บทที่ 60: ของตอบแทนจากต้าถัง!

"อาเจ้~" องค์หญิงน้อยวิ่งไปหาหลี่ลี่จื้อ พลางจูงมือของนางเดินไปยังรถเข็นช็อปปิ้ง

"พี่ชายให้มางับ~"

"อาหย่อยทุกอย่างเลยค่า~"

องค์หญิงน้อยกลืนน้ำลายเอื๊อก

ตอนนี้นางรู้สึกหิวเล็กน้อย ช่างตะกละเสียจริง

หลี่ลี่จื้อมองไปที่รถเข็นช็อปปิ้ง กล่องบรรจุภัณฑ์เช่นนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็เดาได้ว่าข้างในคืออาหาร

"อาเจ้ อัยนี้ให้พี่จ๋าค่า~" องค์หญิงน้อยรีบยื่นจดหมายให้หลี่ลี่จื้อ

"อืม ดีมาก!"

องค์หญิงน้อยชี้ไปที่อาหาร "หนูหิวแง้ว~"

"หนูอยากกิงข้าวแย้ว~"

"อยากกิงกับท่านแม่กับเสด็จพ่อด้วยค่า~"

"ได้สิ!" หลี่ลี่จื้อลูบศีรษะขององค์หญิงน้อย

"เซียงเฉ่า ซูอิ่ง นำของเหล่านี้ไปที่ตำหนักในกันเถอะ!" ตอนนี้จักรพรรดินีจ่างซุนน่าจะค่อยยังชั่วแล้ว องค์หญิงน้อยทั้งสองคงเข้าไปได้แล้ว

"เพคะ ท่านหญิง!"

อวี้ซูและคนอื่นๆ ช่วยกันขนของ ส่วนหลี่ลี่จื้อก็รีบร้อนเปิดจดหมายออกอ่านอย่างใจจดใจจ่อ

หลังจากอ่านจบ มุมปากของหลี่ลี่จื้อก็ยกสูงขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกดีที่มีต่อเซียวหรานเพิ่มสูงขึ้นอีกครั้ง

แม้จะเคยเห็นเพียงรูปถ่าย แต่ทั้งสองก็ติดต่อกันผ่านจดหมายมาโดยตลอด

ถือได้ว่าพอจะเข้าใจนิสัยใจคอของกันและกันอยู่บ้าง

หลี่ลี่จื้อคาดไม่ถึงว่าเซียวหรานจะทำถึงขนาดนี้

การที่เขามอบยาให้ก็ถือว่ามีเมตตาและคุณธรรมถึงที่สุดแล้ว แต่นี่เขายังเตรียมอาหารมาให้อีก

หลี่ลี่จื้อเก็บจดหมายแล้วรีบเดินตามไป

หลายคนกลับมาถึงตำหนักใน ก็เห็นหลี่ซื่อหมินกำลังป้อนโจ๊กให้จักรพรรดินีจ่างซุนด้วยตนเอง

"ท่านแม่~ หนูมาแว้ววว~"

องค์หญิงน้อยย่างก้าวด้วยขาสั้นๆ ของนาง วิ่งเตาะแตะไปที่เตียงของจักรพรรดินีจ่างซุน

"ซื่อจื่อกับน้องรองกลับมาแล้ว!" จักรพรรดินีจ่างซุนมององค์หญิงน้อยทั้งสองด้วยสายตาเปี่ยมรัก

"ค่า ค่า~"

"ท่านแม่ ท่านแม่ไม่สบายหรือเพคะ" องค์หญิงน้อยเฉิงหยางรู้สึกว่าเสด็จแม่ของตนดูอ่อนแอกว่าปกติมาก

"แม่ไม่เป็นไร สบายดี" จักรพรรดินีจ่างซุนฝืนยิ้ม ไม่ต้องการให้ธิดาน้อยทั้งสองต้องรับรู้

