บทที่ 47 รถลอยข้ามตึกระฟ้า หัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหาร

บทที่ 47 รถลอยข้ามตึกระฟ้า หัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหาร

ในไม่ช้าจ้าวซือและดอมก็มาถึงลานจอดรถซุปเปอร์คาร์

เมื่อมองดูรถบรรดารถหรูที่มีเพียงไม่กี่คันในโลก รวมทั้งไฟหน้าที่ประดับด้วยอัญมณี รถสปอร์ตสุดหรูที่มีดีไซน์สุดเท่ ดวงตาของจ้าวซือและดอมก็เปล่งประกาย

และขณะนั้นเองอยู่ๆ ลูกสมุนของเจ้าชายจอร์แดนก็บุกเข้ามาและเจอเขาทั้งสองคนเข้า

“พนักงานส่งอาหารเดลิเวอรี่แห่งอนันตภพ พวกเราจะทำยังไงกันดี?” เมื่อเขาพบกับสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งแรกที่ดอมคิดออกก็คือถามคนที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ซึ่งตอนนี้เขาดูเคร่งขรึม

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ขึ้นรถเลย!” จ้าวซือเปิดประตูรถและเข้าไปประจำที่นั่งคนขับและดอมก็ตามเขาเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับในทันที

คนของเจ้าชายจอร์แดนตะโกนว่า "พวกแกหนีไปไหนไม่พ้นหรอก ลงมาจากรถซะ!"

จ้าวซือเหยียบคันเร่งและขับ “ไลแคน” ที่มีมูลค่ามหาศาลออกไปด้วยความเร็วสูงสุด!

เพล้ง!

จ้าวซือขับรถคันนั้นชนเข้ากับกระจกของอาคารและทะลุไปยังอาคารฝั่งตรงข้าม!

ลูกสมุนของเจ้าชายจอร์แดนตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าผู้บุกรุกทั้งสองคนจะบ้าดีเดือดได้ขนาดนี้

ตัวของดอมเปียกไปด้วยเหงื่อที่เย็นเฉียบ เขาเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับจ้าวซือแต่เขาไม่คิดเลยว่าจ้าวซือจะบ้าระห่ำได้ขนาดนี้ จ้าวซือช่างกล้าหาญจริงๆ เมื่อคิดตรงนี้เขาก็ยิ่งชื่นชมในตัวของจ้าวาซือมากยิ่งขึ้น

ว่าแต่ว่าพนักงานส่งอาหารเดลิเวอรี่แห่งอนันตภพคนนี้จะลงเอยยังไง?

ในช่วงเวลาวิกฤติระหว่างชีวิตและความตาย ดอมผู้ซึ่งรับผิดชอบชีวิตของตัวเองมาตลอด ต้องมอบชีวิตทั้งหมดของเขาให้อยู่ในกำมือของจ้าวซือ

ณ เวลานั้นจิตใจของจ้าวซือแน่วแน่เป็นอย่างมาก เขาขับไลแคนพุ่งทะลุไปยังตึกระฟ้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแต่ทว่าทันทีที่เขาเข้าไปถึงในอาคารนั้นแล้ว เขาก็ปล่อยคันเร่งในทันที และหมุนพวงมาลัยอย่างบ้าคลั่งทำให้รถหมุนรอบตัวติ้วๆ

เมื่อดอมรู้สึกว่าสิ่งที่จ้าวซือทำนั้นเหลือเชื่อ เขาก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อพบว่ารถคันนี้ไม่มีเบรก!

“นี่เขาวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นหรือ? หรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่เขาต้องการ!?”

เนื่องจากสิ่งที่จ้าวซือทำ ความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงกลัวถูกจำลองขึ้นในใจของดอม นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะสามารถทำได้!

แต่ทว่าสิ่งที่จ้าวซือทำในตอนนี้กำลังถูกสมองของเขากลั่นกรองทีละนิดๆ

“ทันทีที่ฉันปล่อยคันเร่ง ฉันจะเร่งรถด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อให้พุ่งทะลุไปถึงตึกนั้นแล้วค่อยชะลอความเร็ว ฉันจะใช้วิธีนี้เพื่อทะลุผ่านอาคารนี้ไปและหยุดทันทีที่ฉันเข้าไปถึงอาคารถัดไป!”

ดวงตาของดอมเปล่งประกาย ในฐานะนักแข่ง เขาจำได้และโหยหาจ้าวซือ

"เขาต้องเป็นเทพเจ้าแห่งการแข่งรถแน่ๆ!"

ขณะที่สมองของดอมกำลังทำงานด้วยความเร็วสูงสุด จ้าวซือก็พุ่งทะลุผ่านอาคารที่สองไปได้สำเร็จ

“ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ ด้วยความเร็วขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดได้ในอาคารหลังที่สาม!”

