บทที่ 210: พิธีหมั้นของเซียวหราน! (ฟรี)

“น้องหก ยังไม่ไปโรงพยาบาลอีกเหรอ นี่มันสายไปหน่อยแล้วไม่ใช่หรือ?” เซียวหรานเหลือบมองนาฬิกา ตามปกติแล้วองค์หญิงยวี่จางจะออกจากบ้านไปนานแล้ว

วันนี้ทุกคนตื่นสายกันหมด การทานอาหารจึงช้าลงไปด้วย

“ฉันบอกพี่อวี่ฉิงแล้วล่ะ ว่าวันนี้จะไม่เข้าไป” องค์หญิงยวี่จางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “วันนี้เป็นวันสำคัญ ฉันต้องไปช่วยงานหน่อย”

เซียวหรานยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้ดีว่านางหมายถึงเรื่องพิธีหมั้น

“คุณหนูหกไปช่วยงานก็ดีแล้ว เซียวหรานเอ๋ย ตาเฒ่าอย่างข้าคงไม่ข้ามไปก่อนนะ” หลี่ยวนไม่อยากกลับไปยังต้าถัง หากไม่ใช่สถานการณ์พิเศษจริงๆ ก็อยากจะอยู่ที่ศตวรรษที่ 21 ต่อไป

“ได้ครับ!”

ตามที่หลี่ลี่จื้อบอก วันนี้เซียวหรานจะต้องอยู่ในจวนเป็นเวลานาน

หลี่ยวนจึงไม่จำเป็นต้องไปด้วย

หลังจากทานอาหารเสร็จ เซียวหรานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

เขาเคยคิดที่จะใส่ชุดของต้าถัง แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมยิ่งกว่าเดิม

ด้านหนึ่งคือเซียวหรานใส่ไม่ชิน อีกด้านหนึ่งคือคนอื่นมองแล้วก็จะรู้สึกขัดตาไม่คุ้นชินไปด้วย

ทุกคนคุ้นชินกับความแตกต่างของเซียวหรานไปแล้ว

องค์หญิงน้อยทั้งสามพากันไปป้อนอาหารเม็ดให้เจ้าซาโมเยด

เด็กหญิงทั้งสามคนนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มองมันกิน

เจ้าซาโมเยดกินเร็วมาก ทำให้หกเลอะเทอะได้ง่าย

องค์หญิงน้อยทั้งสามจึงรับหน้าที่เก็บเม็ดอาหารที่ตกออกมากลับไปใส่ในชาม

“โร่วโร่วกิงหอมจังเยย หนูอยากลองชิมบ้าง” องค์หญิงน้อยเกาหยางหยิบอาหารเม็ดขึ้นมาสองสามเม็ดแล้วดม

“ม่ะได้น้า~” องค์หญิงน้อยรีบพูดห้าม

“สือชี พี่ชายบอกว่านี่เป็นของที่โร่วโร่วกิน โร่วโร่วเป็นน้องหมา ไม่เหมือนกับพวกเรา พวกเรากิงอาหารหมาม่ะได้นะ จะม่ะฉะบายเอา”

“ซี่งับ ซี่งับ~” องค์หญิงน้อยพยักหน้า

องค์หญิงน้อยเกาหยางยื่นจมูกเข้าไปดมใกล้ๆ “แต่ว่าดมแล้วหอมจัง”

“กินไม่ได้” องค์หญิงน้อยเฉิงหยางย้ำอีกครั้ง

“ก็ได้!” องค์หญิงน้อยเกาหยางไม่ได้กิน แต่แอบแลบลิ้นออกมาเลียเบาๆ ยังไงก็ต้องขอชิมรสชาติให้ได้

“สือชี กินไม่ได้นะ” องค์หญิงยวี่จางอีกด้านหนึ่งก็เห็นเข้าพอดี รีบห้ามปรามทันที

“พี่หก ข้าเปล่านะ ก็แค่ดมดูเฉยๆ” องค์หญิงน้อยเกาหยางวางอาหารเม็ดกลับคืนที่เดิม

“เนี้ยเนี้ย กิงเร็วๆ เข้าจิ~” องค์หญิงน้อยลูบเจ้าซาโมเยดเบาๆ

“โร่วโร่วกินเร็วมากแล้วนะ หกหมดแล้วเนี่ย!” องค์หญิงน้อยเกาหยางเก็บเม็ดอาหารบนพื้นขึ้นมา “สิ้นเปลืองไม่ได้นะ!”

“ซี่งับ~ สิ้นเปลืองม่ะได้น้า~”

เซียวหรานเตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง

“ฉางเล่อ พวกเราไปกันเถอะ!”

