ตอนที่ 30: ป่าใหญ่ซิงโต้ว จระเข้มังกรพันปี

ตอนที่ 30: ป่าใหญ่ซิงโต้ว จระเข้มังกรพันปี

เซียวเซียนอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว

ในขณะนี้ ที่ด้านหลังของฟู่หลันเต๋อมีปีกขนาดใหญ่คู่หนึ่งงอกออกมา ขนหนาทึบปกคลุมทั่วร่างกาย ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีส้มเหลือง และวงแหวนวิญญาณเจ็ดวงลอยออกมาจากร่าง

โดยเฉพาะวงแหวนวิญญาณสีดำสามวงในนั้น แผ่แรงกดดันมหาศาลออกมา

ในชั่วพริบตา ฟู่หลันเต๋อก็คว้าไหล่เซียวเซียนแล้วบินพุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จุดหมายปลายทางย่อมเป็นป่าใหญ่ซิงโต้ว

ป่าใหญ่ซิงโต้วมีอาณาเขตติดกับชายแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ของอาณาจักรปาลาเค่อเป็นช่วงสั้นๆ เมืองสั่วทัวตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอาณาจักรปาลาเค่อ ห่างจากป่าใหญ่ซิงโต้วไม่ไกลนัก ประมาณสี่ร้อยกิโลเมตรเท่านั้น

ด้วยความเร็วของฟู่หลันเต๋อ พระอาทิตย์ยังอยู่กลางศีรษะ ทั้งสองก็เกือบจะถึงที่หมายแล้ว เซียวเซียนที่อยู่กลางอากาศมองเห็นป่าสีเขียวขจีสุดลูกหูลูกตาอยู่ไกลๆ มาตั้งนานแล้ว

เมื่อผ่านเมืองวิญญาณจารย์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ฟู่หลันเต๋อก็พาเซียวเซียนร่อนลงจอดที่ลานโล่งอย่างรวดเร็ว เขามองท้องฟ้าแล้วกล่าวเสียงเข้ม "ยังมีเวลา ขอดูแผนที่หน่อย"

เซียวเซียนแตะที่เอว หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่อาจารย์ใหญ่ให้มาจากอุปกรณ์วิญญาณ เปิดออกแล้วยื่นให้ฟู่หลันเต๋อ

"จระเข้มังกรชนิดหนึ่ง?"

"พบร่องรอยในทะเลสาบทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของป่าใหญ่ซิงโต้ว..."

ฟู่หลันเต๋อมองหาเมืองวิญญาณจารย์ที่เพิ่งบินผ่านมาบนแผนที่ หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อคำนวณระยะทาง

"เอาล่ะ น่าจะไปถึงก่อนมืด ไปกันเถอะ" ฟู่หลันเต๋อชำเลืองมองเซียวเซียน "จำไว้ นอกจากวิญญาณจารย์สายสนับสนุนแล้ว วิญญาณจารย์ส่วนใหญ่ต้องล่าวงแหวนวิญญาณด้วยตัวเอง"

"ตอนนั้นมู่ไป๋ก็ทำแบบนี้"

"ข้าจะช่วยกำจัดสิ่งรบกวนอื่นๆ ให้ หรือช่วยนิดๆ หน่อยๆ แต่สัตว์วิญญาณตัวนี้ เจ้าต้องฆ่ามันด้วยตัวเอง"

"ถ้าสู้มันไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องดูดซับวงแหวนวิญญาณ"

เซียวเซียนพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ ท่านลุงอาจารย์"

กฎที่ว่าวิญญาณจารย์ต้องล่าวงแหวนวิญญาณด้วยตัวเอง ไม่ได้เกิดขึ้นมาลอยๆ

การดูดซับวงแหวนวิญญาณมีขีดจำกัดสูงสุด

ขีดจำกัดสูงสุดสำหรับวงแหวนแรกคือสี่ร้อยกว่าปี วงแหวนที่สองเจ็ดร้อยกว่าปี และวงแหวนที่สามหนึ่งพันเจ็ดร้อยกว่าปี ข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้มาจากการวิจัย แต่มาจากการบันทึกสถิติการดูดซับวงแหวนวิญญาณที่ประสบความสำเร็จของวิญญาณจารย์ในประวัติศาสตร์ของสำนักวิญญาณยุทธ์

มันแม่นยำไหม? แน่นอนว่าไม่แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์

เพียงแต่สำหรับวิญญาณจารย์ที่มีร่างกายปกติ การดูดซับตามตัวเลขเหล่านี้มักจะปลอดภัยแทบไม่มีข้อผิดพลาด

เมื่อหมื่นปีก่อน หรือพันปีก่อน หรือแม้แต่ในทวีปโต้วหลัวปัจจุบัน

ก่อนที่อาจารย์ใหญ่จะเผยแพร่ทฤษฎีขีดจำกัดการดูดซับวงแหวนวิญญาณ วิญญาณจารย์ส่วนใหญ่ไม่รู้ขีดจำกัดเหล่านี้

เมื่อเผชิญหน้ากับวงแหวนวิญญาณ พวกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าจะดูดซับไหว หรือดูดซับไปแล้วจะระเบิดตาย?

