเหล่านั้นกลับไม่อาจละลายความเยือกเย็นในแววตาของนางได้เลย

หัวหน้าโจรและรองหัวหน้าโจรจ้องมองเสิ่นหลานซีด้วยความหวาดกลัว พวกมันรีบโขกศีรษะขอชีวิตด้วยความตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

"ขอใต้เท้าโปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด ข้าน้อยยินดีมอบทรัพย์สมบัติที่ปล้นมาได้ทั้งหมดให้แก่ใต้เท้า ขอเพียงใต้เท้าละเว้นชีวิตพวกเราด้วยเถิด!"

เสิ่นหลานซีเอ่ยเสียงเรียบ "ที่ข้าไม่สั่งฆ่าพวกเจ้าทันที ก็เพราะอยากให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความรู้สึกของคนเหล่านั้นที่ถูกพวกเจ้าสังหาร ว่าตอนตายมันรู้สึกเช่นไร"

หัวหน้าโจรและรองหัวหน้าโจรมองเสิ่นหลานซีราวกับมองเห็นปีศาจร้าย นางคิดจะทรมานพวกเขาให้ตายอย่างช้าๆ หรือ ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก

"ไม่นะ ท่านจะฆ่าพวกเราไม่ได้ ถ้าท่านฆ่าพวกเรา พี่น้องของข้าจะต้องตามมาล้างแค้นให้พวกเราแน่"

"หากท่านปล่อยพวกเราไป พวกเราจะมอบแก้วแหวนเงินทองให้ท่านทั้งหมด ท่านอยากให้พวกเราทำอะไรพวกเราก็จะทำ ต่อไปนี้พวกเราจะเป็นสุนัขรับใช้ของท่าน!"

หัวหน้าโจรและรองหัวหน้าโจรกลัวจนร้องไห้ออกมา พวกมันโขกศีรษะให้เสิ่นหลานซีไม่หยุด

มุมปากของเสิ่นหลานซียกยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม "ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า หากพวกเจ้าสามารถฝ่าวงล้อมลูกน้องข้าออกไปได้ ข้าก็จะปล่อยพวกเจ้าไป"

หัวหน้าโจรและรองหัวหน้าโจรมองไปรอบๆ แล้วก็ต้องรีบหมอบลงไปขอชีวิตต่อด้วยความกลัว หากพวกมันสู้คนเหล่านี้ได้ ก็คงไม่ถูกตีขาหักแล้วลากมานอนขอชีวิตเหมือนสุนัขเช่นนี้หรอก

เสิ่นหลานซีไม่สนใจความคิดของพวกมัน นางเอ่ยเรียกชื่อเพื่อสั่งการทันที

"หยวนจิ่ง หยวนซวี่ หยวนฮ่าว หยวนคุน คนพวกนี้ข้ายกให้พวกเจ้าจัดการ อย่าให้พวกมันตายง่ายเกินไปนักล่ะ"

"ขอรับ!"

เว่ยตงจูเดินเข้ามารายงาน "เซียวฟั่งนำกำลังไล่ตามพวกที่เหลือไปแล้วขอรับ"

เสิ่นหลานซีปรายตามองพวกเสิ่นหยวนจิ่งแล้วเอ่ยว่า "พวกเราก็ตามไปกันเถอะ"

"ขอรับ!"

พวกเสิ่นหยวนจิ่งไม่อยากถูกทิ้งไว้ที่นี่ ในเมื่อพี่หญิงใหญ่โยนสองคนนี้มาให้พวกเขาฝึกมือ ขอแค่ฆ่าให้ตายก็คงพอแล้วกระมัง

เสิ่นหยวนจิ่งลงมือรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ฟันแขนของหัวหน้าโจรขาดกระเด็นในดาบเดียว!

อีกสามคนเห็นพี่ใหญ่เด็ดขาดเช่นนั้น ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เงื้อดาบขึ้นฟันทันที

รองหัวหน้าโจรตกใจจนกลิ้งหนีไปด้านหลังอย่างทุลักทุเล แต่หนีไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกทั้งสามคนรุมฟันจนล้มลง เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว

รังสีอำมหิตในสนามรบล้วนถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเลือดเนื้อ เสิ่นหลานซีมองดูพี่น้องที่แผ่รังสีสังหารออกมาทีละคน แล้วยกมือขึ้นสั่งการ "เก็บกวาดสนามรบ!"

