บทที่ 53: องค์หญิงผู้สง่างาม!
บทที่ 53: องค์หญิงผู้สง่างาม!
ตื่นเช้าขึ้นมา พอไม่มีองค์หญิงน้อยอยู่ด้วยก็รู้สึกว่าความสุขหายไปเยอะเลย
ถ้าองค์หญิงน้อยอยู่ที่นี่ เซียวหรานคงต้องตั้งใจเตรียมอาหารเช้าอย่างดีแน่นอน
แต่พอองค์หญิงน้อยไม่อยู่ เซียวหรานก็ขี้เกียจแม้แต่จะกินข้าว เพราะปกติตอนเช้าก็ไม่ค่อยเจริญอาหารอยู่แล้ว
พอเห็นเซียวหรานกำลังง่วนอยู่ สวีเหวินหย่าที่เพิ่งเดินเข้ามาก็มองซ้ายมองขวา มองหาร่างขององค์หญิงน้อยทั้งสอง
"ไม่ต้องมองแล้ว ซื่อจื่อกับน้องรองกลับไปแล้ว" เซียวหรานเอ่ยขึ้น
"อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ" สวีเหวินหย่ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
เธอขยับเข้าไปใกล้เซียวหรานแล้วถามว่า "เจ้านายคะ วันนี้ซื่อจื่อจะมาไหมคะ"
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีอาจจะมาก็ได้" เซียวหรานรู้อยู่แล้วว่าต้องมาแน่ แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้
องค์หญิงน้อยถือเค้กเอาไว้แต่ยังไม่ได้กิน แล้วเดินตามหลี่ลี่จื้อไปยังตำหนักลี่เจิ้ง
"อาเมี่ยง~ อาเย่~"
"อืม ซื่อจื่อมาแล้วรึ!" หลี่ซื่อหมินแย้มยิ้ม
หลี่ลี่จื้อพาน้องสาวทั้งสองคนนั่งลงตรงหน้าโต๊ะทรงอักษร
องค์หญิงน้อยถือเค้กขึ้นมา "อาเมี่ยง~ หนูหยักกิงอัยนี้~"
"ช่วยหนูเปิดหน่อยได้มั้ยค้า~"
"อืม ได้สิ!" จักรพรรดินีจ่างซุนรับเค้กมา "กลับไปแล้วยังไม่ได้กินหรือลูก"
"ซื่อจื่อกับน้องรองพอกลับไปก็หลับปุ๋ยเลยเพคะ หลับสบายมาก ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว" หลี่ลี่จื้อกล่าวพลางยิ้ม
จักรพรรดินีจ่างซุนฉีกซองบรรจุภัณฑ์ออก ก็ได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเค้กโชยมาทันที
เค้กชิ้นนี้ดูน่ากินมาก
"หอมมาก!" จักรพรรดินีจ่างซุนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนหน้านี้นางไม่เคยกินเค้กมาก่อน
หลี่ซื่อหมินเหลือบมองแวบหนึ่ง "ดูไม่เลวเลย"
จักรพรรดินีจ่างซุนส่งให้องค์หญิงน้อย "ซื่อจื่อ ลองชิมพร้อมกับเอ้อร์เหนียงสิลูก"
องค์หญิงน้อยรับเค้กมา แล้วยื่นให้จักรพรรดินีจ่างซุน "อาเมี่ยงกิงก่อนเยย~"
ในฐานะพ่อแม่ ย่อมอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก แต่การที่ลูกนึกถึงตนเป็นอันดับแรก ในใจก็รู้สึกอบอุ่นยินดีอย่างยิ่ง
จักรพรรดินีจ่างซุนค่อยๆ บิเค้กชิ้นเล็กๆ ออกมา สัมผัสได้ถึงเนื้อเค้กที่นุ่มละเอียด ดวงตาของนางฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
นางนำเค้กเข้าปาก ค่อยๆ ละเลียดชิมรสชาติ แล้วสีหน้าก็ค่อยๆ เผยความยินดีออกมา
"เค้กนี่...ช่างมีรสชาติเป็นเอกลักษณ์เสียจริง" จักรพรรดินีจ่างซุนพยักหน้าเบาๆ น้ำเสียงเจือความชื่นชม "เนื้อเค้กนุ่มละมุนลิ้น ละลายในปาก หวานแต่ไม่เลี่ยน ไม่เคยชิมของว่างเช่นนี้มาก่อนเลย"
หลี่ซื่อหมินเห็นปฏิกิริยาของจักรพรรดินีจ่างซุนเช่นนั้น ก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัยแล้วตรัสถาม "อร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ"
