บทที่ 9 - โจวหรูยวนถูกยึดอำนาจทหาร

บทที่ 9 - โจวหรูยวนถูกยึดอำนาจทหาร

เสิ่นหลานซีเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ไป๋ชิงหลิงยืนเต้นเร่าๆ ด้วยความเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้

ถ่วงเวลาไปได้สักพัก น่าจะนานพอให้ครอบครัวแม่นมหวังหนีไปไกลแล้ว

ไป๋ชิงหลิงดูท่าทางเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น จัดการนางไม่ได้ ก็ต้องไปลงที่คนของนางแน่

และก็เป็นไปตามคาด พอนางเดินคล้อยหลังไป ไป๋ชิงหลิงก็ออกคำสั่งทันที

"เจ้านาย นังผู้หญิงนั่นสั่งคนไปจับตัวครอบครัวแม่นมหวังแล้วฮะ"

เสิ่นหลานซีกำชับแม่นมหวังไว้แล้วว่าออกจากจวนไปให้รีบหาที่ซ่อนตัว คนที่ไป๋ชิงหลิงส่งไปไม่มีทางกล้าค้นหาแบบปูพรมแน่นอน

ตามธรรมเนียม โจวหรูยวนเพิ่งแต่งงานจะมีวันหยุดเจ็ดวันไม่ต้องเข้าประชุมเช้า วันรุ่งขึ้นแค่พาเสิ่นหลานซีเข้าวังไปขอบคุณก็พอ ใครจะคิดว่าตระกูลเสิ่นจะเกิดเรื่องแบบนี้ เขาเลยรีบจัดการเรื่องในจวนแล้วบึ่งเข้าวังทันที

ยืนรอหน้าประตูวังตั้งสี่ชั่วโมงกว่าจะได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้า พอเข้าไปก็โดนด่ายับ แถมฝ่าบาทยังมีบัญชาให้แม่ทัพพยัคฆ์คำรามคนใต้บังคับบัญชาของเขารักษาการแทน ดูแลกิจการทหารทางตะวันตกเฉียงใต้ทั้งหมด เท่ากับว่าเขาโดนยึดอำนาจทางทหารไปแบบกลายๆ

โจวหรูยวนหน้าดำคร่ำเครียด ควบม้าห้อตะบึงกลับจวนอ๋อง ตรงดิ่งไปที่เรือนหลังทันที

"เสิ่นหลานซี"

เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้น เสิ่นหลานซีกำลังเอาผ้าเช็ดลวดลายเมฆมงคลบนพลองยาวอยู่พอดี

"โจวหรูยวน ลืมคำสาบานเมื่อเช้าไปแล้วหรือไง อยากเป็นหน้าตัวเมีย หรืออยากโดนฟ้าผ่าตาย"

โจวหรูยวนโกรธจนหน้ามืด ลืมเรื่องสาบานไปเสียสนิท

"นังผู้หญิงขี้อิจฉา เป็นเพราะเจ้าคนเดียว เสด็จพ่อถึงยึดอำนาจทหารของข้า ข้าหมดอำนาจแล้วเจ้าจะได้ดีอะไรขึ้นมา"

เสิ่นหลานซีลุกขึ้น มือขวาถือพลองชี้หน้าโจวหรูยวน

"ข้าบังคับให้ท่านไปนอนกับเมียน้อยในคืนเข้าหอหรือไง"

"ข้าบังคับให้ท่านจัดหนักสามยกในคืนเดียวหรือไง"

"ข้าเป็นคนทำให้ท่านทำตัวเหลวแหลก จนเมียน้อยท้องป่องหรือไง"

โจวหรูยวนหน้าแดงด้วยความโกรธ กำหมัดแน่นเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "ชิงหลิงเป็นผู้หญิงที่ข้ารัก ข้าไม่ยอมให้เจ้ามาดูถูกนาง"

"น่าขัน ข้าไปดูถูกนางตรงไหน คนที่ดูถูกนางคือท่านต่างหาก ปากบอกว่าเป็นหญิงคนรัก ทำไมตอนฝ่าบาทพระราชทานสมรส ท่านไม่ทูลขอให้ฝ่าบาทถอนรับสั่ง"

"มีเวลาตั้งเยอะแยะ มีโอกาสตั้งมากมายให้ท่านปฏิเสธการแต่งงาน ท่านกลับไม่พูดสักแอะ ที่ยอมแต่งข้าเข้าบ้าน ก็เพราะเห็นแก่บารมีตระกูลแม่ข้า กับสินเดิมมหาศาลของข้าเห็นๆ แสดงว่าในใจท่าน หญิงคนรักเทียบไม่ได้เลยกับอำนาจและเงินทอง" เสิ่นหลานซีแสยะยิ้มเยาะหยันบนใบหน้างดงาม