ดอมหลับตาปี๋และแสดงท่าทางให้เห็นว่าเขากลัว เขาตระหนักว่านี่มันเรื่องใหญ่แล้ว

สิ่งที่จ้าวซือกำลังจะทำต่อไปนี้ได้แสดงออกมาทางสีหน้าของเขาอีกครั้ง

หลังจากที่จ่าวซือชนพุ่งเข้าชนอาคารหลังที่สาม ความเร็วรอบของการหมุนเหมือนถูกคำนวณมาแล้วด้วยความแม่นยำ รถคันนั้นครูดไปอย่างบ้าคลั่งกับทุกอย่างที่มันจะครูดได้ เช่น โต๊ะ เสา และผนัง…

การครูดนั้นหมายถึงการชะลอตัวของรถด้วย ด้วยแรงเสียดทานจำนวนมาก บวกกับความจริงที่ว่าจ้าวซือได้ปล่อยคันเร่งทันทีที่รถลอยถึงพื้น ความเร็วของรถจึงถูกชะลอเอาไว้ได้!

ในที่สุดไลแคนก็หยุดลงก่อนที่จะพุ่งทะลุออกไปจากอาคารหลังที่สาม!

"พวกเรารีบชิ่งกันเถอะ!" จ้าวซือกระชากระบบสกายอายออกมาและดึงดอมที่กำลังตกใจและงุนงงออกมาจากรถและจากไปต่อหน้าต่อตาของทุกคน!

หลังจากประสบความสำเร็จในการชิงระบบสกายอายกลับคืนมาได้ ดอมและหัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารก็ล็อคตัว เอียน อาชญากรได้สำเร็จ

“คุณทำได้สำเร็จอีกแล้วนะ พนักงานส่งอาหารเดลิเวอรี่แห่งอนันตภพที่เคารพ!” ดอมแสดงความขอบคุณต่อจ้าวซืออีกครั้ง

หลังจากนั้นดอมก็พาจ้าวซือไปพบหัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหาร "แค่พวกเราสองคน ย้ายไปพร้อมกับคนของคุณ"

“พนักงานส่งอาหารเดลิเวอรี่แห่งอนันตภพ ผมได้เห็นฝีมือของคุณแล้ว ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นคนจีน แต่คุณสนใจที่จะเข้าร่วมกับแผนกข่าวกรองทหารของเราไหม? ผมสามารถให้รางวัลที่คุณต้องการได้นะ คุณต้องเป็นนักฆ่าที่เก่งที่สุดได้อย่างแน่นอน!” หัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารกล่าวตรงประเด็นกับจ้าวซืออย่างไม่ลังเลใดๆ

“ผมซาบซึ้งในความหวังดีของท่าน แต่สิ่งที่ท่านให้ผมได้ผมขอรับไว้ และแม้แต่สิ่งที่ท่านให้ผมไม่ได้ผมก็ขอรับไว้เช่นกัน” จ้าวซือยิ้มอย่างไม่ตั้งใจและกล่าวด้วยคำพูดที่หยิ่งผยอง แต่ทว่าลักษณะและท่าทางที่โอ่อ่าของเขานั้นไม่ใช่การโอ้อวดอย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารก็รู้สึกอึ้งอยู่ในใจแต่เมื่อเขาได้สติก็คิดได้ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นคนจีนไม่ใช่คนที่เขาจะรับมาทำงานด้วยได้ แม้ว่าเขาจะเป็นถึงหัวหน้าแผนกข่าวกรองทหารซึ่งเป็นหนึ่งในองค์กรที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกก็ตาม

หลังจากที่ได้รู้ความจริงแล้ว หัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารก็ไม่เลือกที่จะเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป เขาพาจ้าวซือและดอม พร้อมกับนำระบบสกายอายไปด้วยเพื่อไปควบคุมตัวเอียน

ที่นี่เป็นโกดังขนาดใหญ่ ภายใต้แสงสลัว เอียนกำลังรับประทานอาหารเช้าอย่างเงียบๆ เมื่อเขาเห็นกลุ่มคนบุกเข้ามา เขาก็พูดด้วยท่าทางที่สงบว่า "มากันแค่ไม่กี่คนเองเหรอ?"

"แย่แล้ว!" เมื่อหัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี แต่ก็สายเกินไปแล้ว ไฟทั้งหมดดับลง กลุ่มอาชญากรสวมแว่นตาสำหรับมองกลางคืนและถือปืนพุ่งออกมาจากความมืด

“พวกคุณทุกคนเข้ามาหลบข้างหลังผมเร็วเข้า!” จ้าวซือกล่าวด้วยเสียงสูง เขาคุ้นเคยกับโครงเรื่องจึงรู้ว่าจะมีการซุ่มโจมตี เขาไหลเวียนพลังลมปราณภูติอุดรและก้าวไปข้างหน้าด้วยความว่องไว ดาบตรามังกรทองคำของเขาลอยออกไป

ท่ามกลางความมืดมิด มีแสงสีทองถูกยิงออกมา กระสุนที่จ่อยิงไปที่ศรีษะของหน่วยข่าวกรองทหารถูกผ่าครึ่งออกจากกันและร่วงลงกระแทกพื้น

หัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารบินแทบจะวิญญาณออกจากร่าง เมื่อรู้ว่า จ้าวซือได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาจึงซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของจ้าวซืออย่างเชื่อฟัง ถ้าไม่ใช่เพราะพนักงานส่งอาหารเดลิเวอรี่แห่งอนันตภพคนนี้ คนของเขาคงจะตายกันหมดแล้ว!