แน่นอนว่าต้องผ่านการต่อสู้

ถ้าชนะ ก็แปลว่าน่าจะไหว

โดยไม่รู้ขีดจำกัดที่ร่างกายตัวเองรับได้ และไม่รู้อายุที่แน่นอนของสัตว์วิญญาณตรงหน้า นี่คือวิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด

เดิมทีข้อมูลเหล่านี้เป็นความลับของขุมกำลังใหญ่ๆ แต่ตอนนี้ถูกอาจารย์ใหญ่เผยแพร่ออกมาหลายปีแล้ว

สำหรับวิญญาณจารย์สามัญชนนับไม่ถ้วน นี่คือกุศลผลบุญอันยิ่งใหญ่

แต่สำหรับขุมกำลังใหญ่เหล่านั้น...

เซียวเซียนบางครั้งก็อดคิดร้ายไม่ได้ว่า หรือสำนักวิญญาณยุทธ์ที่ยอมให้อาจารย์ใหญ่เข้าถึงข้อมูลของพวกเขาอย่างอิสระ ก็เพื่อหวังให้อาจารย์ใหญ่เผยแพร่ความรู้ทฤษฎีเหล่านี้?

รากฐานของสำนักวิญญาณยุทธ์มาจากวิญญาณจารย์สามัญชน

ยิ่งวิญญาณจารย์สามัญชนแข็งแกร่ง สำนักวิญญาณยุทธ์ก็ยิ่งแข็งแกร่ง

เพียงแต่ต่อให้พวกเขารู้ทฤษฎีพวกนี้ ก็ติดขัดด้วยเงื่อนไขของสำนักและขุมกำลังต่างๆ

การจะเผยแพร่ออกมาเองมันยาก

อาจารย์ใหญ่ แซ่อวี้ เป็นบุตรชายสายตรงของเจ้าสำนักราชามังกรสายฟ้า หนึ่งในสามสำนักใหญ่ของทวีปโต้วหลัว

ให้เขาเป็นคนเผยแพร่และรับหน้าเสื่อไป จึงเหมาะสมที่สุด

ยังไงซะ ใครจะกล้าแตะต้องอาจารย์ใหญ่?

พ่อของเขาคือพรหมยุทธ์ราชทินนาม อวี้หยวนเจิ้น มังกรเฒ่าระดับเก้าสิบห้า

"อืม งั้นก็ไปกันเถอะ" ฟู่หลันเต๋อไม่รีรอ เก็บแผนที่ คว้าไหล่เซียวเซียน แล้วทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง

ไม่นานนัก เมื่อเข้าสู่เขตป่าใหญ่ซิงโต้วอย่างเป็นทางการ แม้แต่ฟู่หลันเต๋อก็ยังระมัดระวัง ลดระดับความสูงลงและเคลื่อนที่ผ่านต้นไม้ยักษ์เพื่อเข้าใกล้จุดหมาย ไม่กล้าบินสูงเกินไป

ยังไงซะ เขาก็เป็นแค่มหาปราชญ์วิญญาณ ถ้าไปจ๊ะเอ๋กับสัตว์วิญญาณหมื่นปีที่ทรงพลังเข้า คงงานเข้าแน่

ป่าใหญ่ซิงโต้วหนาทึบเกินไป พอเข้ามาข้างใน แสงแดดส่องลงมาไม่ถึงพื้นในหลายพื้นที่ ความเร็วของฟู่หลันเต๋อที่ต้องหลบหลีกกิ่งไม้ลดลงไปมาก

เมื่อดวงอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้า ในที่สุดทั้งสองก็พบทะเลสาบขนาดใหญ่

แต่น่าเสียดาย

หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด ฟู่หลันเต๋อพบว่าไม่มีจระเข้มังกรอาศัยอยู่

โชคดีที่แถวนี้มีทะเลสาบหลายแห่ง

หลังจากค้นหาต่ออีกสิบกว่ากิโลเมตร ในที่สุดเซียวเซียนก็พบร่องรอยของจระเข้มังกร

"ท่านลุงอาจารย์ น่าจะอยู่แถวๆ นี้ครับ"

ประกายสีม่วงวาบขึ้นในดวงตาของเซียวเซียน ขณะจ้องมองซากสัตว์วิญญาณหมาป่าดำในพงหญ้าข้างล่าง ยาวประมาณหกเจ็ดเมตร ที่กำลังรวยริน

บนหลังของมันมีรอยกัดของฟันจระเข้ที่ชัดเจนมาก และบริเวณรอยแผลก็เรืองแสงสีม่วงอันเป็นเอกลักษณ์