"หน้าไหว้หลังหลอก อยากได้ทั้งเงินทั้งกล่อง มันก็คือคนอย่างท่านนี่แหละ"

โจวหรูยวนโกรธจนอกแทบระเบิด กำลังจะอ้าปากด่า ก็ได้ยินเสิ่นหลานซีพูดขึ้น

"ข้าสั่งคนเข้าวังไปเชิญหมอหลวงมาตรวจชีพจรให้ไป๋ชิงหลิงแล้วนะ"

โจวหรูยวนใจหายวาบ จะให้หมอหลวงมาตรวจไม่ได้เด็ดขาด ห้ามหมอหลวงแตะต้องชิงหลิงแม้แต่ปลายเล็บ

คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่เสียเวลาเถียงกับเสิ่นหลานซีอีก หันหลังเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที

"ฟ้าไม่ยักกะผ่า แสดงว่าฟ้าคงไม่มีตา งั้นก็คงเป็นหน้าตัวเมียแล้วล่ะ"

โจวหรูยวนหันมามองเสิ่นหลานซีตาขวางอย่างอาฆาต คำตัดสินตระกูลเสิ่นยังไม่ลงมา ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจัดการเสิ่นหลานซี

ทำเขาเสียอำนาจทหาร แถมยังเหยียดหยามหญิงคนรัก เขาไม่มีทางปล่อยนังผู้หญิงใจดำคนนี้ไปแน่

โจวหรูยวนรีบเดินไปที่เรือนรับรอง ไป๋ชิงหลิงรู้ข่าวว่าท่านอ๋องกลับมาแล้ว และรู้ด้วยว่าพอกลับมาถึงก็พุ่งไปคิดบัญชีกับเสิ่นหลานซีทันที

พอเห็นเขาหน้าถมึงทึงเข้ามา ดูท่าทางยังอารมณ์ค้างอยู่ นางก็รีบเข้าไปเอาใจ

"ท่านอ๋องเหนื่อยไหมเจ้าคะ ข้าต้มชาฤดูใบไม้ผลิที่ท่านชอบไว้รอแล้ว"

โจวหรูยวนเห็นไป๋ชิงหลิงกุลีกุจอเทน้ำชาให้ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

"ชิงหลิง ลำบากเจ้าแล้ว"

ไป๋ชิงหลิงยิ้มอ่อนโยน "เพื่อท่านอ๋อง จะลำบากแค่ไหนข้าก็เต็มใจเจ้าค่ะ"

คำพูดนี้โจวหรูยวนฟังแล้วชื่นใจนัก

"วันนี้เสิ่นหลานซีไม่ได้ส่งคนเข้าวังไปใช่ไหม"

ไป๋ชิงหลิงใจกระตุกวูบ รีบตอบ "ไม่เจ้าค่ะ ข้าทำตามที่ท่านอ๋องสั่ง ควบคุมบ่าวไพร่ไว้ ไม่ให้ใครออกไป ท่านอ๋อง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ" หรือว่าบ่าวที่เสิ่นหลานซีปล่อยไปจะไปก่อเรื่อง

โจวหรูยวนเอามือทาบท้องไป๋ชิงหลิง "นางบอกว่านางสั่งคนไปตามหมอหลวงมา"

ไป๋ชิงหลิงพอรู้ว่าไม่ใช่เรื่องบ่าวพวกนั้น ก็โล่งอก

"วางใจเถอะเจ้าค่ะท่านอ๋อง ข้าไม่ให้ใครออกไปทั้งนั้น"

โจวหรูยวนพยักหน้าพอใจ "เรื่องในจวนอ๋อง ต่อไปยกให้เจ้าดูแลทั้งหมดเลยแล้วกัน"

ไป๋ชิงหลิงแกล้งทำหน้าลำบากใจ "ท่านอ๋อง พระชายายังอยู่ทั้งคน ข้ามหน้าข้ามตาพระชายามอบอำนาจดูแลบ้านให้ข้า จะไม่ดูไม่ดีหรือเจ้าคะ"

โจวหรูยวนนึกถึงข่าวที่สืบมาได้ก็แค่นยิ้มเย็น "ตระกูลเสิ่นไม่มีทางพลิกฟื้นแล้ว ต่อไปนางก็เป็นแค่พระชายาในนามเท่านั้นแหละ"

ไป๋ชิงหลิงแอบยิ้มบิดเบี้ยว ตระกูลเสิ่นติดคุกกันหมด ฝ่าบาทกลับไม่ลงโทษเสิ่นหลานซีเลยสักนิด ทำไมนางถึงดวงแข็งขนาดนี้

"ท่านอ๋อง ตระกูลเสิ่นเกิดเรื่อง จะพาลมาถึงท่านไหมเจ้าคะ"

