2. การทดสอบพลังวิญญาณ

เด็กน้อยวิลเลี่ยมนั่งสีหน้าเหม่อลอยบนอยู่เก้าอี้ไม้เรียบง่ายที่ตั้งอยู่ในที่แคบๆ

ไม่นานมานี้เขาถูกศัตรูตลอดกาลฟันจนยับเยิน

เขาก้มลงมองตัวเขาและตรวจดูว่าตรงส่วนไหนที่ถูกหางเหล่านี้แทง

แต่กลับไม่พบร่องรอยใดๆแม้แต่รอยเดียว

มันแปลกมาก แต่สิ่งที่แปลกกว่าคือสิ่งที่เขาเพิ่งเจอมา

เขารู้สึกเหมือนเป็นเรือเสากระโดงหักที่เคว้งคว้างอยู่กลางพายุฝน

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เขาก็ควบคุมอารมณ์ที่ยุ่งเหยิงและจิตใจที่สับสนได้

ตอนนี้โลกภายนอกกลายเป็นสีดำสนิท แสดงให้เห็นว่าเป็นเวลากลางคืนที่ดึกแค่ไหนแล้ว

เขายังไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะคิดถึงการนอนหลับ

เขาเพิ่งฟื้นคืนชีพด้วยการถูกส่งย้อนเวลากลับมาโดยพลังลึกลับ

การต่อสู้ที่สิ้นหวังกับสัตว์อสูรจิ้งจอกเก้าหางยังคงวนเวียนอยู่ในใจแม้จะผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วก็ตาม

“’งั้นแสดงว่าข้ากลับมาที่สถานศึกษา… เฮ้อ”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขณะนึกทบทวนถึงชีวิตที่ผ่านมาในสถานศึกษาแห่งนี้

ในที่นี้วิลเลียมไม่ได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีนัก

เขาไม่ได้มีจุดเริ่มต้นที่มาจากตระกูลอันทรงเกียรติหรือตระกูลที่ร่ำรวย

สถานศึกษาแห่งนี้จัดได้ว่าเป็นหนึ่งในสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงที่สุด

ในอาณาจักรมนุษย์ทางตอนใต้ทั้งหมด

แต่เขาอยู่ในฐานะของพนักงานทำงานเบ็ดเตล็ดตัวเล็กๆเท่านั้น

พนักงานทำงานเบ็ดเตล็ดมีหน้าที่เพียงอย่างเดียวคือ

ช่วยขนของและจัดหาสิ่งของตามความต้องการ

ให้กับศิษย์ที่ลงทะเบียนอย่างเป็นทางการของสถานศึกษา

เด็กเหล่านั้นมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยและตระกูลที่แข็งแกร่ง

เขามีหน้าที่ต้องรับใช้พวกเขาในตอนกลางวัน

อาจดูเหมือนเป็นชีวิตที่ย่ำแย่ แต่จริงๆก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

ผลตอบแทนจากการทำงานแปดชั่วโมงในทุกวัน ทำให้เขามีที่อยู่อาศัย

มีทรัพยากรเพียงเล็กน้อยจากสถานศึกษา

และยังมีโอกาสเข้าร่วมเรียนและแม้กระทั่งการออกสำรวจภายนอก

แต่เมื่อเทียบกับชีวิตที่เพิ่งจบลงด้วยน้ำมือของจิ้งจอกเก้าหาง

เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ชีวิตที่เหมาะสมกับเขา มันไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการ

“ข้าจะต้องเปลี่ยนทุกสิ่ง”

เขากำหมัดทั้งสองแน่น ร่างกายที่บอบบางสั่นสะท้านเล็กน้อย

“ข้าได้รับโอกาสที่จะตอบแทนสิ่งที่ไอ้จิ้งจอกเฮงซวยนั้นทำกับข้ากลับเป็นสองเท่า ข้าจะไม่ยอมเสียเวลาไปแม้แต่วินาทีเดียว มันต้องไม่ใช่แบบนี้”