ในตอนนี้ตัวของดอมเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ที่เปียกโชก แต่เขาไม่อาจที่จะทำอะไรได้ในความมืด ชายผู้แข็งแกร่งผู้นี้ ผู้ซึ่งภาคภูมิใจและโดดเดี่ยวมาโดยตลอดได้มอบชีวิตของเขาให้อยู่ในกำมือของจ้าวซืออีกครั้งแล้ว

เคล็ดวิชามโนภาพถูกเปิดใช้งาน! เพลงดาบร้อยดอกท้อ! ดาบเปลวเพลิงตะวันตก!

ช่วงเวลาที่จ้าวซือซัดดาบเล่มแรกออกไป เขาได้ปลดปล่อยพลังอย่างเต็มที่ กระสุนทั้งหมดที่ยิงมาจากทุกทิศทางถูกหลอมละลายและกลืนกินด้วยดาบเปลวเพลิงตะวันตกของเขา

ดอมและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังเขาก็ได้เปิดฉากโต้กลับด้วยความช่วยเหลือจากแสงของดาบเปลวเพลิงตะวันตก

ในการโต้ตอบครั้งนี้จ้าวซือได้แบ่งพลังลมปราณภูติอุดรถ่ายเทลงไปที่ขาของเขาด้วย ด้วยการรวมตัวกันของกระบวนท่าไร้กังวลและการกระโดดเอเวโลป เขาก็ได้พุ่งตัวเข้าหาหัวหน้าอาชญากรราวกับผี

“ฆ่าไอ้สัตว์ประหลาดตัวนี้เร็วเข้า!” หัวหน้าอาชญากรถึงกับหน้าซีดด้วยความตกใจ เขารู้เพียงแค่ว่ามีคนที่แข็งแกร่งมากในหมู่คนกลุ่มนี้ แต่หลังจากที่ได้เห็นด้วยตาของเขาเองแล้วและเขาก็ได้รู้ว่าพลังของชายผู้นี้อยู่เหนือจินตนาการของเขาจริงๆ

ตอนนี้เหล่าอาชญากรทั้งหมดต่างระดมยิงเข้าใส่จ้าวซือ แต่ไม่ว่าพวกเขาจะระดมยิงสักเท่าไรแต่พวกเขาไม่อาจที่จะทำร้ายแม้แต่ผมเส้นเดียวบนร่างกายของจ้าวซือได้

"เกมจบแล้ว" จ้าวซือกระโดพุ่งข้ามกำแพงเหมือนตุ๊กแก เขาได้ใช้หัตถ์ฝังเข็มทานตะวันเพื่อสกัดจุดอาชญากรที่เขาพบระหว่างทาง จนในที่สุดเขาก็ได้ฝ่ามาถึงตัวของหัวหน้ากลุ่มอาชญากร เพียงแค่แตะเบา ๆ เขาก็ได้สกัดจุดของเจ้าหัวหน้าอาชญากรไม่ให้เคลื่อนไหวได้

สำหรับอาชญากรที่เหลือ พวกเขาทั้งหมดถูกจัดการโดยดอมและหน่วยข่าวกรองทหาร

พวกเขามองไปที่เหล่าอาชญากรที่ถืออาวุธปืนที่น่าสะพรึงกลัวแต่ไม่สามารถที่จะขยับร่างกายได้ คนของหน่วยข่าวกรองทหารโพล่งออกมาด้วยเหงื่อเย็นเยียบ แม้แต่อำนาจการระดมยิงเข้าใส่เช่นนี้ก็ไม่สามารถที่ทำอันตรายพนักงานส่งอาหารเดลิเวอรี่แห่งอนันตภพคนนี้ได้ และยิ่งเมื่อได้มาใกล้ชิดกับเขาแล้วก็ยิ่งทำให้ภารกิจของพวกเขาลุล่วงไปได้ด้วยดี พวกเขาจึงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จ้าวซือไม่ใช่ศัตรู

“เอียน หนีไปแล้ว!” ดอมกลับมารู้สึกตัวอีกทีและได้พบว่าเอียนหายไปแล้ว

จ้าวซือมองไปที่หัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารและกล่าวว่า "เปิดระบบสกายอายและบอกผมมาว่าเขาอยู่ที่ไหน?"

แม้จะฟังดูเหมือนเป็นคำสั่ง แต่หัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารก็ไม่รู้สึกไม่พอใจเลย เขาเต็มใจที่จะทำเพราะเขาถูกสยบด้วยความแข็งแกร่งของจ้าวซือแล้วในตอนนี้!