บทที่ 33 วาระสุดท้ายของสโมกเกอร์ เริ่มปั๊มทหาร

บทที่ 33 วาระสุดท้ายของสโมกเกอร์ เริ่มปั๊มทหาร

[แต้ม +20]

[แต้ม...]

[แต้ม +600]

วินาทีที่ราชินีไฮยีน่าถูกสังหาร ขอบสายตาของเมิ่งสั่วก็มีข้อความแจ้งเตือนวาบผ่านอย่างรวดเร็ว

“ยังดี อึก—— ทัน... เวลา”

“อึก——”

เมิ่งสั่วหน้าซีดเผือด มือข้างหนึ่งยันรถบรรทุกทหารขนาดหนักที่เครื่องยนต์ยังดังกระหึ่ม แล้วโก่งคออาเจียนแห้งๆ ไม่หยุด

เขาฝืนร่างกายที่ไม่สบาย กวาดสายตามองไปรอบๆ

บนถนน

ไฮยีน่ากลายพันธุ์ที่ขาดราชินีคอยสั่งการกำลังแตกตื่นโกลาหล ถูกป้อมปืนกลพลังงานและพลทหารใหม่ที่ตามมาสมทบยิงทิ้งเรียงตัว

สุนัขทหารคอยเก็บตกไฮยีน่ากลายพันธุ์ที่หลุดรอดอยู่รอบๆ

เสียงปืนดังต่อเนื่อง

เสียงโหยหวนระงม

ด้านข้าง พลซุ่มยิงลดปืนลง มองดูสนามรบอันวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยสายตาเงียบเชียบ

เมิ่งสั่วเปิดหน้าต่างแผนที่ ตรวจสอบสถานะจุดสีแดงบนแผนที่

เวลานี้ ในเมืองเล็กนอกจากไฮยีน่ากลายพันธุ์พวกนี้ ซอมบี้ในทิศทางอื่นถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้ว

“มอออ!!”

ทันใดนั้น เสียงคำรามคล้ายเสียงวัวร้องก็ดังมาจากไม่ไกล เสียงใกล้มาก!

เมิ่งสั่วหันขวับ

เห็นเพียง

ในตรอกข้างๆ ชาร์จเจอร์ตัวหนึ่งคำรามลั่น กำลังจะพุ่งชนเข้ามาใส่ตัวเขา

ยังไม่ทันที่เขาจะขยับตัว

ด้านข้าง แว่นตายุทธวิธีของพลซุ่มยิงสะท้อนแสงเย็นเยียบ

ยกปืน

ชาร์จพลัง

เหนี่ยวไก

ปัง!!

ถูกกระสุนพลังงานที่ผ่านการเสริมพลังโดยพลซุ่มยิงเข้าเป้าอย่างจัง

เลือดดำวาดเป็นเส้นโค้งสวยงามกลางอากาศ ชาร์จเจอร์ล้มตึงลงทันที

แจกฟรีไปหนึ่งหัว!

เลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากศีรษะที่แตกละเอียดของชาร์จเจอร์ เห็นได้ชัดว่าตายสนิท

เมื่อเห็นภาพนี้ สโมกเกอร์ก็ค่อยๆ หดเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปกลับมา แล้วหันหลังหนีเข้าสู่ความมืดมิด

……

[แต้ม +300]

“……”

ขอบสายตามีข้อความแจ้งเตือนเลื่อนผ่าน เมิ่งสั่วดึงสายตากลับมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

บนหน้าต่างแผนที่ จุดสีแดงหายไปหมดแล้ว

ปลอดภัยแล้ว

“หือ? ทำไมยังมีอีกตัว?”

เห็นว่าในตรอกที่ชาร์จเจอร์อยู่เมื่อกี้ยังมีจุดสีแดงขนาดใหญ่อีกจุด เมิ่งสั่วขมวดคิ้ว

เขาคิดไม่ถึงว่ายังมีปลาลอดแหอยู่อีก

ถ้าเป็นพวกกลายพันธุ์ล่ะก็...

เมิ่งสั่วครุ่นคิดเล็กน้อย เรียกหน่วยพลทหารใหม่หนึ่งหน่วย ให้พลทหารผ่านศึกนำทีม พร้อมสุนัขทหารสองตัวบุกเข้าไปในตรอก

เทียบกับพื้นที่อื่นที่ถล่มเสียหายหนัก

สองข้างทางของตรอก อาคารเก่าทรุดโทรมตั้งตระหง่านสูงบังแสง

แสงแดดถูกบดบัง ภายในมืดสลัว เต็มไปด้วยซากศพ

เลือดนองพื้น

“โฮ่งๆ!”