"หืม หอมจริง!" หลี่ซื่อหมินสูดจมูกฟุดฟิด กลิ่นหอมนี้ช่างยั่วยวนใจเสียจริง

"คิกคิก~ เปงหนูกับพี่รองเอามาเองงับ~" องค์หญิงน้อยรีบเสนอผลงาน

"พี่ชายให้มาค่า~"

สายตาของหลี่ซื่อหมินและจักรพรรดินีจ่างซุนจับจ้องไปที่รถเข็นช็อปปิ้ง

"เสด็จพ่อ ท่านแม่ คุณชายหนุ่มเตรียมอาหารมาให้เพคะ มีหลายอย่างที่เตรียมไว้ให้ท่านแม่โดยเฉพาะ" หลี่ลี่จื้ออธิบาย

จักรพรรดินีจ่างซุนรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง "เด็กคนนี้ช่างใส่ใจเสียจริง"

หลี่ซื่อหมินพยักหน้า ในใจก็ยอมรับในตัวเขามากขึ้นอีกหลายส่วน

"กิงข้าวกันงับ~" องค์หญิงน้อยลูบท้องน้อยๆ ของตัวเอง นางหิวจริงๆ แล้ว

ยิ่งได้กลิ่นหอมกรุ่นตลอดเวลา ก็ยิ่งทรมานเข้าไปใหญ่

"ดี ดี ดี นำออกมาลองชิมกันเถอะ!" หลี่ซื่อหมินเองก็อยากจะเห็นเช่นกันว่าอาหารแบบไหนถึงได้หอมหวนถึงเพียงนี้

องค์หญิงยวี่จางมีคำถามมากมาย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป

ในไม่ช้า อาหารหลายอย่างก็ถูกจัดวางออกมา

ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติ ล้วนสมบูรณ์แบบ!

องค์หญิงน้อยทั้งสองชอบไข่ผัดมะเขือเทศและหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ดังนั้นเซียวหรานจึงเตรียมมาให้ทั้งหมด

"ว้าว~ มะเขือเทศ~" หนึ่งในเมนูโปรดขององค์หญิงน้อย

"มีเนี้ยเนี้ยด้วย~" องค์หญิงน้อยเช็ดน้ำลายที่มุมปาก

"มะเขือเทศนำมาทำเช่นนี้ ดูน่ากินไม่เลวจริงๆ" หลี่ซื่อหมินเองก็อยากลองชิมดูบ้าง

"อาหย่อยมั่กๆ เลยค่า~" องค์หญิงน้อยโบกมือเล็กๆ อย่างตื่นเต้น

หลี่ซื่อหมินประคองจักรพรรดินีจ่างซุนให้นั่งขึ้น แล้วป้อนให้นาง

หลี่ลี่จื้อส่งสัญญาณให้องค์หญิงยวี่จางนั่งลงทานด้วยกัน

จักรพรรดินีจ่างซุนซึ่งเดิมทีไม่มีความอยากอาหารเลย พอได้ทานไปสองคำก็รู้สึกหิวขึ้นมา

"ฝ่าบาท อร่อยมากเพคะ ท่านก็ลองชิมดูสิ"

"ดี! เจิ้นจะลองชิมดู" หลี่ซื่อหมินเองก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก "สุดยอด สุดยอดไปเลยจริงๆ ทำอาหารที่อร่อยเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน"

หน้าตาดูดีกว่าของสำนักพระกระยาหาร ทั้งรสชาติก็ยังดีกว่าอีกด้วย

หากจะเปรียบเทียบกัน ข้อดีของสำนักพระกระยาหารก็คงเป็นเรื่องดีต่อสุขภาพมากกว่ากระมัง!