ศีรษะของโจรถูกตัดออก ร่างกายถูกฝังกลบ ทรัพย์สินมีค่าถูกรวบรวมจนเกลี้ยง ม้าศึกของพวกโจรก็ถูกยึดมาเป็นพาหนะ

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย กลุ่มของเสิ่นหลานซีก็มุ่งหน้าตามสัญลักษณ์ที่เซียวฟั่งทิ้งไว้ จนขึ้นไปถึงสันเขาหลังอูฐที่อยู่ใกล้เคียง

บนสันเขาหลังอูฐมีโจรเฝ้าอยู่เพียงสิบกว่าคน หลังจากเซียวฟั่งส่งคนไปลาดตระเวนดูลาดเลาแล้ว ก็บุกเข้าถล่มรังโจรจนราบคาบในคราเดียว

เมื่อเสิ่นหลานซีพาทุกคนมาถึง เซียวฟั่งก็ได้สั่งให้ลูกน้องขนเสบียงและทรัพย์สินทั้งหมดมากองรวมกันไว้กลางลานแล้ว

"ที่นี่น่าจะไม่ใช่ที่อยู่ถาวรของพวกมัน ข้าเดาว่าพวกมันน่าจะเป็นชาวบ้านในละแวกนี้ พอเห็นช่องทางทำกินก็จะมารวมตัวกันปล้นสักที" เซียวฟั่งวิเคราะห์จากประสบการณ์

เสิ่นหลานซีสั่งการ "แบ่งเสบียงและทรัพย์สินออกเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งส่งไปที่หมู่บ้านต้าอวี๋ ส่วนหนึ่งไปที่นิคมทหารหงหลิว และอีกส่วนส่งไปที่กองรักษาการณ์อำเภอไป๋เหอ"

หลิ่วเยี่ยนหุยรีบพาลูกน้องไปตรวจนับทันที

เสิ่นหลานซีสั่งต่อ "ส่งหัวของพวกโจรไปก่อนหนึ่งในสามส่วน"

"ขอรับ!"

เสิ่นหลานซีเดินนำเว่ยตงจูและเซียวฟั่งเดินสำรวจรอบๆ บริเวณ ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ที่เนินลาดชันด้านหลังเขา

"เฉาเหลียนว่างตายไปแล้ว เถียนเม่าเฟิงจะต้องส่งนายกองร้อยคนใหม่มาแน่"

เว่ยตงจูวิเคราะห์ "พวกเราเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่ง ต่อให้มีความดีความชอบในการปราบโจร ก็คงได้แค่รางวัลเป็นทรัพย์สิน โอกาสจะได้เลื่อนขั้นมีน้อยมาก"

เสิ่นหลานซีเอ่ยเสียงเรียบ "ก่อนที่นายกองร้อยคนใหม่จะมาถึง ข้าจะต้องนั่งเก้าอี้นายกองธงใหญ่ให้ได้"

เว่ยตงจูกับเซียวฟั่งหันมามองหน้ากันโดยไม่ได้พูดอะไร

"กลับไปบอกหนิวจ้วงว่าโจรส่วนใหญ่ถูกพวกเรากำจัดแล้ว เหลือเพียงหัวหน้าโจรกับสมุนที่บาดเจ็บอีกสิบคนหนีไปทางสันเขาหลังอูฐ"

"ขอรับ!"

เมื่อเว่ยตงจูกลับไปถึง ก็รีบเข้ารายงานหนิวจ้วงทันที

"เรียนท่านนายกองธงหนิว พวกข้าปราบโจรส่วนใหญ่ได้แล้ว เหลือแค่หัวหน้าโจรกับลูกสมุนที่บาดเจ็บหนีไปได้ นายกองธงเล็กสกุลหลานพากำลังไล่ตามไปแล้ว ความดีความชอบในการสังหารหัวหน้าโจรจะปล่อยให้นางแย่งไปคนเดียวไม่ได้นะขอรับ"

หนิวจ้วงได้ยินดังนั้น อาการเจ็บป่วยก็หายเป็นปลิดทิ้ง เขารีบกระเด้งตัวลุกขึ้นจัดทัพ แล้วสั่งให้เว่ยตงจูนำทางทันที

ทว่าพอไปถึงสันเขาหลังอูฐ หนิวจ้วงก็ถูกกลุ่มโจรที่ดักซุ่มอยู่โจมตี จนสิ้นชีพคาที่!

