บทที่ 32 การพบกันของแชมเปี้ยน
บทที่ 32 การพบกันของแชมเปี้ยน
### บทที่ 32 การพบกันของแชมเปี้ยน
นั่นคือชายร่างสูงผมสั้นสีฟ้าในชุดสูท เขากำลังกวาดสายตาสำรวจผนังถ้ำโดยรอบ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอย่างจริงจังและละเอียดถี่ถ้วน
ตอนที่ซีโรน่าเห็นเขาครั้งแรก เธอยังไม่แน่ใจนัก แต่เมื่อเห็นเขาหยิบหินสีดำทรงกลมก้อนหนึ่งออกมาจากผนังถ้ำด้วยท่าทีดีใจ เธอก็สามารถยืนยันตัวตนของเขาได้ในทันที
ชายคนนี้คือลูกชายของประธานสึวะบุกิ เจ้าของบริษัทเดวอนอันเลื่องชื่อ ทั้งยังเป็นแชมเปี้ยนเทรนเนอร์แห่งภูมิภาคโฮเอ็น สึวะบุกิ ไดโกะ!
ในฐานะแชมเปี้ยนเหมือนกัน แน่นอนว่าเธอและเขามีความเกี่ยวข้องกันอยู่ไม่น้อย และเธอก็รู้ดีว่างานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคืออะไร
—นั่นก็คือแร่!
เขามักจะเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ เพื่อรวบรวมแร่อยู่เสมอ...
ถึงขนาดที่ว่าเพื่อการสะสมแร่ ตำแหน่งแชมเปี้ยนในสมาพันธ์ของไดโกะจึงเป็นเพียงตำแหน่งในนามเท่านั้น
ยกเว้นภารกิจที่ต้องการเทรนเนอร์ระดับสูงสุดจริงๆ เขาถึงจะยอมปรากฏตัว
ในเวลาอื่น คุณแทบจะไม่มีทางหาตัวเขาเจอที่สมาพันธ์ได้เลย...
เพราะในเวลาเดียวกัน เขาอาจกำลังอยู่ในถ้ำใต้ดินลึกลับสักแห่งที่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร... และสำรวจไปรอบๆ... เหมือนกับในตอนนี้
เมื่อไดโกะเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนจำนวนไม่น้อยในห้องไลฟ์สดก็จำเขาได้เช่นกัน
【เชี่ย คนผมฟ้าทางนั้นใช่ไดโกะหรือเปล่า??】
【ดูเหมือนจะใช่จริงๆ!! เกมนี้ ขนาดแชมเปี้ยนแบบนี้ยังใส่เข้ามาด้วยเหรอ??】
【ก็สมเหตุสมผลดีนะ ขนาดทีมร็อกเก็ตเขายังกล้าใส่เข้ามาเลย แชมเปี้ยนจะนับเป็นอะไรได้?】
【งั้นพี่นานะจะมีโอกาสเห็นตัวเองไหม?】
【บอกยากแฮะ ที่นี่มันภูมิภาคโฮเอ็นนี่นา...】
ขณะที่เหล่าผู้ชมกำลังแสดงความประหลาดใจ ไดโกะก็เดินมาถึงตรงหน้าซีโรน่า และมีเครื่องหมายตกใจปรากฏขึ้นบนศีรษะของเขาทันที
“เอ๊ะ ที่นี่มีคนอยู่ด้วยเหรอเนี่ย..?”
“สวัสดี แม่หนู เธอมาหาแร่เหมือนกันเหรอ?”
น้ำเสียงและคำพูดที่คุ้นเคยอย่างยิ่งดังขึ้น ทำให้ซีโรน่าอดประหลาดใจไม่ได้
ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นศาสตราจารย์โอดามากิ ผู้นำยิมสึสึจิ หรือแม้แต่เซนริพ่อของตัวเอก ล้วนเป็นบุคคลที่เธอเคยได้ยินชื่อในโลกความจริง แต่ไม่เคยพบหน้าค่าตามาก่อน...
