บทที่ 65 ผมไม่ได้เจาะจงใครนะ ผมหมายถึง...

บทที่ 65 ผมไม่ได้เจาะจงใครนะ ผมหมายถึง...

เมื่อได้ยินคำพูดของถังเฉิน เหลิ่งซ่าวแทบจะโมโหจนอกแตก

เดิมทีเขาคิดแผนรับมือไว้แล้ว นึกว่าถังเฉินจะรับคำท้าอย่างง่ายดาย แต่กลับคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเมินเฉย ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

พูดตามตรง เหลิ่งซ่าวมาด้วยความมั่นใจ

เสี่ยวจู ฮู่หยู มีฐานะทางการเงินที่ดี สองปีมานี้ก็ทำเงินได้ไม่น้อยจากการปั้นนักไลฟ์สดอย่างหม่าลิ่วและคนอื่นๆ

ในสายตาของเขา ขอแค่ตัวเองปั่นยอดสั่งซื้อสักหน่อย การรับมือกับถังเฉินก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า เมื่อเทียบกับยอดขาย 376 ล้านของถังเฉินแล้ว ต่อให้เสี่ยวจู ฮู่หยู ของพวกเขาทุ่มเงินทั้งหมดเพื่อปั่นยอด ก็ยังไม่พอที่จะชนะได้

“ถังเฉิน สรุปแล้วนายจะยอมรับการแข่งขันได้ยังไง?” เหลิ่งซ่าวยังคงไม่ยอมแพ้ “นายเสนอเงื่อนไขมาได้เลย ขอแค่ยอมตกลงแข่งขัน จะยังไงก็ได้ทั้งนั้น!”

ในสายตาของเหลิ่งซ่าว ขอเพียงถังเฉินยอมรับการแข่งขัน ชื่อเสียงของเสี่ยวจู ฮู่หยู ก็จะถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น ไม่ว่าถังเฉินจะเสนอเงื่อนไขอะไรมา เขาก็ยินดีที่จะยอมรับ

แต่ทว่า ความจริงดูเหมือนจะไม่เป็นไปตามที่เขาปรารถนา ถังเฉินไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย และค่อยๆ เดินจากไป

“ฉันจะเอาบริษัทมาพนันกับนาย!”

ขณะที่ถังเฉินกำลังจะเดินถึงประตู เหลิ่งซ่าวก็ตะโกนขึ้นมาทันที

ครั้งนี้ ถังเฉินหยุดฝีเท้าในที่สุด

“นายเอาจริงเหรอ?” ถังเฉินหันกลับมามองเขา แล้วถามอย่างครุ่นคิด

“แน่นอนว่าเอาจริง ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับนาย!” เหลิ่งซ่าวพูดด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ “ถ้าฉันแพ้ เสี่ยวจู ฮู่หยู จะตกเป็นของนายทั้งหมด แต่ถ้านายแพ้ ก็ต้องทำตามข้อเรียกร้องเดิม คือลบบัญชีแล้วออกจากวงการไลฟ์สดไปซะ!”

“ดูน่าสนใจดีนะ!” ถังเฉินกวาดสายตามองไปด้านหลังเขา แล้วส่ายหน้า “แต่ว่า... ลูกสมุนกระจอกที่อยู่ข้างหลังนายพวกนี้ ดูเหมือนจะยังไม่คู่ควรพอ...”

“เชอะ อย่ามาดูถูกคนอื่นหน่อยเลย!” เหลิ่งซ่าวชี้ไปที่วัยรุ่นสองสามคนที่อยู่ข้างหลัง “พวกเขาล้วนเป็นกำลังหลักของบริษัทเรา หยิบคนไหนออกมาก็เป็นนักไลฟ์สดระดับแถวหน้าทั้งนั้น!”

“เหรอ?” ถังเฉินมองเขาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ

“เลือกมาสักคนสิ!” เหลิ่งซ่าวพูดอย่างผยองอกผายไหล่ผึ่ง “เรามาแข่งกันอย่างจริงจังสักตั้ง!”

“ได้ ฉันตกลง!” ถังเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่คนกลุ่มนั้น “ถ้าฉันเลือกแค่คนเดียว มันก็ดูเหมือนจะรังแกกันเกินไป เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกนายทั้งหมดนั่นแหละ บวกกับนายด้วย เข้ามาพร้อมกันเลย เป็นไง?”

“หา?”

เมื่อได้ยินคำพูดของถังเฉิน เหลิ่งซ่าวถึงกับตะลึงงัน “ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า?!”

เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของเหลิ่งซ่าว ถังเฉินก็ยืนยันคำพูดของตัวเอง

“นายไม่ได้หูฝาดไปหรอก ผมไม่ได้เจาะจงใครนะ ผมหมายถึง... พวกคุณทุกคนนั่นแหละ เข้ามาพร้อมกันได้เลย!” ถังเฉินแสยะยิ้มแล้วพูดกับเขา “ฉันไม่มีเวลามากขนาดนั้น แข่งให้มันจบเร็วๆ พวกนายจะได้รีบเก็บของแล้วไสหัวไปซะ!”

ในสายตาของเขา บริษัทที่สามารถปั้นนักไลฟ์สดอย่างหม่าลิ่วขึ้นมาได้ ผู้บริหารที่อยู่เบื้องหลังก็คงไม่ใช่คนดีอะไร

ดังนั้น สู้แข่งไปสักตั้งดีกว่า ถ้าชนะบริษัทนี้มาได้ ก็ถือว่าเป็นการกำจัดภัยให้สังคมไปในตัว

“คุณเหลิ่งครับ ไม่ได้นะครับ...”

คนของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินดังนั้น ก็รีบส่งสายตาให้เหลิ่งซ่าว

นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แต่มันยกระดับไปถึงขั้นการพนันทางธุรกิจแล้ว

สำนักงานรับรองเอกสารก็อยู่ที่นี่ด้วย ถึงตอนนั้นถ้าแพ้ขึ้นมา อยากจะบิดพลิ้วก็ไม่มีโอกาส

เหลิ่งซ่าวไม่สนใจสายตาของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เขาพูดด้วยความมั่นใจ “ได้ ก็ทำตามที่นายพูดนั่นแหละ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่า นักไลฟ์สดยอดนิยมของเสี่ยวจู ฮู่หยู หลายคนรวมกัน จะจัดการแกคนเดียวไม่ได้?”

“ดีมาก!” ถังเฉินหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปตะโกนบอกเซี่ยหลิน “เหล่าเซี่ย เรื่องสัญญามอบให้นายจัดการนะ ผมต้องพาเสี่ยวหม่านไปกินข้าวแล้ว!”

“ได้!” เซี่ยหลินรับคำ

“จริงสิ...” ถังเฉินเพิ่งเดินไปได้สองก้าว ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “กำหนดเวลาแข่งเป็นอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าก็แล้วกัน ฉันเพิ่งแข่งเสร็จไปรอบหนึ่ง ตอนนี้ยังไม่มีเวลาเล่นกับพวกเขา!”

“ได้ เดี๋ยวผมเพิ่มเข้าไปในสัญญาให้!” เซี่ยหลินพยักหน้า แล้วรีบเดินไปจัดการเรื่องกับทางสำนักงานรับรองเอกสาร

จากนั้น ท่ามกลางสายตาของเหลิ่งซ่าวและคนอื่นๆ ถังเฉินก็พาหลินเสี่ยวหม่านเดินตรงออกจากโรงแรมไปอย่างรวดเร็ว

“คุณเหลิ่งครับ เชิญครับ!”

เซี่ยหลินพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ เขามองเหลิ่งซ่าวราวกับกำลังมองเทพเจ้าแห่งโชคลาภ “คุณเหลิ่งครับ สำนักงานรับรองเอกสารกำลังรอพวกเราอยู่!”