ฟู่หลันเต๋อย่อมสังเกตเห็นเช่นกัน

เขาไม่ค่อยรู้เรื่องทฤษฎีวิญญาณยุทธ์มากนัก แต่เขารู้จักอาจารย์ใหญ่ดี

ลูกศิษย์ของอาจารย์ใหญ่ ทฤษฎีวิญญาณยุทธ์ย่อมไม่ธรรมดา

ตอนนี้ตำแหน่งของพวกเขาไม่ได้อยู่รอบนอกสุดของป่าใหญ่ซิงโต้ว แต่ก็ยังไม่ถึงชั้นใน สัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดแถวนี้ก็น่าจะแค่พันปี

ฟู่หลันเต๋อบินวนรอบซากหมาป่าดำ แล้วขยายวงค้นหาให้กว้างขึ้นอย่างกล้าหาญ

ไม่นานนัก

ฟู่หลันเต๋อกระพือปีกขนาดใหญ่ หยุดลงบนกิ่งของต้นไม้ยักษ์

"นั่นใช่สัตว์วิญญาณที่เจ้าหาอยู่หรือเปล่า?" ดวงตาสีส้มเหลืองของเขามองทะลุผ่านแมกไม้และพุ่มไม้ ล็อคเป้าไปที่สัตว์วิญญาณตัวหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตรผ่านช่องว่าง

ถามเสร็จเขาก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อย

เขาเป็นมหาปราชญ์วิญญาณนกฮูก มองเห็นชัดเจนเป็นเรื่องปกติ แต่เซียวเซียน...

เซียวเซียนเกาะลำต้นไม้ เพิ่งทรงตัวได้ แต่ก็พยักหน้าตอบ "ใช่ครับ แต่อายุยังไม่ถึง น่าจะไม่ถึงร้อยปี คงเพิ่งเกิด จระเข้มังกรที่ข้าตามหาต้องมีลำตัวสีทองเข้ม และยาวไม่เกินสิบเอ็ดเมตร"

ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร มีทะเลสาบเล็กๆ แห่งหนึ่ง ริมฝั่งมีลูกจระเข้มังกรตัวเล็กๆ ยาวหนึ่งถึงสองเมตรนอนอยู่

แววตาประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของฟู่หลันเต๋อวูบหนึ่ง แล้วหายไป

เขาพยักหน้า กล่าวเสียงเข้ม "ในเมื่อมันเพิ่งเกิด งั้นคงอยู่กันเป็นครอบครัว..."

ฟู่หลันเต๋อหยุดพูด กางปีกออกอีกครั้ง มือทำท่ากรงเล็บ แล้วคว้าไหล่เซียวเซียนอีกครั้ง

กระพือปีกบินถอยหลัง

"ข้าจะหาที่เงียบๆ ให้เจ้า แล้วข้าจะไปจับมาให้ตัวหนึ่ง"

"ส่วนเจ้าจะฆ่ามันได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง"

"..."

ไม่นานนัก เซียวเซียนก็ถูกปล่อยลงบนกิ่งไม้ใหญ่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร ส่วนฟู่หลันเต๋อก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

เซียวเซียนมีเรื่องที่ยังพูดไม่ทันจบ: จระเข้มังกรชนิดนี้ที่มีลำตัวสีทองเข้ม เรียกว่า จระเข้มังกรทองทมิฬ ตัวอายุห้าพันปีสามารถต่อกรกับสัตว์วิญญาณหมื่นปีทั่วไปได้เลย

สิ่งที่เซียวเซียนต้องการคือแค่สองพันปี

แต่อีกฝ่ายอยู่กันเป็นครอบครัว และอยู่ในน้ำ ถ้าโชคไม่ดี อาจเจอตัวอายุเจ็ดแปดพันปีโผล่มาก็ได้

ฆ่าน่ะง่าย แต่จับเป็น...

เซียวเซียนไม่ได้คาดหวังว่าฟู่หลันเต๋อจะกลับมาเร็วๆ นี้

เขาหันไปมองต้นไม้ใหญ่สูงยี่สิบสามสิบเมตรใกล้ๆ แตะปลายเท้าลอยตัวขึ้นไปสองสามก้าว กระโดดไปที่ต้นไม้ที่หนาเป็นพิเศษต้นหนึ่งห่างออกไปหลายร้อยเมตร แล้วหยิบสิ่วออกมาจากอุปกรณ์วิญญาณ

ไม่นาน เซียวเซียนก็เจาะโพรงไม้ในต้นไม้ใหญ่ได้ พอให้นั่งขัดสมาธิได้พอดี จากนั้นเขาก็ไปลอกเปลือกไม้จากส่วนที่สูงขึ้นไปมาแผ่นหนึ่ง แล้วมุดเข้าไปในโพรงไม้พร้อมปิดปากโพรงไว้

จากนั้นเขาก็รออย่างเงียบเชียบ

...

จบตอน