“ได้!” หลี่ลี่จื้อดูออกว่าวันนี้เซียวหรานตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ ไม่เหมือนกับวันปกติ

“ซื่อจื่อ ไปกันเถอะ!” องค์หญิงยวี่จางตะโกนเรียก

องค์หญิงน้อยหลายคนจูงเจ้าซาโมเยดวิ่งมา

“พี่ชาย พวกเราจะไปไหนกันหยอค้า?” องค์หญิงน้อยเกาหยางถาม

“กลับตำหนักลี่เจิ้ง”

“ต้องกลับแล้วหยอ?” องค์หญิงน้อยเกาหยางชอบวิลล่า อยากจะอยู่ที่นี่ต่อ เพิ่งจะมาถึงได้ไม่นาน นางยังรู้สึกสงสัยใคร่รู้กับที่นี่อยู่เลย

“มีธุระน่ะ เดี๋ยวทำเสร็จแล้วก็จะกลับมา” เซียวหรานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“อื้มๆ อื้มๆ~” องค์หญิงน้อยกลับไม่ใส่ใจ เซียวหรานไปไหน นางก็จะตามไปที่นั่น

หลายคนหยิบข้าวของแล้วเดินทางมาถึงตำหนักลี่เจิ้ง

“มากันแล้วรึ!” หลี่ซื่อหมินวางถ้วยชาลง “จวนหลังนั้นให้คนไปจัดเตรียมแต่เนิ่นๆ แล้ว พวกเจ้าไปที่นั่นได้เลย เดี๋ยวสักพักจะมีคนตามไป”

“เรื่องขั้นตอนต่างๆ ลี่จื้อบอกแล้วใช่หรือไม่?”

“ทูลฝ่าบาท บอกแล้วเพคะ”

“ใกล้จะได้เวลาแล้ว พวกเจ้าไปกันเถอะ!”

“พะย่ะค่ะ!”

พวกเขาไม่ได้นั่งรถม้า แต่องค์หญิงยวี่จางเป็นคนขับรถไป

หลี่ลี่จื้อไม่ได้ไปด้วย เพราะไม่ถูกต้องตามธรรมเนียม

ก่อนจะไป หลี่ลี่จื้อกำชับองค์หญิงยวี่จางหลายเรื่อง เซียวหรานไม่ค่อยเข้าใจธรรมเนียมของต้าถังนัก แต่องค์หญิงยวี่จางรู้ดี

“เสด็จพี่ ท่านวางใจเถอะ หม่อมฉันทราบดี”

“ดี ขับรถช้าๆ หน่อยนะ” หลี่ลี่จื้อ มองรถมินิขององค์หญิงยวี่จางขับจากไปไกล

ครอบครัวของหลี่ซื่อหมินคงไม่จงใจหาเรื่องจับผิด ดังนั้นไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เซียวหรานเชื่อว่าจะไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนมาสร้างความลำบากให้เขา

สถานะของเซียวหรานนั้นกระอักกระอ่วนมาก ที่จริงแล้วเขาไม่มีสถานะอะไรเลย หลายอย่างเป็นการจัดฉากขึ้นมาอย่างแข็งทื่อ เต็มไปด้วยช่องโหว่

แค่หลี่ซื่อหมินกับจักรพรรดินีจ่างซุนสั่งการล่วงหน้าไว้ เรื่องเหล่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหา

ขอเพียงเซียวหรานให้ความร่วมมือเล็กน้อย ทำตามขั้นตอนให้จบก็พอ

จวนถูกตกแต่งเสียใหม่ ดูรื่นเริงเบิกบานขึ้น

เซียวหรานรู้ดีว่าจวนหลังนี้มีมูลค่ามหาศาล เทียบได้กับบ้านสี่ลานในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังต้องห้ามในศตวรรษที่ 21

แต่เซียวหรานพักอยู่ที่นี่ไม่ชินจริงๆ และก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ด้วย

ถ้าเป็นไปได้ เซียวหรานอยากจะสร้างบ้านหลังใหม่ในต้าถังด้วยซ้ำ ไม่ใช่มาอาศัยอยู่ในบ้านแบบนี้

แม้ว่าจวนเหล่านี้จะมีความพิถีพิถันในทุกๆ ด้าน แต่เซียวหรานกลับไม่รู้สึกอินไปกับมันเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเครื่องทำความร้อน สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้รู้สึกไม่สะดวก

เอาเถอะ ยังไงก็ไม่ต้องอยู่นาน เดี๋ยวมันก็จบ… เซียวหรานปลอบใจตัวเองเงียบๆ

เมื่อเห็นคนมาถึง องค์หญิงยวี่จางก็พาน้องสาวทั้งหลายหลบออกไปก่อน

พิธีหมั้นของราชวงศ์ในยุคเจินกวนนั้นปฏิบัติตามระบบสามสารหกพิธีอย่างเคร่งครัด ซึ่งเกี่ยวข้องกับหน่วยงานใหญ่ถึงเก้าแห่ง ได้แก่ กรมเชื้อพระวงศ์, กรมพิธีการทูต, สำนักโหรหลวง, กรมการเกษตร, กรมสรรพากร, กรมโยธาธิการ, กรมพิธีการ, สำนักเลขาธิการกลาง และสำนักตรวจฎีกา ก่อเกิดเป็นเครือข่ายความร่วมมือทางการเมืองที่รัดกุม

เริ่มจากเจ้ากรมเชื้อพระวงศ์ถือทะเบียนหยกไปยังกรมพิธีการทูตเพื่อตรวจสอบภูมิหลังตระกูลของเซียวหราน