เหลิ่งซ่าวแค่นเสียงเย็นชา แล้วเดินตามหลังเซี่ยหลินไปยังสำนักงานรับรองเอกสารอย่างรวดเร็ว

โรงแรมระดับเจ็ดดาวปราสาทโบราณในฝัน

ถังเฉินเปิดประตูห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท แล้วยกกล่องทั้งใบจากข้างนอกเข้ามาในห้อง

“นี่มันอะไรกัน ทำไมหนักขนาดนี้?” หลินเสี่ยวหม่านจ้องมองกล่องตรงหน้า แล้วถามด้วยความอยากรู้

“ของขวัญที่เอ้อร์ขุยส่งมาให้!” ถังเฉินเปิดกล่องแล้วแนะนำ “คราวที่แล้วที่เราสองคนไลฟ์สดด้วยกัน กัปตันเรือเอ้อร์ขุยได้ยินว่าคุณชอบกินอาหารทะเล เลยให้ชาวประมงช่วยหามาให้เป็นพิเศษ...”

หลินเสี่ยวหม่านได้ยินดังนั้นก็ทั้งดีใจและเกรงใจ “นี่มันลำบากพวกเขาเกินไปแล้ว!”

ถึงแม้ในโรงแรมระดับเจ็ดดาวจะมีวัตถุดิบทุกอย่าง แต่อาหารทะเลพวกนี้ไม่เหมือนกัน

นี่คือน้ำใจของเหล่าชาวประมง พวกเขาตั้งใจคัดสรรวัตถุดิบที่สดใหม่และอร่อยที่สุดมาให้ สำหรับเธอแล้ว มันมีความหมายเป็นพิเศษ

“นี่กุ้งตัวใหญ่...”

“นี่ปลาหมึกยักษ์...”

“นี่เกี๊ยวปลาอินทรีที่ห่อไว้แล้ว...”

ถังเฉินหยิบอาหารทะเลในกล่องออกมาทีละอย่าง พร้อมกับแนะนำ

หลินเสี่ยวหม่านมองอาหารทะเลเหล่านี้แล้วน้ำลายแทบไหล

หลังจากยืนอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ เธอก็เอ่ยปากขึ้น “ถังเฉิน คุณคิดดีแล้วเหรอ? นั่นมันทั้งบริษัทเลยนะ คุณแน่ใจเหรอว่าจะแข่งชนะพวกเขาได้?”

“ไม่เป็นไรน่า ก็แค่พวกไร้ประโยชน์กลุ่มหนึ่งเท่านั้นแหละ!” ถังเฉินหัวเราะเบาๆ “เสี่ยวจู ฮู่หยู อย่างไรก็ถือเป็นหนึ่งในบริษัทไลฟ์สดชื่อดัง ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ได้จับเสือมือเปล่า มันไม่หอมหวานหรือไง?”

“แต่ว่า นี่มันก็เสียเวลาคุณนะ...” หลินเสี่ยวหม่านถอนหายใจ “แล้วก็... นี่เพิ่งแข่งเสร็จ คุณก็จะแข่งกับเขาอีกแล้ว เมื่อไหร่ถึงจะมีเวลาส่วนตัวบ้างล่ะ?”

“ไม่เป็นไร ช่างพวกเขาไปก่อน!” ถังเฉินยิ้ม “การแข่งขันกำหนดไว้ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ถึงตอนนั้น เราจะเป็นฝ่ายกำหนดเองว่าจะแข่งเมื่อไหร่!”

พูดจบ ถังเฉินก็คว้ามือหยกขาวนวลของเธอไว้ “ไม่ต้องห่วง เวลาส่วนตัวน่ะมีอยู่แล้ว ค่ำคืนนี้เราจะใช้เวลาส่วนตัวกันสองคน...”