จักรพรรดินีจ่างซุนยิ้มพลางส่งเค้กให้หลี่ซื่อหมิน "ฝ่าบาทก็ลองชิมดูสิเพคะ ไม่เลวจริงๆ"
หลี่ซื่อหมินทรงรับเค้กมา บิชิ้นเล็กๆ ใส่พระโอษฐ์ หลังจากเคี้ยวอย่างละเอียดแล้ว ดวงตาของพระองค์ก็ฉายแววชื่นชมเช่นกัน
"อืม ไม่เลวจริงๆ รสสัมผัสเป็นเอกลักษณ์ ความหวานกำลังดี เหมาะกับซื่อจื่อและเอ้อร์เหนียงยิ่งนัก"
"ซื่อจื่อ ลองชิมดูเถอะลูก!" จักรพรรดินีจ่างซุนลูบศีรษะขององค์หญิงน้อย
"อื้อ อื้อ~" องค์หญิงน้อยไม่ได้กินคนเดียว แต่แบ่งให้หลี่ลี่จื้อและองค์หญิงน้อยเฉิงหยางด้วย
"หวานจัง หอมด้วย!" เห็นได้ชัดว่าความอร่อยของเค้กนั้นเกินความคาดหมายขององค์หญิงน้อยเฉิงหยางไปมาก
"ว้าว~"
"อาหย่อยจังเยย~"
องค์หญิงน้อยตื่นเต้นจนส่ายหัวไปมา มือเล็กๆ ก็โบกไปมาไม่หยุด
"เก่งจริงๆ ไม่คิดว่าขนมของฝั่งคุณชายหนุ่มจะอร่อยถึงเพียงนี้" หลี่ลี่จื้อรู้สึกว่านี่ก็ไม่เลวเลย
ต่อไปจะได้ซื้อมาเยอะๆ หน่อย
หวานขนาดนี้ พี่น้องคนอื่นๆ ต้องชอบแน่ๆ
ในตำหนักองค์หญิงยังมีองค์หญิงอีกหลายพระองค์ หลี่ลี่จื้อถือว่าเป็นองค์โตในบรรดาองค์หญิงที่ประสูติจากฮองเฮา
นอกจากองค์หญิงที่ประสูติจากพระสนมสี่พระองค์แล้ว ก็มีหลี่ลี่จื้อที่พระชนมายุมากที่สุด
นางคือธิดาองค์ที่ห้าของหลี่ซื่อหมิน
เค้กที่ทั้งหวาน ทั้งนุ่มหนึบแบบนี้ เป็นอันว่าองค์หญิงน้อยจดจำมันได้อย่างขึ้นใจแล้ว
ยังมีเหลืออีกหลายชิ้น แต่เจ้าหญิงน้อยทั้งสองกินไปแค่ชิ้นเดียวก็ไม่ได้กินต่อ
เพราะเครื่องเสวยจากสำนักพระกระยาหารถูกนำมาส่งแล้ว
เมื่อเห็นว่าองค์หญิงน้อยทั้งสองไม่ค่อยยอมเสวย หลี่ซื่อหมินก็ตรัสพลางยิ้ม "น่าจะรออีกสักครู่ค่อยกินขนมชิ้นนั้น"
พอกินขนมไปแล้วก็เลยไม่อยากเสวยมื้อเช้าของสำนักพระกระยาหาร
"ซื่อจื่อ เอ้อร์เหนียง กินอีกหน่อยเถอะลูก!" จักรพรรดินีจ่างซุนมองไปยังองค์หญิงน้อยทั้งสอง
"ค่า ค่า~"
เมื่อเห็นองค์หญิงน้อยทั้งสองหยิบขนมปังงาหูหมาขึ้นมา จักรพรรดินีจ่างซุนก็พยักหน้า
"อาเมี่ยง~ หนูไปหาพี่ชายเล่นกับอาเจ้รองได้มั้ยค้า~"
"หนูหยักดูแพะน้อย~"
องค์หญิงน้อยเอ่ยถามจักรพรรดินีจ่างซุน
"ซื่อจื่อของเราเป็นเด็กดี แน่นอนว่าต้องได้อยู่แล้ว" จักรพรรดินีจ่างซุนอนุญาตองค์หญิงน้อย
เดิมทีก็จำเป็นต้องให้องค์หญิงน้อยนำจดหมายไปให้เซียวหรานอยู่แล้ว
พอได้ยินคำพูดของจักรพรรดินีจ่างซุน องค์หญิงน้อยก็ดีใจ
"คิกคิก~ ใช่แย้วค่า~"
"หนูจาเปงเด็กดี~"
หลังอาหาร หลี่ลี่จื้อสั่งให้อวี้ซูเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และที่ฝนหมึก เพื่อหารือเรื่องความร่วมมือกับเซียวหราน
เมื่อดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ เมืองฉางอันก็ร้อนขึ้นเรื่อยๆ
บนโต๊ะทรงอักษรจึงมีพัดลมตัวเล็กวางอยู่ด้วย
เซียวหรานที่จัดการธุระเสร็จแล้วกำลังว่างอยู่ พอไม่เห็นองค์หญิงน้อยมาเสียทีก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาหน่อย
อยากจะดูหน่อยว่าองค์หญิงน้อยอยู่หรือเปล่า
เขาเดินไปที่หน้ากระจกแล้วสัมผัสเบาๆ
