บทที่ 40 งานประมูลที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน
บทที่ 40 งานประมูลที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน
บทที่ 40 งานประมูลที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน
ถังเฉินเหลือบมองโทรศัพท์ บนหน้าจอแสดงหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ใครกันนะ?
ถังเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกดรับสาย
“สวัสดีค่ะ ใช่คุณถังหรือเปล่าคะ?”
เมื่อรับสาย ก็มีเสียงสตรีที่ไพเราะดังออกมาจากโทรศัพท์
เสียงนี้ไพเราะราวกับสายน้ำที่ไหลริน ฟังแล้วทำให้รู้สึกสดชื่นจับใจ
“ผมถังเฉินครับ ไม่ทราบว่าคุณคือใครครับ?” ถังเฉินถาม
เสียงของอีกฝ่ายมีเอกลักษณ์มาก เขามั่นใจว่าไม่เคยพบผู้หญิงคนนี้มาก่อน
“ฉันชื่อฉินลี่จื้อ เป็นผู้ก่อตั้งลี่จื้อจูเวลรี่ค่ะ ได้ยินว่าวันนี้คุณกำลังจัดงานประมูลอยู่ ก็เลย... อยากจะคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณค่ะ!” หญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งของสายกล่าวเบาๆ
“คุยเรื่องความร่วมมือเหรอครับ?” ถังเฉินทวนคำ แล้วถามอย่างสงสัย “ทำไมไม่มาที่งานเลยล่ะครับ? ถ้ามาที่นี่ เราน่าจะคุยกันได้เห็นภาพมากกว่า!”
“ฉันเพิ่งกลับจากต่างประเทศค่ะ วันนี้เครื่องบินดีเลย์พอดี...” ฉินลี่จื้อกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “สินค้าของเราคุ้มค่ามาก หวังว่าคุณจะให้โอกาสเราสักครั้งนะคะ!”
สินค้าประเภทเครื่องประดับงั้นเหรอ?
ฟังดูน่าสนใจทีเดียว
ถ้าได้เครื่องประดับที่คุ้มค่าสักชุดมาเป็นของสมนาคุณ ก็คงเป็นตัวเลือกที่ดี
เมื่อคิดได้ดังนั้น ถังเฉินก็พยักหน้า “ได้ครับ คุณจะว่างประมาณเมื่อไหร่?”
“ฉันกำลังเดินทางอยู่ค่ะ อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงน่าจะถึงศูนย์ประชุม!” ฉินลี่จื้ออธิบาย
“ได้ครับ งั้นผมจะรอ!” ถังเฉินตอบรับ
“ขอบคุณค่ะคุณถัง คุณวางใจได้เลย ลี่จื้อจูเวลรี่ของเราจะทำให้คุณพอใจอย่างแน่นอนค่ะ!” ฉินลี่จื้อกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาไพเราะ
“น้องถัง ใครโทรมาเหรอ?”
เมื่อเห็นถังเฉินวางสาย เซี่ยหลินก็ถามด้วยความอยากรู้
“เจ้าของร้านจิวเวลรี่คนหนึ่งครับ!” ถังเฉินหันไปมองเซี่ยหลินแล้วบอกเขา “บอกว่าอยากจะมาร่วมงานประมูล แต่เครื่องบินดีเลย์ น่าจะมาถึงในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง!”
“อีกหนึ่งชั่วโมงถึงจะมาถึงเหรอ?” เซี่ยหลินขมวดคิ้ว “เกรงว่าจะสายไปหน่อยนะ ยังไงเสียในงานประมูลของเราก็มีสินค้าคู่แข่งเยอะแยะ...”
“ไม่เป็นไรครับ สินค้าของเขาค่อนข้างพิเศษ!” ถังเฉินกล่าว “สำหรับสินค้าประเภทเครื่องประดับ ขอแค่เป็นของที่สวยงามและคุ้มค่า แฟนคลับผู้หญิงทุกคนก็ต้องชอบอยู่แล้ว!”
พูดจบ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “เราจะขายแต่สินค้าเกษตรกับอาหารทะเลตลอดก็ไม่ได้ เดี๋ยวแฟนคลับจะอ้วนกันหมดพอดี ต้องเอาใจรสนิยมของสาวๆ บ้างสิครับ!”