“โฮ่ง!!”

ไม่นาน ที่ช่องประตูแห่งหนึ่งลึกเข้าไปในตรอก ก็มีเสียงเห่ากรรโชกของสุนัขทหารดังขึ้น

ตามมาด้วยเสียงปืนดังระรัว

“โฮก”

ร่างผอมสูงที่มีควันสีเขียวปกคลุมทั่วร่างกระโดดออกมาจากหน้าต่างอีกฝั่ง วิ่งหนีไปยังตรอกถัดไป

ด้านหลัง สุนัขทหารสองตัวไล่กวดตามมาติดๆ

สโมกเกอร์ที่จนตรอก วิ่งหนีสุดชีวิตมุ่งหน้าไปทางถนนสายหลัก

ทว่า ทันทีที่มันวิ่งพ้นตรอกออกมา อารมณ์ความรู้สึกชนิดหนึ่งที่ไม่ควรเป็นของมัน ที่เรียกว่าความสิ้นหวัง ก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง

ฝีเท้าของสโมกเกอร์ช้าลง จนกระทั่งหยุดยืนอยู่กับที่ หน้ากองศพที่กองพะเนิน

บนถนน เต็มไปด้วยทหารมนุษย์ที่มีอาวุธครบมือ

ที่ทำให้มันสิ้นหวังที่สุดคือ

ที่สี่มุมถนน ปากกระบอกปืนของป้อมปืนที่คุ้นเคยทั้งสี่กำลังค่อยๆ หันมาทางมัน

“แค่ก แค่ก”

สโมกเกอร์คิดยังไงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ทั้งที่เมื่อวานทุกอย่างยังปกติดีอยู่เลย

ฉับพลัน

ไม่ไกลนัก ร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งดึงดูดความสนใจของสโมกเกอร์

คือมนุษย์คนนั้นที่เมื่อวานมันฆ่าไม่ตายนั่นเอง!

“แค่ก แค่ก”

“โฮก!”

“……”

ได้ยินเสียงร้องที่คุ้นหู เมิ่งสั่วหันหน้าไปเล็กน้อย สบตากับสโมกเกอร์พอดี

สี่ตาประสานกัน

แววตาอันสงบนิ่งของเขาราวกับก้อนน้ำแข็ง สะท้อนภาพวาระสุดท้ายของสโมกเกอร์

ไม่มีความโหดเหี้ยมดั่งวันวานอีกต่อไป ในส่วนลึกของรูม่านตาสโมกเกอร์ ท้ายที่สุดก็ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว

ปัง ปัง ปัง ปัง!

ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวจากรอบทิศทาง สโมกเกอร์จบชีวิตซอมบี้อันแสนสั้นของมันลง

[แต้ม +300]

ซอมบี้ที่หยั่งรากลึกในเมืองตงหลินมาหลายปี ถูกกำจัดจนถอนรากถอนโคน!

สรุปผลการรบสุดท้ายของเมืองเล็ก:

[สังหารซอมบี้]: 2100+

[สังหารพวกกลายพันธุ์]: 15

[สังหารไฮยีน่ากลายพันธุ์]: 690+

[สังหารราชินีไฮยีน่า]: 1

[พลทหารใหม่เสียชีวิต]: 28

[พลทหารผ่านศึกเสียชีวิต]: 2

——————

[ได้รับแต้ม]: 39,000+

[พลทหารผ่านศึกเลื่อนขั้น]: 12

“แต้มทะลุหลักแสนอีกแล้ว”

ละสายตาจากหน้าต่างผู้บัญชาการ เมิ่งสั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

ดวงอาทิตย์สาดแสงแรงกล้า ท้องฟ้าสีครามสดใส

หรี่ตาลงเล็กน้อย

นอกจากอาคารที่ทรุดโทรม

ถนนที่แตกหักและแออัด

กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยเข้าจมูกไม่ขาดสาย

ศพเกลื่อนกลาด

เลือดท่วมข้อเท้า

ทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน

“……”

ได้เวลาเริ่มงานทำความสะอาดแบบเต็มรูปแบบแล้ว

เมิ่งสั่วสังเกตเวลาที่เหลือในการสร้างเตาหลอมพลังงาน เปิดหน้าต่างค่ายทหาร

เลือก:

พลทหารช่าง x100,

รถบรรทุกทหารขนาดหนัก x20

เกณฑ์พล

[แต้ม -70,000]

เลื่อนไปที่หน้าต่างแผนที่ เมิ่งสั่วพิจารณาสร้างป้อมปืนกลพลังงานเพิ่มที่ทางเข้าออกทั้งสี่ทิศ ทิศละสองป้อม

