บทที่ 33 - ธาตุแท้เริ่มโผล่

บทที่ 33 - ธาตุแท้เริ่มโผล่

☆☆☆☆☆

เข้าสู่ช่วงค่ำ ณ โพรงถ้ำในเขตสุสาน

ค่ายกลรวบรวมวิญญาณโครงกระดูกขนาดจิ๋วถูกจัดวางไว้ในห้องทำสมาธิและเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการ

พวกวัสดุอาคมอย่างผลึกวิญญาณก็น่าจะพอลดปริมาณการจัดซื้อลงได้บ้างในช่วงนี้ จะได้ช่วยบรรเทาอาการกระเป๋าตังค์แฟบที่นับวันจะหนักขึ้นเรื่อยๆ

คืนเดียว หนิงจู๋ดูดซับหมอกวิญญาณบริสุทธิ์และอัญเชิญทหารโครงกระดูกออกมาได้ถึงสามสิบตัวอย่างง่ายดาย

การปรากฏตัวของหน่วยรบชุดใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิมสามตัว มาช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปจากการเสียสละของพี่รองหมัดกระดูกและเจ๊กระโดดไกล รวมถึงปัญหาบาดเจ็บสาหัสของหน่วยรบหลักตัวอื่นๆ

นอกจากนี้ หนิงจู๋เองก็ได้ร่วมทำสมาธิเพื่อกระตุ้นการเติบโตของไฟวิญญาณไปด้วย เรียกได้ว่าเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย

เช้าวันต่อมา

ทันทีที่หนิงจู๋ก้าวเท้าเข้าประตูห้องเรียน

สายตาแหลมคมนับสิบคู่ก็พุ่งเป้ามาที่เขา ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีที่ดังสนั่นหวั่นไหว——

"โอ้โห ดูสิว่าใครมา?"

"นี่ไม่ใช่คุณชายหนิงจู๋เพื่อนร่วมห้องเราหรอกเหรอ? เข้าสถาบันมาแค่สัปดาห์เดียวก็บุกไปถล่มห้องทดสอบที่ยอดอัจฉริยะทิ้งไว้ได้เฉยเลย ความเร็วระดับนี้ ประสิทธิภาพขนาดนี้ บอกเลยว่าพวกเราตามไม่เห็นฝุ่นเลยจ้า~~~"

ซูเฉิงพูดยิ้มๆ พลางทำหน้าทะเล้น

เหอหลินเฟิงก็ทำตัวเป็นติ่งตามติดหนึบ พยายามซักไซ้ไล่เลียงรายละเอียดจากหนิงจู๋ไม่ยอมปล่อย

หนิงจู๋ไม่อยากคุยเรื่องนี้เท่าไหร่

แต่พอโดนตื๊อจนเริ่มรำคาญ เลยจำต้องเล่าเรื่องมอนสเตอร์ในห้องทดสอบกับเทคนิคการผ่านด่านแบบมั่วๆ ไปเพื่อให้จบเรื่องไปก่อน

ก็นะ คนดังมักจะมีภัย ส่วนหมูก็รอวันโดนเชือด

การทำลายบ้านพฤกษาโหยหวนได้เนี่ย มันคือผลงานระดับของจริง

แม้แต่เจ้าจวินกับฉู่เหวินซินยังมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนเพิ่งจะรู้จักเขาเป็นวันแรก

จนกระทั่งอาจารย์วิชากายวิภาคศาสตร์เดินเข้ามาในห้อง

เสียงระฆังดังขึ้น

ความวุ่นวายรอบตัวหนิงจู๋ถึงได้สงบลงเสียที

"กริ๊งงงง——"

พอเลิกเรียนตอนเที่ยง หนิงจู๋ก็รีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที

สวีหลี่ฮ่าวก็ไม่อยู่ ลำพังตัวเขาคนเดียวจะไปต้านทานความกระตือรือร้นของฝูงชนสายกล้ามพวกนี้ได้ยังไง

ไปกินข้าวดีกว่า

เรื่องปากท้องต้องมาก่อน

ยาสูบปลุกวิญญาณยังให้ผลอยู่ ทรัพยากรฟรีที่สถาบันจัดให้รายวันต้องห้ามทิ้งขว้างเด็ดขาด

"หนิงจู๋ ฉันขอท้าประลองกับนาย!"