“ฮ่าๆ นั่นก็จริง!” เซี่ยหลินเกาหัวอย่างเขินๆ
เวลาสิ้นสุดของงานประมูลยาวนานกว่าที่พวกเขาคาดไว้มาก
จนกระทั่งฉินลี่จื้อมาถึงศูนย์ประชุม งานประมูลก็เพิ่งจะใกล้จบลง
เมื่อมองดูกองตัวอย่างสินค้าที่สูงเป็นภูเขาเลากา เซี่ยหลินถึงกับตะลึง “พระเจ้าช่วย นี่มันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
ถังเฉินหยิบกระทะเหล็กใบหนึ่งออกมาจากกองนั้น แล้วหันไปพูดกับเซี่ยหลินว่า “ช่วยกันดูหน่อยครับ ว่าพอจะเลือกสินค้าที่เหมาะสมออกมาได้สักกี่ชิ้น!”
สินค้าทุกชิ้นในงาน ล้วนมีป้ายระบุราคาและจำนวนสต็อกกำกับไว้
“กระทะเหล็กขึ้นรูปอย่างดี ราคาเดิม 299 ราคาลดพิเศษสำหรับแฟนคลับคุณถัง 199 สต็อกสองหมื่นชิ้น!”
หลังจากลองจับกระทะในมือดู ถังเฉินก็โยนมันทิ้งไปข้างๆ ทันที
ปฏิเสธไม่ได้ว่าฝีมือการขึ้นรูปกระทะเหล็กใบนี้ดีทีเดียว แต่ถ้าจะเอามาเป็นของสมนาคุณในไลฟ์สด ราคาก็ยังสูงไปหน่อย ดูท่าเจ้าของจะไม่ค่อยจริงใจเท่าไหร่
“คุณถัง คนมาถึงแล้วครับ!”
ขณะที่ถังเฉินกับเซี่ยหลินกำลังเลือกสินค้าอยู่ ก็มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก ด้านหลังของเขามีพนักงานในชุดยูนิฟอร์มเดินตามมาอีกกลุ่มหนึ่ง
“นี่มันอะไรกัน?” เซี่ยหลินหันกลับไปมองแล้วก็อึ้งไป
“นี่คือคนที่ผมจ้างมาช่วยครับ!” ถังเฉินเห็นท่าทางประหลาดใจของเขาจึงพูดว่า “สินค้าเยอะขนาดนี้ เราสองคนต้องดูกันถึงชาติไหนล่ะครับ? ต้องจ้างคนมาช่วยสิ!”
จ้างคนมาเยอะๆ จะได้ช่วยกันแยกประเภทสินค้าที่เหมือนกัน ถึงตอนนั้นก็แค่เลือกจากคุณภาพและราคาสินค้าก็พอ
“หัวหน้าเซี่ย คุณพาพวกเขาไปคัดแยกสินค้าก่อนนะครับ ผมจะไปพบเจ้าของร้านจิวเวลรี่คนนั้นก่อน!” ถังเฉินนึกถึงฉินลี่จื้อขึ้นมาได้ จึงหันไปพูดกับเซี่ยหลิน
เมื่อครู่นี้มัวแต่ยุ่งอยู่ เลยลืมเธอไปสนิทเลย
เซี่ยหลินได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้า “ได้เลยน้องถัง นายไปเถอะ!”
ห้องพักรับรองของศูนย์ประชุม
ฉินลี่จื้อกำลังนั่งดื่มชาอยู่บนโซฟา ในมือของเธอถือหนังสือนิตยสารแฟชั่นเล่มหนึ่ง สวมชุดทำงาน ดูสง่างามเปี่ยมด้วยราศี
“ใช่คุณฉินหรือเปล่าครับ?”
ถังเฉินเดินเข้ามาในห้องพักรับรองแล้วพิจารณาเธอแวบหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงของถังเฉิน ฉินลี่จื้อก็รีบลุกขึ้นจากโซฟา
เธอวางนิตยสารแฟชั่นลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเผยรอยยิ้มอันมีเสน่ห์แล้วยื่นมือออกมา “สวัสดีค่ะคุณถัง ฉันฉินลี่จื้อค่ะ!”
“สวัสดีครับ!” ถังเฉินจับมือกับเธอแล้วพูดว่า “เชิญนั่งครับ!”
ฉินลี่จื้อนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดด้วยสีหน้าขอโทษ “คุณถังคะ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ พอดีเครื่องบินของฉันเกิดล่าช้า เลยทำให้ฉันมางานประมูลของคุณสายไป!”
“ไม่เป็นไรครับ...” ถังเฉินรินชาให้เธอแล้วยิ้ม “เป็นปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้นี่ครับ เข้าใจได้!”
ฉินลี่จื้อดูเหมือนจะไม่คิดว่าถังเฉินจะคุยง่ายขนาดนี้ ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
ครู่ต่อมา เธอถึงหันไปหยิบสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแอร์เมสที่วางอยู่ข้างๆ แล้วพูดกับถังเฉินว่า “นี่คือผลิตภัณฑ์ของลี่จื้อจูเวลรี่ค่ะ คุณลองดูนะคะ...”