[แต้ม -8,000]

นอกจากนี้ เมิ่งสั่วยังส่งพลทหารผ่านศึก 5 นาย พลทหารใหม่ 30 นาย และสุนัขทหาร 2 ตัวไปเฝ้าระวังที่ทางเข้าออกแต่ละจุด

พร้อมกันนั้น เขาแบ่งหน่วยย่อยหน่วยละห้านายอีกหลายสิบหน่วย เริ่มลาดตระเวนรอบนอกเมืองเล็ก

ส่วนพื้นที่ชั้นในเมืองเล็ก ท่อระบายน้ำร้าง และพื้นที่อื่นๆ เมิ่งสั่วก็จัดให้พลทหารใหม่ลาดตระเวนเช่นกัน

โดยเฉพาะแกนกลางฐานที่มั่น และรอบๆ สิ่งปลูกสร้างอย่างค่ายทหาร เขาจัดกำลังป้องกันไว้อย่างหนาแน่น

การเคลื่อนพลของพลทหารใหม่ทำให้เหล่าผู้รอดชีวิตตกตะลึง

ตึกตัก

ตึกตัก

พลทหารใหม่ที่มีอาวุธครบมือเดินผ่านหน้าผู้รอดชีวิตไปทีละหน่วยด้วยกลิ่นอายสังหาร ลาดตระเวนไปตามถนนทุกสาย

รถบรรทุกทหารขนาดหนักแล่นผ่าน ดึงดูดสายตาของผู้รอดชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า

ผู้รอดชีวิตยืนอยู่ริมถนน

หลังหน้าต่างอาคาร

ในเงามืดของซากปรักหักพัง ส่งสายตามองกองทัพเหล็กกล้าที่จู่ๆ ก็ขยายตัวขึ้นมาเข้าควบคุมถนนทุกสาย

พวกเขาไม่รู้ว่าทหารเหล่านี้โผล่มาจากไหน

พวกเขาก็ไม่สนด้วย

พวกเขารู้แค่ว่า

มีทหารกลุ่มนี้เข้ามาดูแล

ตัวเองไม่ต้องซุกหัวนอนในท่อระบายน้ำที่มืดมิดและเหม็นเน่าอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไม่ต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงทุกวัน

หวังรุ่ยค่อนข้างมองโลกในแง่ดี ต่างจากคนอื่น

มองดูขบวนทหารใหม่ที่เดินหน้าอย่างเงียบเชียบ แต่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด แฝงความไม่เกรงกลัวและเย็นชา หวังรุ่ยเต็มไปด้วยความปรารถนาในแววตา

ภาพที่พลทหารใหม่ต้านทานคลื่นซอมบี้อย่างไม่เกรงกลัวก่อนหน้านี้ สร้างความประทับใจให้เขาอย่างมาก

‘นี่แหละอุดมการณ์ของฉัน’

‘คราวหน้าถ้ามีโอกาส ต้องลองถามท่านผู้บัญชาการดูว่าเงื่อนไขในการเข้าร่วมกองทัพคืออะไร’

‘นะ น่าจะมีโอกาสแหละมั้ง? ยังไงฉันก็ถือว่าเป็นผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่ง’

พอคิดว่าตัวเองอาจจะได้เข้าร่วมกองทัพ หวังรุ่ยก็รู้สึกตื่นเต้นในใจ

……

“เหลืออีก 48,610 แต้ม”

เมิ่งสั่วเลื่อนสายตาไปที่ไอคอนพลทหารใหม่

เลือก พลทหารใหม่ x180,

เกณฑ์พล

[แต้ม -18,000]

เหลือไว้สามหมื่นแต้มเพื่อสำรอง

เอาไว้สร้างสิ่งปลูกสร้างประเภทแปลนอย่างโรงงานก่อสร้างในภายหลัง

ส่วนกำแพงนั้น เมิ่งสั่วคิดว่าจะรอให้การสร้างเมืองเล็กเสร็จเรียบร้อยระดับหนึ่งก่อนค่อยล้อม

ไม่แน่อาจจะต้องขยายพื้นที่ในภายหลัง เพื่อเคลียร์พื้นที่สำหรับโซนสิ่งปลูกสร้างศูนย์บัญชาการ

แถมกำแพงยังแพงเกินไป

“รอจัดการฐานที่มั่นเรียบร้อย ก็สามารถแบ่งเวลาไปสำรวจโลกภายนอกได้แล้ว”

เมิ่งสั่วกำลังจะเลื่อนไปที่หน้าต่างแผนที่

ด้านข้าง การกระทำของพลทหารใหม่นายหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขาไปชั่วขณะ