"ในขณะที่ฉันยังติดอยู่ในช่วงเริ่มต้นของสายพันธุ์ด้อย นี่คือโอกาสไม่กี่ครั้งที่พวกเราจะได้ประลองฝีมือกัน นายจะทำเป็นมองไม่เห็นจริงเหรอ?!"

ช่วงเย็น หลังจบวิชาปรุงยา

หลิ่วหงเปลี่ยนจากท่าทีสุภาพในครั้งก่อน กลายเป็นบุกจู่โจมหนิงจู๋อย่างรุนแรง เธอถึงขั้นเอาตัวเบียดเขาติดกำแพง มือขวากดผนังไว้ ส่วนขาขวาฉีกย้อนขึ้นไป 180 องศา เรียวขาที่ดูยืดหยุ่นและทรงพลังกดลงบนลำคอของหนิงจู๋ ดวงตาทั้งสองข้างลุกโชนไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

"เอ่อ... มันโป๊แล้วนะ"

หนิงจู๋เหลือบมองข้างล่างแวบหนึ่งแล้วเตือนเบาๆ

"นั่นไม่ใช่ประเด็น!"

หลิ่วหงในชุดกางเกงขาสั้นทำเป็นหูทวนลม เธอใช้เรียวขากดลงไปหนักกว่าเดิมเพราะกลัวหนิงจู๋จะหนี

"เธอก็เริ่มโชว์สัญชาตญาณดิบออกมาแล้วเหมือนกันสินะ..."

"สมกับที่เป็นห้องเรียนสายกล้ามจริงๆ... ชื่อเสียงไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ"

หนิงจู๋ถอนหายใจยาวพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ พูดว่า:

"งั้นไปหาโรงฝึกแถวนี้แล้วกัน เอาแค่พอหอมปากหอมคอนะ?"

"ยอมสู้ก็พอ ที่เหลือตามใจนายเลย!"

หลิ่วหงยอมวางขาลง ใบหน้าสวยของเธอแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้นจัด พอเห็นว่าทรงผมของหนิงจู๋ข้างหนึ่งมันฟูยุ่งเหยิงเพราะโดนเธอแกล้ง เธอก็เลยช่วยเอามือไปขยี้อีกข้างให้มันยุ่งเท่าๆ กันซะเลย จะได้ดูไม่แปลกแยก

"เจ๊หลิ่ว พวกผมขอสมัครเข้าดูเพื่อศึกษางานด้วยคนนะครับ!"

"พี่หนิง พาผมไปด้วยคน ผมก็อยากดู!"

เหอหลินเฟิง ซูเฉิง กงเล่อโหยว... มีอย่างน้อยเจ็ดแปดคนที่แอบฟังอยู่แล้วโผล่หัวออกมาแบบหน้าด้านๆ

"ค่าเข้าพวกนายต้องจ่ายเองนะ"

หนิงจู๋มองสภาพหัวกระเซิงเหมือนรังนกของตัวเองแล้วตอบกลับแบบเซ็งๆ

"จัดไปครับพี่ ไม่มีปัญหา มาๆ พี่น้องคนละหนึ่งผงเวท เร็วๆ เข้า!"

ทุกคนช่วยกันรวบรวมผงมารได้ถุงเล็กๆ ถุงหนึ่ง แล้วออกเดินทางกันไปอย่างยิ่งใหญ่

โรงฝึกที่ใกล้ที่สุดชื่อว่า 'โรงฝึกการบูร' แม้จะเป็นโรงฝึกขนาดเล็กแต่ก็มีอุปกรณ์ครบครัน

เหอหลินเฟิงเป็นคนจ่ายค่าเช่าสถานที่

กลุ่มคนพากันกรูกันขึ้นไปยังชั้นสามของโรงฝึก

"ลุยเลย! ลุยเลย!"