ในต้าถังไม่มีทั้งยาฆ่าแมลงและสารปรุงแต่งต่างๆ

รสชาติจึงด้อยกว่ามาก

หลี่ลี่จื้อและองค์หญิงยวี่จางสบตากัน ทั้งสองต่างก็ตกตะลึงกับรสชาตินี้เช่นกัน

องค์หญิงน้อยทั้งสองก็ทานอย่างเอร็ดอร่อย

"ท่านแม่ ซุปถ้วยนี้เตรียมไว้ให้ท่านแม่โดยเฉพาะเพคะ จานนี้ด้วย" หลี่ลี่จื้อเลื่อนอาหารสองสามอย่างไปใกล้ๆ จักรพรรดินีจ่างซุน

องค์หญิงน้อยทั้งสองไม่ได้พูดอะไร และไม่คิดจะหวงอาหารด้วย

นี่คือเสด็จแม่ของพวกนาง

"ไม่เป็นไร พวกเจ้าก็ลองชิมดูเถอะ! ฝีมือทำอาหารนี้ช่างยอดเยี่ยมนัก!" จักรพรรดินีจ่างซุนซดซุปไปเล็กน้อย รู้สึกว่าอาหารเหล่านี้พิเศษมาก

ล้วนเป็นสิ่งที่หาทานไม่ได้ในต้าถัง

"เนื้อนี่อร่อยมากเพคะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเนื้ออะไร" องค์หญิงยวี่จางทานหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วเข้าไปชิ้นหนึ่งแล้วอดพูดขึ้นมาไม่ได้

"อร่อยมากจริงๆ เพียงแต่ค่อนข้างมันไปหน่อย" หลี่ลี่จื้อทานของมันๆ ไม่ค่อยได้

"อ้วนๆ จิอาหย่อยงับ~" องค์หญิงน้อยรีบแสดงความเห็น "หนูชอบกิงอ้วนๆ~"

หลี่ลี่จื้อคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง "ซื่อจื่อ ทานชิ้นที่มันๆ นี่สิ"

องค์หญิงน้อยรับมาอย่างยินดีเป็นที่สุด

นี่เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะอาหารที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

หลี่ซื่อหมินได้ลองชิมทุกอย่างเล็กน้อย รู้สึกว่าอร่อยมาก แต่ก็ยับยั้งชั่งใจไว้

ด้วยปริมาณการกินของหลี่ซื่อหมิน อาหารทั้งหมดนี้เขาสามารถทานคนเดียวจนหมดได้

เพียงแต่เขาอยากจะเก็บไว้ให้จักรพรรดินีจ่างซุนและลูกๆ

โดยเฉพาะองค์หญิงน้อยทั้งสองและจักรพรรดินีจ่างซุน

"ฮองเฮา ทานอีกหน่อยเถอะ"

"ฝ่าบาท หม่อมฉันอิ่มแล้วเพคะ ทานไปเยอะมากแล้ว ยังเหลืออีกตั้งมาก ท่านทานอีกหน่อยเถอะ" จักรพรรดินีจ่างซุนรู้ดีว่าหลี่ซื่อหมินยังไม่อิ่ม

จักรพรรดินีจ่างซุนรู้ดีว่าหลี่ซื่อหมินทานจุแค่ไหน

"เจิ้นอิ่มแล้ว ฮองเฮาเจ้าดื่มซุปหน่อยเถอะ ถ้วยนี้รสชาติดี"

จักรพรรดินีจ่างซุนยังคงส่ายหน้า "ฝ่าบาท อิ่มมากแล้วเพคะ"

หลี่ซื่อหมินจึงไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ "เฮ้อ หากอาหารของสำนักพระกระยาหารเป็นเช่นนี้บ้างก็คงจะดี!"