ก็เห็นภาพด้านในตำหนักลี่เจิ้ง องค์หญิงน้อยทั้งสองกำลังกอดพัดลมไฟฟ้าคนละตัวแล้วกระซิบกระซาบกัน
ไม่รู้ว่าองค์หญิงน้อยทั้งสองคุยอะไรกัน แต่ดูออกว่าคุยกันอย่างสนุกสนาน
จักรพรรดินีจ่างซุนกับหลี่ซื่อหมินก็กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่เช่นกัน
เซียวหรานไม่ได้ยิน
เขายังเห็นหลี่ลี่จื้อที่อยู่อีกด้านหนึ่งด้วย
นางนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทรงอักษร ท่าทางสง่างาม สีหน้ามุ่งมั่นและสงบนิ่ง
ดวงตาคู่สวยทอดมองลงต่ำ ขนตายาวงอนทอดเงาจางๆ ลงบนผิวแก้มภายใต้แสงแดด ดูสงบเสงี่ยมเป็นพิเศษ
นิ้วมือของนางเรียวยาว ค่อยๆ จับพู่กันไว้ ข้อมือลอยเหนือกระดาษ เคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลและสง่างาม ราวกับทุกฝีแปรงแฝงไปด้วยกลิ่นอายสูงศักดิ์มาแต่กำเนิด
ระหว่างคิ้วเผยให้เห็นแววครุ่นคิด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ดูอ่อนโยนแต่ไม่ขาดความสง่างาม
แสงแดดสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างลงบนใบหน้าด้านข้างของนาง ฉาบไล้ผิวขาวผ่องให้เรืองรองด้วยแสงนวลตา
ทั่วทั้งร่างของนางราวกับถูกห่อหุ้มไว้ด้วยประกายแสงจางๆ ดูสง่างามจับใจเป็นพิเศษ
ท่วงท่าของนางไม่รีบร้อนหรือเชื่องช้าเกินไป ปลายพู่กันเคลื่อนผ่านบนแผ่นกระดาษอย่างแผ่วเบา ลายมือเรียบร้อยงดงาม
ทุกตวัดพู่กันล้วนพอเหมาะพอเจาะ ราวกับขณะที่เขียนก็กำลังบรรจงแกะสลักทุกรายละเอียดอย่างใส่ใจ
บางครั้งนางจะหยุดพู่กัน เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังไตร่ตรองเนื้อหาต่อไป ในแววตาฉายแววหลักแหลมและสุขุม
ท่วงท่าของนางยังคงความสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติอยู่เสมอ ไม่ได้ดูจงใจหรือปล่อยตัวตามสบายเกินไป ราวกับว่าความสง่างามและความสงบนิ่งนี้ได้หลอมรวมเข้ากับกระดูกของนางไปแล้ว
แม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการเขียนจดหมาย นางก็ยังทำอย่างพิถีพิถัน ทุกท่วงท่าล้วนแสดงออกถึงราศีขององค์หญิงแห่งต้าถังอย่างเต็มเปี่ยม
เซียวหรานที่อยู่อีกฝั่งมองจนเหม่อไปเล็กน้อย
อนิจจาที่ตัวเองการศึกษาน้อย ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาจากใจจริง "สวยจริงๆ!"
หลี่ลี่จื้อเตรียมจดหมายเสร็จแล้ว "ซื่อจื่อ น้องรอง!"
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลี่ลี่จื้อ องค์หญิงน้อยทั้งสองก็วิ่งต้อยๆ เข้าไปหา
"อาเจ้ หนูอยู่นี่~"
หลี่ลี่จื้อส่งจดหมายให้องค์หญิงน้อย "อย่าลืมเอาไปให้คุณชายหนุ่มนะ!"
"ค่า ค่า~"
"หนูจำได้แย้ว~"
หลี่ลี่จื้อหันไปมองจักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ซื่อหมิน "เสด็จแม่ เสด็จพ่อ ไม่มีเรื่องอื่นแล้วใช่ไหมเพคะ"
"ไม่มีแล้ว เอ้อร์เหนียงดูแลซื่อจื่อให้ดีนะลูก" จักรพรรดินีจ่างซุนกำชับ
"เพคะ ท่านแม่!" องค์หญิงน้อยเฉิงหยางจูงมือองค์หญิงน้อย
เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองเดินเข้าไปในฉากกั้นภายใต้สายตาของทุกคน
(จบตอน)