เนื่องจากเซียวหรานเป็นผู้ข้ามมิติ จึงมีพระบรมราชโองการพิเศษให้สำนักเลขาธิการกลางร่าง ‘ฎีกาเสนอชื่อ’ และหลังจากผ่านการตรวจสอบและอนุมัติจากสำนักตรวจฎีกาแล้ว หลี่ซื่อหมินจึงทรงลงพระปรมาภิไธยด้วยหมึกสีชาดว่า “อนุมัติ”

จากนั้นรองเจ้ากรมพิธีการทูตจึงนำคณะทูตพร้อมด้วย ‘ติ่งห่านทองสัมฤทธิ์’ (สัญลักษณ์แห่งความซื่อสัตย์ภักดี) ไปยังจวนของเซียวหราน เพื่ออ่าน ‘ราชโองการสู่ขอ’

กรมเชื้อพระวงศ์นำวันเดือนปีเกิดของเซียวหรานพร้อมกับทะเบียนหยกของหลี่ลี่จื้อเสนอต่อสำนักโหรหลวง

หัวหน้าสำนักโหรหลวงนำโหรห้าตำแหน่งสังเกตปรากฏการณ์บนท้องฟ้า และบันทึกไว้ใน ‘บันทึกการทำนาย’ ว่า “ดาวพฤหัสบดีเข้าสู่กลุ่มดาวคนคู่ บ่งชี้ว่าธัญพืชทั้งห้าจะอุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การมงคลสมรส”

ลางดีนี้หลังจากผ่านการตรวจสอบซ้ำจากสำนักตรวจฎีกาแล้ว อาลักษณ์สำนักเลขาธิการกลางจึงร่างราชโองการ ‘พระราชโองการสอบถามนาม’ และประทับตรา ‘พระราชลัญจกรประจำพระองค์’

ขั้นตอนมากมายทำเอาเซียวหรานถึงกับหัวแทบชา

องค์หญิงยวี่จางดูออกว่าเซียวหรานมีสภาพค่อนข้างเหม่อลอย

“พี่ชาย ใกล้แล้วล่ะ ใกล้จะจบแล้ว”

เซียวหรานพยักหน้า “อืมๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

ที่จริงแล้วในใจของเซียวหรานบ่นอุบมาตลอด ขั้นตอนมันช่างยุ่งยากซับซ้อน แค่มองก็เหนื่อยแล้ว

หลายขั้นตอนยังถูกตัดออกไปแล้วด้วยซ้ำ

เซียวหรานไม่มีพ่อแม่หรือญาติผู้ใหญ่ที่นี่ ดังนั้นจึงประหยัดขั้นตอนไปได้มาก

นี่ถือว่าเป็นเวอร์ชัน ‘ย่อ’ แล้ว

ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ ว่าถ้าทำตามขั้นตอนทั้งหมดจะเหนื่อยขนาดไหน หากไม่มีคำสั่งของหลี่ซื่อหมินและจักรพรรดินีจ่างซุน แล้วถ้าเหล่าขุนนางยังมาสร้างความลำบากให้อีก คงจะยิ่งแย่กว่านี้

ตอนนี้เซียวหรานเข้าใจมากขึ้นแล้วว่าทำไมหลายคนถึงไม่อยากแต่งงานกับองค์หญิง

เงื่อนไขการเป็นราชบุตรเขยนั้นสูงมาก คนจนไม่มีทางไปถึง ส่วนลูกหลานตระกูลใหญ่ที่มีเงินมีอำนาจ แม้จะมีคุณสมบัติถึง แต่พวกเขาก็ไม่อยากแต่ง

ของที่เซียวหรานเตรียมไว้ก็ถูกส่งกลับไปยังตำหนักลี่เจิ้งแล้ว

หลี่ซื่อหมินเปิดหีบออกดู พลางแย้มพระสรวลเมื่อเห็นเมล็ดพันธุ์ที่อยู่ข้างใน

“อาน่าน เตรียมตัว ข้าต้องไปที่ตำหนักไท่จี๋สักหน่อย” หลี่ซื่อหมินต้องให้คนอื่นๆ ได้รับรู้เรื่องเมล็ดพันธุ์เหล่านี้

ต้องทำให้เรื่องนี้แพร่ออกไป ประกาศการสมรสของหลี่ลี่จื้อ และเป็นการสร้างชื่อเสียงให้เซียวหรานไปในตัว

“พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

ภายในตำหนักไท่จี๋มีผู้คนอยู่มากมาย

หลี่เฉิงเฉียนอยู่แถวหน้าสุด ส่วนฝางเสวียนหลิง หลี่จิ้ง และเว่ยเจิง นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลัง

เมื่อเห็นหลี่ซื่อหมินเสด็จมา ทุกคนก็รีบลุกขึ้นถวายความเคารพ

“ถวายบังคมฝ่าบาท”

“มิต้องมากพิธี” หลี่ซื่อหมินก้าวพระบาทอย่างรวดเร็วไปยังบัลลังก์มังกร

(จบตอน)