"เสด็จพ่อ ในอนาคตอาจจะมีโอกาสก็ได้เพคะ" หลี่ลี่จื้อเองก็มีความคิดเกี่ยวกับเรื่องอาหารขึ้นมาแล้ว

"ลี่จื้อ เดี๋ยวเจ้าเตรียมหยกและสมุนไพรเพิ่มอีกหน่อย ยังไม่ต้องพูดถึงคุณค่าของอาหาร แค่น้ำใจครั้งนี้ก็ล้ำค่ายิ่งนัก ต้องตอบแทนอย่างงาม" หลี่ซื่อหมินกำชับ

"เพคะเสด็จพ่อ เดี๋ยวหม่อมฉันจะเตรียมของเพิ่มอีกเพคะ"

องค์หญิงน้อยทานอย่างอิ่มหนำสำราญ เมื่อทานอิ่มแล้วก็ลูบท้องน้อยๆ ของตน

"อิ่มแย้วค่า~"

หลี่ซื่อหมินลุกขึ้น "เจิ้นต้องไปที่ตำหนักไท่จี๋แล้ว ลี่จื้อเดี๋ยวอย่าลืมเรื่องยานะ"

ยาของจักรพรรดินีจ่างซุนมีเวลากำหนด เซียวหรานได้บอกไว้แล้ว

ต้องทานยาให้ตรงเวลา

ตอนนี้จักรพรรดินีจ่างซุนก็ควรจะได้พักผ่อนแล้ว หลี่ซื่อหมินเองก็ต้องไปที่ตำหนักไท่จี๋แล้วเช่นกัน

"เพคะเสด็จพ่อ หม่อมฉันจำได้แล้ว"

หลี่ซื่อหมินหันกลับไปมองจักรพรรดินีจ่างซุน ทั้งสองไม่ได้เอ่ยคำพูดใด เพียงสายตาเดียวก็เพียงพอแล้ว

องค์หญิงน้อยขยับเข้าไปใกล้จักรพรรดินีจ่างซุน "ท่านแม่~ นอนกันนะค้า~"

ถึงเวลานอนกลางวันขององค์หญิงน้อยแล้วเช่นกัน

"ได้จ้ะ ซื่อจื่อนอนกลางวันกับแม่นะ"

เหล่านางกำนัลเริ่มเก็บภาชนะบนโต๊ะ

หลี่ลี่จื้อและองค์หญิงยวี่จางช่วยดูแลจักรพรรดินีจ่างซุนและองค์หญิงน้อยทั้งสองให้เอนกายนอนลง จักรพรรดินีจ่างซุนมองไปที่หลี่ลี่จื้อ "เรื่องเหล่านี้ไปเล่าให้คุณหนูหกฟังด้วย"

การที่ให้องค์หญิงยวี่จางอยู่ต่อ หลี่ซื่อหมินและจักรพรรดินีจ่างซุนก็ไม่ได้คิดจะปิดบังนาง

"เพคะท่านแม่ ท่านแม่รีบพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะเล่าให้น้องหกฟังเพคะ"

หลังฝนตกอากาศก็เย็นสบายขึ้นมาก ไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนเมื่อก่อน

องค์หญิงน้อยทั้งสองจึงไม่จำเป็นต้องนอนหลับโดยมีพัดลมไฟฟ้าเป่าอีกต่อไป

หลี่ลี่จื้อพาองค์หญิงยวี่จางออกมาจากตำหนักใน ทั้งสองนั่งลงที่ตำหนักหน้า

หลี่ลี่จื้อจึงเล่าเรื่องของเซียวหรานและฉากกั้นให้องค์หญิงยวี่จางฟัง

จักรพรรดินีจ่างซุนอยากให้องค์หญิงยวี่จางมาช่วยแบ่งเบาภาระของหลี่ลี่จื้อในอนาคต

เรื่องทางฝั่งเซียวหรานในอนาคตคงจะมีมากมายแน่นอน หลี่ลี่จื้อคนเดียวคงจะจัดการไม่ไหว

องค์หญิงน้อยเฉิงหยางและองค์หญิงน้อยจิ้นหยางซึ่งเป็นพระธิดาแท้ๆ ก็ยังเล็กเกินไป

จึงทำได้เพียงพิจารณาองค์หญิงยวี่จางซึ่งเป็นธิดาบุญธรรมผู้นี้

(จบตอน)