"โชว์ไพ่ตายของอัจฉริยะผู้ทำลายห้องทดสอบระดับตำนานออกมาซะดีๆ นายหนีสายตาพวกเรานับสิบคู่นี้ไม่พ้นหรอก!!"

ซูเฉิงยืนเท้าเอวพลางตะโกนอย่างฮึกเหิม

ความคึกคะนองตามประสาวัยรุ่นและความซ่าแบบวัยหนุ่มมันพลุ่งพล่านสุดๆ ในตอนนี้

"ฟึ่บ!"

หลิ่วหงเปลี่ยนร่างเป็นไก่ยอดนักมวย

กรงเล็บไก่ที่เรียวยาวเหยียบลงบนพื้นหินอย่างมั่นคง

หมัดที่กำแน่นเล็งตรงมาที่หน้าของหนิงจู๋

ส่วนหัวของไก่ที่ชูเด่นสะท้อนถึงจิตวิญญาณการต่อสู้ที่รุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิด

หนิงจู๋เปลี่ยนร่างเป็นศิษย์ฝึกหัดวิญญาณ

โครงกระดูกร่างเล็กของเขายืนอยู่บนเวทีที่ว่างเปล่า ดูเหมือนต้นไม้โดดเดี่ยวกลางทะเลทราย

ทว่า เมื่อวงเวทย์ทรงกลมสองวงปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา และทหารโครงกระดูกสองตัวโผล่ออกมาพร้อมกัน ความรู้สึกโดดเดี่ยวนั้นก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

"อัญเชิญออกมาทีเดียวสองตัวเลยเหรอ?"

พวกที่ยืนดูอยู่ข้างล่างถึงกับหายใจติดขัด

บนเวที หลิ่วหงหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะ... พุ่งชาร์จเข้าไปทันที!

"ฟิ้ว..."

วงเวทย์วงที่สามปรากฏขึ้นตรงหน้าหนิงจู๋

ทหารโครงกระดูกตัวใหม่โผล่ออกมาอีกตัว

รวมกับสองตัวก่อนหน้านี้ ทหารโครงกระดูกทั้งสามตัวยืนเรียงกันเป็นรูปสามเหลี่ยมโดยเว้นระยะห่างกันประมาณสิบเมตร

"กิ๊กกิ๊กก๊าก!"

ไก่ยอดนักมวยหักเลี้ยวทันควัน เธอวิ่งอ้อมเป็นครึ่งวงกลมเพื่อพยายามลอบโจมตีจากด้านข้าง

ภาพการต่อสู้ครั้งก่อนยังติดตาเธออยู่

ลูกสมุนวิญญาณของหนิงจู๋มันเยอะเกินไป ถ้ามัวแต่ไปไล่เก็บทีละตัวก็มีแต่จะเสียแรงเปล่า

ถ้าอยากจะชนะกายมารสายอัญเชิญที่เป็นพวกสายเวทย์แบบนี้ การจัดการตัวหัวหน้าคือหัวใจสำคัญ

แต่ทว่า——หนิงจู๋เหมือนจะเดาทางเธอออก!

เขาสั่งการคำเดียว ทหารโครงกระดูกทั้งสามตัวก็เคลื่อนที่ขวางหน้าเอาไว้ ปกป้องหนิงจู๋ที่อยู่ข้างหลังทันที

แต่หลิ่วหงก็สังเกตเห็นว่าพวกโครงกระดูกยืนห่างกันมากขึ้น ขอแค่เธอสามารถทำลายตัวใดตัวหนึ่งได้อย่างรุนแรง อีกสองตัวที่เหลือก็คงจะเข้ามาช่วยไม่ทัน

"หมัดหนัก! พังมันซะ!"

ไก่ยอดนักมวยถีบตัวพุ่งชกออกไปราวกับค้อนหินที่ฟาดลงบนทั่งเหล็ก พลังมหาศาลถูกรวบรวมไว้ที่หมัดอย่างยิ่งใหญ่

"อาบ้า!"