พอพูดจบ หน้าโจวหรูยวนก็มืดครึ้มลงทันที

"เสด็จพ่อสั่งให้แม่ทัพพยัคฆ์คำรามมารักษาการดูแลกิจการทหารทางตะวันตกเฉียงใต้แทนข้า"

ไป๋ชิงหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เสิ่นหลานซีทำพิษจนท่านอ๋องโดนยึดอำนาจทหารเลยเหรอ นังนี่มันตัวซวยชัดๆ

"ตระกูลเสิ่นเกิดเรื่องไม่ใช่ความผิดของท่านอ๋องสักหน่อย ผิดที่ท่านอ๋องดันไปแต่งงานกับเสิ่นหลานซีต่างหาก พูดไปแล้วงานแต่งนี้ฝ่าบาทก็เป็นคนพระราชทานเองแท้ๆ ฝ่าบาทไม่ควรเอาเรื่องตระกูลเสิ่นมาพาลลงที่ท่านอ๋องเลย ฝ่าบาทไม่ยุติธรรม"

โจวหรูยวนรีบมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครก็ดุเสียงเบา "เสด็จพ่อใช่คนที่เจ้าจะวิจารณ์ได้หรือ ไม่อยากมีหัวไว้บนบ่าแล้วรึ"

ไป๋ชิงหลิงทำเสียงกระเง้ากระงอด "ข้าแค่รู้สึกไม่คุ้มแทนท่านอ๋องนี่เจ้าคะ ถ้าไม่มีตระกูลเสิ่น ท่านอ๋องก็คงไม่พลอยซวยไปด้วย"

โจวหรูยวนไม่ได้อธิบายว่านอกจากเรื่องตระกูลเสิ่นแล้ว ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเรื่องที่เขาไปนอนค้างห้องไป๋ชิงหลิงในคืนเข้าหอด้วย ในมุมมองของเขา เรื่องเขาจะนอนห้องใครมันก็แค่เรื่องภายในจวนอ๋อง ต่อให้ข่าวรั่วไหลออกไป อย่างมากก็แค่โดนตำหนินิดหน่อย ไม่น่าถึงกับยึดอำนาจทหาร

สาเหตุหลักๆ ก็คงเป็นเพราะตระกูลเสิ่นก่อคดีใหญ่หลวงนัก เสิ่นหลานซีเป็นลูกรักของตระกูลเสิ่น เสด็จพ่อเลยพาลโกรธมาลงที่เขาจนเสียอำนาจทหาร

"ท่านอ๋อง เสิ่นหลานซีเป็นลูกสาวตระกูลเสิ่น ความจริงข้อนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้ วีรชนสี่แสนนายทางตะวันตกเฉียงเหนือ กับความผิดฐานทำเมืองแตก ตราบใดที่คนตระกูลเสิ่นยังมีลมหายใจ ก็ต้องแบกรับความผิดนี้ไว้ ฝ่าบาทมีรับสั่งหรือยังเจ้าคะว่าจะจัดการคนตระกูลเสิ่นยังไง" ไป๋ชิงหลิงทำหน้าวิตกกังวล แต่จริงๆ คือหลอกถาม

โจวหรูยวนส่ายหน้า "ดูจากท่าทีเสด็จพ่อ น่าจะผ่อนหนักเป็นเบา"

ไป๋ชิงหลิงบ่นอุบอิบอย่างไม่พอใจ "ถ้าเป็นอย่างนั้น ฝ่าบาทก็คงไม่ลงโทษเสิ่นหลานซีด้วย ถ้านางยังครองตำแหน่งพระชายาเจิ้นหนานอยู่ บาปกรรมของตระกูลเสิ่นมิกลายเป็นท่านอ๋องต้องช่วยแบกรับด้วยหรือเจ้าคะ"

โจวหรูยวนหน้าบึ้ง แววตาอำมหิต "ถ้าเสด็จพ่อไม่ยอมจัดการนางสักที นางก็คงต้องป่วยตายแล้วล่ะ"

ไป๋ชิงหลิงพยายามกลั้นยิ้มที่มุมปาก

"เรื่องทางตะวันตกเฉียงเหนือใหญ่โตขนาดนั้น ข้าเดาว่าฝ่าบาทก็คงอยากจัดการตระกูลเสิ่นเหมือนกัน เพียงแต่เกรงใจไทเฮา ไทเฮาทรงชรามากแล้ว ทนรับเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจไม่ไหว"

สีหน้าโจวหรูยวนค่อยๆ ผ่อนคลายลง แววตาดำมืด "หมอหลวงวินิจฉัยว่าไทเฮาใกล้จะหมดอายุขัยแล้ว เต็มที่ก็อยู่ได้ไม่เกินครึ่งปี"

อีกครึ่งปีก็คือวันตายของเสิ่นหลานซี

[จบแล้ว]