สองวันต่อมา เถียนหนง นายกองร้อยคนใหม่ก็เดินทางมารับตำแหน่ง

เสิ่นหลานซีนำศีรษะของโจรพร้อมทรัพย์สินและม้าที่ยึดมาได้เข้าไปมอบให้ พร้อมกับแจ้งข่าวการตายของหนิวจ้วง

เถียนหนงแสร้งทำสีหน้าโศกเศร้าและโกรธแค้น "เจ้าพวกโจรชั่ว ช่างบังอาจนัก ไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา หากข้าเถียนหนงไม่กวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก ข้าขอสาบานว่าจะไม่ขอเป็นคนอีกต่อไป"

"พวกเจ้ามีความชอบในการปราบโจร รอข้าไปรายงานท่านผู้บัญชาการก่อน แล้วจะกลับมาปูนบำเหน็จให้พวกเจ้า"

หนึ่งวันถัดมา เสิ่นหลานซีก็ได้เปลี่ยนมาห้อยป้ายประจำตัวตำแหน่งนายกองธงใหญ่

ส่วนเว่ยตงจูและคนอื่นๆ ก็ได้รับรางวัลลดหลั่นกันไป

ช่วงใกล้สิ้นปี "โจรภูเขาออกอาละวาดหนัก!"

เถียนหนงที่เพิ่งรับตำแหน่งได้ไม่กี่วัน และกำลังมีความสุขได้ไม่นาน ก็ถูกเถียนเม่าเฟิงเรียกไปตำหนิอย่างรุนแรง

"ไม่ยอมไปประจำการที่กองรักษาการณ์ เอาแต่หมกตัวเสพสุขอยู่ที่บ้าน หากมีใครจับได้ไล่ทัน เจ้าอย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน!"

เถียนหนงรีบทำหน้าประจบเอาใจ "ท่านอา ที่กองรักษาการณ์ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรนี่ขอรับ"

เถียนเม่าเฟิงหน้าดำคร่ำเครียด ตวาดเสียงดัง "โจรภูเขาบุกปล้นหมู่บ้านต้าอวี๋และหมู่บ้านอื่นๆ ถี่ขึ้นทุกวัน แม้แต่เจ้านายเหนือหัวของข้ายังมาสอบถามว่าทำไมในเขตปกครองของข้าถึงปล่อยให้โจรเหิมเกริมได้ขนาดนี้ เจ้าจะให้ข้าเอาหน้าแก่ๆ ไปไว้ที่ไหน!"

เถียนหนงตกใจจนคอหด "ท่านอา ก็แค่โจรไม่กี่คน ข้าส่งทหารไปปราบก็สิ้นเรื่องแล้วขอรับ"

เถียนเม่าเฟิงเห็นหลานชายห่างๆ พูดจาไม่ยี่หระ ก็ยิ่งโมโหจนไฟลุก

"เจ้าต้องไปจัดการด้วยตัวเอง หากก่อนปีใหม่ยังกวาดล้างโจรไม่หมด ข้าจะปลดเจ้าออกจากตำแหน่ง!"

เถียนหนงไม่กล้าเถียง ได้แต่หดคอรับคำแล้วถอยออกมา

ช่วงใกล้สิ้นปี บรรยากาศในนิคมทหารหงหลิวกลับเงียบเหงาไร้เสียงหัวเราะ มีแต่ความทุกข์ระทมปกคลุมไปทั่ว

"ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง จะไปถึงไหนกันแล้ว หนาวหรือไม่ มีข้าวร้อนๆ กินหรือเปล่า"

เหล่าแม่บ้านในนิคมต่างพากันนั่งหน้าเศร้า เฝ้าคิดถึงสามีของตน

ทันใดนั้น เสิ่นหยวนจิ่งและพรรคพวกก็บังคับรถม้าสองคัน คันหนึ่งบรรทุกข้าวสาร อีกคันบรรทุกถ่าน ค่อยๆ เคลื่อนขบวนกลับเข้ามาในนิคมทหารหงหลิว

คนตระกูลเสิ่นพอรู้ข่าวก็รีบวิ่งออกไปรับ เมื่อไปถึงก็พบว่าชาวบ้านในนิคมมามุงดูกันเต็มไปหมดแล้ว

เสิ่นหยวนจิ่งหยิบรายชื่อขึ้นมา อ่านชื่อใครก็แจกของสิ่งนั้น

"ครอบครัวหวังอาผิงมารับของ หวังอาผิงสังหารโจรได้หกคน รางวัลเงินสิบสองตำลึง ข้าวสารหกจิน ถ่านอีกหกจิน"

"ข้าเอง เมียของหวังอาผิง ขอทางหน่อย ข้าถือไหว!" เมียของหวังอาผิงวิ่งกลับบ้านด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น

[จบแล้ว]