ทหารโครงกระดูกที่อยู่ตรงหน้ายกแขนขวาขึ้นมาชกสวนกลับไปทันที

วินาทีนัน หลิ่วหงรู้สึกใจสั่นไหวและหางตากระตุกขึ้นมา

ได้ยินเสียงดัง ปัง! หมัดทั้งสองปะทะกัน ภาพที่เธอจินตนาการไว้ว่าทหารโครงกระดูกจะแตกละเอียดกลับไม่เกิดขึ้นเลย

หลิ่วหงกระเด็นถอยหลังไปห้าหกเก้า ปีกขวาบวมเป่งและมีเลือดซึมออกมาที่ปลายปีก

ส่วนทหารโครงกระดูกตัวนั้นก็ถอยหลังไปห้าหกเก้าเช่นกัน แขนซ้ายหักงอและมีรอยร้าวที่กระดูกนิ้วดูน่าสยดสยอง

"เหยดดด เจ๊หลิ่วสู้กับทหารโครงกระดูกตัวเดียวเนี่ยนะถึงกับสูสีกันเลย?"

เหอหลินเฟิงที่อยู่ข้างสนามตาค้างพลางตะโกนว่ามันเป็นไปไม่ได้

เขาจ้องมองทหารโครงกระดูกตัวนั้น มันก็ดูเป็นร่างธรรมดาๆ ไม่ใช่พวกกลายพันธุ์ซะหน่อย

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทหารโครงกระดูกตัวนี้มีทักษะด้วยเหรอ?

ต่อให้มีทักษะ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะสูสีกับเจ๊หลิ่ว? ทักษะ 'หมัดหนัก' ของเธอมันอยู่ในระดับเชี่ยวชาญเลยนะ!

"อาบ้า อาบ้า!"

พี่สามหมัดกระดูกที่เพิ่งอัญเชิญออกมาเมื่อวานพุ่งเข้าใส่ไก่ยอดนักมวยต่อทันที

ด้านข้างยังมีพี่รองกรงเล็บกระดูกและพี่รองตบกระดูกที่พุ่งเข้ามาล้อมกรอบเอาไว้โดยไม่ต้องสั่ง

"แคว่ก!"

ขนของไก่ยอดนักมวยถูกกระชากหลุดออกมาเป็นกระจุก เลือดพุ่งกระจาย

"ปึก!"

เสียงฝ่ามือตบลงอย่างหนักหน่วง ไก่ยอดนักมวยหลบได้หวุดหวิดแต่กลับโดนพี่สามหมัดกระดูกชกเข้าที่กลางหลังเต็มๆ

"แม่เจ้า..."

"พวกทหารโครงกระดูกสามตัวนี้มันไม่ปกติ เจ๊หลิ่วจัดการตัวไหนไม่ได้ง่ายๆ เลยสักตัว..."

ซูเฉิงและกงเล่อโหยวตะโกนโวยวายด้วยความตื่นเต้น

"ตึง!"

หลังจากสู้กันอย่างดุเดือดอยู่นานหลายนาที หัวกะโหลกของพี่สามหมัดกระดูกก็แตกกระจายและถูกทำลายไปในที่สุด

ส่วนพี่รองกรงเล็บกระดูกและพี่รองตบกระดูกก็มีรอยร้าวไปทั่วทั้งตัวและบาดเจ็บสะบักสะบอม

ทว่าหลิ่วหงเองก็หอบหายใจอย่างหนักจนถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน

หนิงจู๋ส่งโครงกระดูกทั้งสองตัวกลับไป

ไฟวิญญาณวูบไหวสองครั้ง เขาใช้อาคมอัญเชิญซ้อนสองครั้ง ทหารโครงกระดูกสี่ตัวก็มายืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ตรงหน้าเขา

หลิ่วหงที่ประจันหน้าอยู่ด้วยถึงกับรู้สึกหมดแรงอย่างบอกไม่ถูก

แม้แต่พวกคนดูข้างล่างยังกุมขมับ คิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะแก้เกมนี้ยังไง

[จบแล้ว]