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เธอไม่รู้ว่าตัวตนจริงๆ ของพวกเขาในโลกแห่งความจริงนั้นเป็นอย่างไร
แต่ไดโกะกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง!
ในฐานะแชมเปี้ยนเหมือนกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงค่อนข้างใกล้ชิด
ยิ่งไปกว่านั้น งานอดิเรกของไดโกะ ในแง่หนึ่งก็คล้ายกับของซีโรน่า
—ไดโกะเองก็ชอบเดินทางไปยังโบราณสถานต่างๆ เพื่อสำรวจเช่นกัน แต่ซีโรน่าไปเพื่อรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเทพปกรณัมโบราณ ในขณะที่ไดโกะไปเพื่อค้นหาแร่โบราณนานาชนิด
ดังนั้น จากการพบปะกันบ่อยครั้ง ซีโรน่าจึงค่อนข้างเข้าใจในตัวของไดโกะเป็นอย่างดี
ขณะที่ซีโรน่ากำลังประหลาดใจ ไดโกะที่อยู่ตรงหน้าก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง
“จริงสิ..เมื่อครู่ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงดังมากมาจากถ้ำด้านล่าง เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”
ซีโรน่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดปุ่มปฏิสัมพันธ์ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างล่างให้ไดโกะฟังคร่าวๆ
และเมื่อไดโกะฟังจบ เขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจในทันที
“—จริงเหรอ?!!”
“เธอเจอโปเกมอนในตำนานงั้นเหรอ???”
“นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ ฉันต้องกลับไปรายงานสมาพันธ์แล้วล่ะ”
เขาพูดพลางมองมาที่ซีโรน่า
“แน่นอน...เธอวางใจได้ ในเมื่อเธอเป็นคนค้นพบ เรื่องราวหลังจากนี้เธอก็มีสิทธิ์ที่จะเข้าร่วมได้ทั้งหมด แต่มีข้อแม้ว่า เธอต้องแข็งแกร่งขึ้น...”
“เธอก็รู้ใช่ไหมว่าโปเกมอนในตำนาน...พวกเขาล้วนแข็งแกร่งและอันตราย ใช่ไหมล่ะ?”
เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของซีโรน่าก็ซับซ้อนขึ้นมา
เพราะชายที่อยู่ตรงหน้าแทบจะเหมือนกับไดโกะในโลกแห่งความเป็นจริงทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งสุภาพ มั่นใจ และมีความหลงใหลในแร่อย่างบ้าคลั่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียง การพูดจา ไปจนถึงเนื้อหาที่พูด แม้กระทั่งท่าเสยผมของตัวละครพิกเซลก็ยังเหมือนไดโกะตัวจริงไม่มีผิดเพี้ยน!
ขณะที่ซีโรน่ากำลังครุ่นคิด เสียงของไดโกะก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้น พอจะบอกรายละเอียดเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของโปเกมอนในตำนานตัวนั้นให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”
ซีโรน่าชะงักไปครู่หนึ่ง
“อืม...สูงประมาณหลายสิบเมตร แล้วก็ทั้งตัวประกอบขึ้นจากแร่...”
ทันทีที่เธอพูดจบ ร่างของสึวะบุกิ ไดโกะก็แข็งทื่อ ดวงตาทั้งสองข้างพลันสาดประกายเจิดจ้าออกมา!
“แม่หนูฉันต้องรีบลงไปดูสถานการณ์ข้างล่างนี่ของขวัญสำหรับเธอหวังว่าเธอจะเก่งขึ้นเร็วๆนะแล้วค่อยเจอกันใหม่โอกาสหน้าฉันไปก่อนล่ะ!!!”
เขาโยนของสิ่งหนึ่งให้ซีโรน่า แล้วหันหลังวิ่งหายไปในพริบตา!
ความเร็วในการวิ่งนั้น เร็วกว่ารถไฟเสียอีก!
เห็นได้ชัดว่า เขาดูจะรีบร้อนมาก...