เขามองผ่านหน้าต่างบานเล็กในห้องแคบๆนี้ออกไปข้างนอก

สิ่งนี้เรียกได้ว่าเป็นที่อยู่อาศัยของเขา

แต่จริงๆแล้วมันเป็นแค่ห้องเล็กๆไร้ประโยชน์ที่ตั้งอยู่รอบนอกสถานศึกษา

เขาไม่คิดเลยว่าความปรารถนาในวาระสุดท้ายจะกลายเป็นจริง

เขาตะโกนใส่หน้าเจ้าสุนัขจิ้งจอกตัวนั้น

แต่ไม่เคยคิดหรือแม้แต่ฝันว่าเขาจะถูกส่งย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เมื่อเขานึกถึงคำพูดสุดท้ายที่เขาตะโกนออกมาก่อนตาย

เขาก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลง

“ข้าต้องวางแผนให้ดี”

เขาพูดกับตัวเองก่อนจะเปิดลิ้นชักในโต๊ะหยิบบางอย่างออกมา

มันคือผลึกสีขาวบริสุทธิ์ที่มีผิวเป็นประกายระยิบระยับ

มันเป็นคริสตัลที่รู้จักกันในโลกนี้ในชื่อคริสตัลวิญญาณ ซึ่งเป็นสกุลเงินสากลที่ใช้ในโลกนี้

เขาวางมันไว้บนโต๊ะหลังจากปัดฝุ่นออกแล้ว จากนั้นเขาก็หยิบของอีกชิ้นออกมาจากลิ้นชัก

มันคือเทียนสั้นและหนา ผิวด้านนอกของมันเต็มไปด้วยจุดเขียวกลมๆ

ที่ไม่สม่ำเสมอซึ่งเกิดจาการหลอมละลายของเทียน

มันคือเทียนแห่งแสงที่พบได้ทั่วไปในโลกนี้ใช้เพื่อขจัดความมืด

มันไม่มีอะไรอื่นนอกจากวัสดุสีเขียวนี้ แต่เมื่อสัมผัสกับไฟ

มันจะเผาไหม้และเปล่งแสงมากพอที่จะขับไล่ความมืด

มันสร้างมาจากแร่ทั่วไปซึ่งพบข้างเหมืองแร่ขนาดใหญ่

มันไม่มีค่าอะไรนอกจากเอาไว้ใช้ส่องแสงในตอนกลางคืน

แต่วิลเลียมรู้วิธีใช้ประโยชน์อีกหลายอย่างของวัสดุนี้

ของทั้งสองอย่างที่วิลเลียมเอาออกมาเป็นของค่อนข้างธรรมดาที่ไม่มีค่ามากนักในโลกนี้

มันไม่น่าแปลกที่พนักงานทำงานเบ็ดเตล็ดอย่างเขาจะได้รับของแบบนี้จากสถานศึกษา

“ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนความแข็งแกร่งของข้าหยุดนิ่งอยู่นานก่อนการล่มสลายครั้งใหญ่ แต่ข้ายังต้องทดสอบมัน”

เขาพึมพำก่อนจะถือคริสตัลวิญญาณไว้ในมือข้างหนึ่ง และถือเทียนแห่งแสงในมืออีกข้าง

เขาใช้พลังวิญญาณที่อ่อนแอในร่างเขาจุดไฟเหนือเทียนแห่งแสงจากนั้นก็รอ

ในสายตาของคนอื่น เทียนจะดูเหมือนจะใช้ทดสอบอะไรไม่ได้

แต่เขารู้ว่าวัสดุของเทียนเป็นตัวกระตุ้นที่สมบูรณ์แบบของวัสดุตัวนำต่างๆอย่างเช่นคริสตัลวิญญาณ