แต่ซีโรน่ากลับเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าทำไมไดโกะถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น ขนาดที่ว่าเมื่อครู่เขาถึงกับพูดรัวจนเหมือนกลืนเครื่องหมายวรรคตอนลงไปทั้งหมด ไม่มีการหยุดพักเลยแม้แต่น้อย
เพราะมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่า บรรดาแร่หายากและแปลกประหลาดทั้งหลายนั้นเป็นเพียงสิ่งที่ไดโกะชื่นชอบเป็นอันดับสองเท่านั้น!
ส่วนอันดับหนึ่งนั้น คือโปเกมอนที่ร่างกายประกอบขึ้นจากหินนานาชนิด!!
โปเกมอนในตำนานอย่างเรจิร็อคที่ทั้งตัวเป็นหิน สูงใหญ่หลายสิบเมตร สำหรับไดโกะแล้ว ก็เหมือนกับน้ำหวานบนหลังของฟุชิกิดาเนะสำหรับเฮราครอส มันคือสิ่งยั่วยวนที่อันตรายถึงชีวิต!
จะว่าไปแล้ว การที่รายละเอียดต่างๆ ของไดโกะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ได้เหมือนจริงขนาดนี้ แสดงว่าผู้สร้างเกมคงจะรู้จักไดโกะเป็นอย่างดี...
ถ้าอย่างนั้น เขาจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับไดโกะในโลกแห่งความเป็นจริงหรือเปล่า?
ขณะที่กำลังครุ่นคิด ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้าของซีโรน่า
【ไอเทม: “หินแห่งน้ำ” ถูกใส่ไว้ในกระเป๋าของคุณแล้ว】
ซีโรน่าเห็นดังนั้นก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
หินแห่งน้ำ?!
นี่มันคือไอเทมที่ฮัสเบรโร่ต้องใช้เพื่อวิวัฒนาการเป็นลูดิโคโล่พอดีไม่ใช่เหรอ?
เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นฉากนี้ก็ถึงกับตะลึงเช่นกัน
【เชี่ย ขาดอะไรได้อันนั้นเลยเหรอ? ไดโกะนี่คนดีจริงๆ!!】
【เจอกันปุ๊บให้หินวิวัฒนาการเลยเหรอเนี่ย โห ความจนมันจำกัดจินตนาการของฉันจริงๆ】
【แหงสิ ไดโกะเขามีชื่ออยู่ในทำเนียบเศรษฐีเลยนะ ไม่งั้นนายคิดว่าฉายาคุณชายใหญ่สึวะบุกินี่เขาตั้งเล่นๆ รึไง?】
【ฉันจะร้องไห้ พอได้ยินว่าข้างล่างมีเรจิร็อค เขาวิ่งเร็วกว่าผีอีก เขาชอบหินจริงๆ นะเนี่ย...】
【รีบวิวัฒนาการเร็วเข้า ฉันทนรอเห็นคัปปะสับปะรดไม่ไหวแล้ว!】
ซีโรน่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าจะออกจากถ้ำนี้ก่อน แล้วค่อยให้ฮัสเบรโร่วิวัฒนาการ
เพราะที่นี่ไม่เหมาะสำหรับการวิวัฒนาการ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงหยิบไอเทม “เชือกหลบหนี” ออกมาแล้วเลือกใช้งาน
วินาทีต่อมา หลังจากรู้สึกเหมือนโลกหมุน...
ซีโรน่าก็กลับมาปรากฏตัวที่หน้าทางเข้าถ้ำหินอีกครั้ง
เธอปล่อยฮัสเบรโร่ออกจากโปเกบอล แล้วหยิบหินแห่งน้ำก้อนนั้นออกมา พลางยิ้มเล็กน้อย
“พร้อมหรือยัง ฮัสเบรโร่? ได้เวลาวิวัฒนาการแล้วนะ”
“กุ๊จ๊ะ!!”
ฮัสเบรโร่ได้ยินดังนั้นก็กระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้น แล้วพุ่งเข้าหาหินแห่งน้ำด้วยตัวเอง
วินาทีต่อมา แสงแห่งการวิวัฒนาการอันเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้นทั่วลานโล่งแห่งนี้!