การทดสอบพลังวิญญาณในโลกนี้มีวิธีการที่แตกต่างกัน

แต่สำหรับวิลเลี่ยม วิธีเหล่านั้นเป็นวิธีที่ไม่สมบูรณ์และเชื่องช้าในสายตาของเขา

เขาคิดจะใช้วิธีใหม่นี้ทดสอบพลังวิญญาณของเขา มันเป็นวิธีที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในโลกนี้

คริสตัลวิญญาณถูกขุดขึ้นจากเหมืองขนาดใหญ่ทั่วโลก

ก้อนที่เขามีอยู่ถือได้เป็นระดับต่ำที่สุด มันมีพลังวิญญาณในระดับปานกลาง

แต่เพียงพอที่จะใช้ในการทดสอบของเขา

ทันทีที่ไฟปรากฏขึ้น เทียนสีเขียวทั้งหมดก็ติดไฟส่องแสงสีเขียวจางๆ ตามปกติ

แต่ดวงตาของวิลเลียมจับจ้องไปที่ตัวเทียน ไม่ใช่แสงของมัน

ไฟทำให้เทียนทั้งเล่มร้อนขึ้น วัสดุนี้จะกลายเป็นของเหลวเมื่อสัมผัสกับไฟเหมือนกับเทียนไข

ลูกปัดสีเขียวจางๆเริ่มก่อตัวขึ้นบนผิวที่ไม่สม่ำเสมอของเทียน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ วิลเลี่ยมก็เอียงเทียนไปไว้เหนือคริสตัลปล่อยให้ลูกปัดสีเขียวเล็กๆ หล่นลงบนผิวที่เรียบของมัน

หนึ่งเม็ด ห้าเม็ด หนึ่งร้อยเม็ด เมื่อผิวของคริสตัลถูกครอบคลุมทั้งหมดแล้ว

เขาก็วางเทียนไว้ข้างๆ ถือคริสตัลวิญญาณไว้ในมือทั้งสองข้างก่อนจะถูมันช้าๆ

เมื่อวัสดุสีเขียวของเทียนปกคลุมผิวทั้งหมดอย่างสม่ำเสมอแล้วเขาก็หยุด

*ฟุ่บ!*

เขาค่อยๆ อัดฉีดพลังวิญญาณเข้าไปในคริสตัลอย่างช้าๆ

ทันทีที่พลังวิญญาณของเขาสัมผัสกับผิวของมัน มันก็เริ่มส่องแสงสีเขียวจางๆ

ก่อนที่วัสดุสีเขียวจะค่อยๆซึมเข้าไปภายในคริสตัลและในที่สุดก็หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าเล็กๆ ของเขากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่จุดสุดท้ายของวัสดุสีเขียวหายไป ก็มีการเปลี่ยนแปลงใหม่เกิดขึ้นที่ใจกลางของคริสตัลวิญญาณ

แสงวาบปรากฏขึ้นริบหรี่ก่อนที่มันจะเริ่มวิวัฒนาการ

วิลเลียมยังคงอัดฉีดพลังของเขาเข้าไปในคริสตัลจนกระทั่งการเปลี่ยนแปลงหยุดลง

และมีภาพที่ชัดเจนปรากฏขึ้นต่อหน้าของเขา

เขายกคริสตัลขึ้นมาดูใกล้ๆ ตรวจสอบรูปแบบและสีภายในคริสตัล

“สีขาวจางๆ มีเพียงสิบสองจุดเท่านั้น… มันคือความแข็งแกร่งของข้าในตอนนี้… เฮ้อ!”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า

“คะแนนวิญญาณสิบสองแต้ม ไม่ได้ใกล้เคียงกับการเป็นปรมาจารย์จิตวิญญาณเลย”

เขาไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะกับผลลัพธ์ดังกล่าวดี

ถ้ามีใครย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในวัยเยาว์

และมาบอกเขาว่าโชคชะตาของเขาจะเปลี่ยนไป

กลายเป็นปรมาจารย์จิตวิญญาณที่ทรงพลังในอีกยี่สิบปีข้างหน้า

เขาจะเรียกชายคนนี้ว่าคนบ้า!