บทที่ 30 - มรดกของรุ่นพี่เซี่ยงเทียนหรง

บทที่ 30 - มรดกของรุ่นพี่เซี่ยงเทียนหรง

☆☆☆☆☆

ก่อนที่จะได้เรียนวิชากายวิภาคสัตว์อสูร หนิงจู๋ก็พอจะรู้อยู่แล้ว

ว่าอสูรในระดับเดียวกันนั้นมีมูลค่าที่ต่างกันลิบลำแบ

เจ้าศพกระโดด ศพคลานดิน ศพลอยลูกโป่ง หรือศพหัวตะแกรง... พวกนี้คือสัตว์อสูรสายความตายชั้นต่ำที่หาได้ทั่วไปตามป่าเขา ไม่มีค่าน่าสนใจพอให้เก็บมาทำยาหรือขาย

แต่ศพหลอดไฟนั้นต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ถ้าไม่ใช่เพราะพลังของมันข่มทางเขาแบบสุดกู่จนต้องรีบจัดการให้จบเร็วๆ โดยไม่ได้สนเรื่องการถนอมร่าง

หนิงจู๋คงพยายามหาวิธีที่จะปลิดชีพมันแบบรักษาสภาพร่างกายให้สมบูรณ์ที่สุดเพื่อเอาไปขายเก็งกำไรแน่นอน

แต่อย่างน้อย—การที่เหลือ ‘ไส้หลอดแสงสว่าง’ ไว้ให้ดูต่างหน้าก็นับว่าเป็นลาภลอยที่เกินคาดแล้ว

หนิงจู๋สลับร่างกลับเป็นมนุษย์

เขาอาศัยสวัสดิการของโลงอสูรในกายที่ช่วยเก็บของใช้ส่วนตัวได้นิดหน่อย ยัดไส้หลอดแสงสว่างใส่ลงในกระเป๋าเสื้อก่อนจะสลับร่างกลับเป็นอสูรตามเดิม

อุปสรรคชิ้นสุดท้ายถูกกำจัดไปแล้ว

รุ่นพี่ผู้ลึกลับเมื่อสิบปีก่อนครับ ขอผมดูหน่อยเถอะ

ว่าของล้ำค่าแบบไหนกันที่คุณต้องใช้แผนการรบที่สลับซับซ้อนขนาดนี้มาปกป้องไว้

“ครืนนน!!”

ที่ปลายสุดของอุโมงค์มืดมิด มีแท่นหินแกะสลักพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน

บนแท่นหินนั้นสลักชื่อไว้สามตัวอักษรว่า: เซี่ยงเทียนหรง

นอกจากชื่อแล้วยังมีตัวอักษรแถวเล็กๆ ที่ดูเรียบร้อยและสง่างามแฝงไปด้วยความรู้สึกที่สงบและนุ่มนวล—

‘แด่รุ่นน้องในอนาคต:

บ้านผีสิงเสียงหวีดสยองแห่งนี้ฉันเป็นคนออกแบบหลักและมีอาจารย์จากเซิ่นโหลวคอยให้ความช่วยเหลือ ใช้เวลาสร้างนานถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ กว่าจะเสร็จสมบูรณ์

ด้วยข้อจำกัดที่วางไว้สำหรับร่างอสูรของผู้ท้าทาย การจะหวังพึ่งเรื่องธาตุข่มเพื่อผ่านด่านไปง่ายๆ นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ฉันรู้ดีว่าสำหรับคนเพิ่งเข้าเรียนและยังอยู่แค่ระดับสายพันธุ์ด้อยช่วงต้นอย่างเธอ ด่านนี้มันยากเกินไปจริงๆ

ผู้ท้าทายต้องมีความระมัดระวังเป็นเลิศ มีไหวพริบที่เฉลียวฉลาด และต้องครอบครองทักษะที่มีความชำนาญขั้นสำเร็จขึ้นไปเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสชนะแค่สองถึงสามส่วน

ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่จะทำกันได้ง่ายๆ เลยสักนิด

แต่เธอก็ทำสำเร็จแล้ว ยินดีด้วยนะ

หวังว่าเธอจะถูกใจของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้ นี่คือรางวัลตอบแทนความพยายามที่เธอควรได้รับ’

—

หนิงจู๋มองข้ามแท่นหินไปด้านหลัง

ที่ปลายอุโมงค์มีกล่องขนาดสามสิบนิ้ววางอยู่ใบหนึ่ง มันมีที่ลากที่ยืดหดได้และด้านข้างไม่มีกุญแจล็อค รอยต่อของฝากล่องปิดสนิทจนไร้ช่องว่าง

กระเป๋าเดินทางเหรอ??

หนิงจู๋เผลอคิดเรื่องที่ดูตลกขึ้นมาแวบหนึ่ง

กล่องขนาดนี้จะซ่อนอะไรไว้ข้างในกันนะ ละอองมนตราเหรอ? หนังสือเหรอ? หรือจะเป็นแร่ธาตุหายาก?

คงไม่ใช่ว่าเปิดมาแล้วเจอศพหรอกนะ...

หนิงจู๋พยายามเชื่อใจรุ่นพี่คนสวยจึงเดินเข้าไปสำรวจอย่างละเอียด

กล่องใบนี้หนักอึ้งมากจนร่างศิษย์ซากศพยกไม่ขึ้น

แต่โชคดีที่มีล้ออยู่ข้างใต้ พอใช้ที่ลากช่วยเขาก็สามารถลากมันไปมาได้ไม่ยากนัก

“แก๊ก แก๊ก แก๊ก...”

หนิงจู๋เจอสวิตช์รูปฟันเฟืองเลยลองหมุนดูเบาๆ

ทันใดนั้น กล่องก็เปิดออกทันที

ไอเย็นยะเยือกที่เย็นเฉียบพุ่งเข้าใส่กระดูกทั่วร่าง

ภายในกล่องมีกระดูกขาที่หนาและยาวอยู่ทั้งหมดห้าท่อน ตรงตำแหน่งหัวเข่ามีผลึกทรงยาวฝังอยู่ท่อนละหนึ่งชิ้น

กระดูกพวกนั้นเริ่มขยับเองและเคลื่อนที่ออกไปล้อมรอบตัวหนิงจู๋ในแนวราบ

พอพวกมันหยุดนิ่ง ก็จัดเรียงตัวกันเป็นรูปห้าเหลี่ยมที่ดูเหมือนวงเวทอาคม

“ฟู่ ฟู่ ฟู่!”

หมอกสีดำจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากผลึกแก้วเหล่านั้น หมอกเหล่านั้นไม่กระจายออกไปข้างนอกแต่กลับมารวมตัวกันอยู่ที่จุดศูนย์กลาง

เมื่อร่างกายได้สัมผัสกับหมอกสีดำ หนิงจู๋ก็รู้สึกคันยุบยิบไปทั่วทั้งร่างกระดูก เปลวไฟวิญญาณในกะโหลกราวกับได้รับเชื้อเพลิงชั้นดีจนเปลวไฟพุ่งสูงขึ้นมาอีกหนึ่งนิ้วทันที

“วงเวทรวมวิญญาณกระดูกขนาดเล็ก?!”

หนิงจู๋สัมผัสได้ถึงข้อมูลที่ถูกส่งผ่านมาทางดวงวิญญาณ

นี่คือเทคโนโลยีแบบเดียวกับการสร้างม้วนคัมภีร์ คือการฝังข้อมูลการใช้งานไว้ล่วงหน้า ตราบใดที่ของยังไม่พัง มันก็คือคู่มือการใช้งานที่สั้น กระชับ และได้ใจความที่สุด

และในตอนนั้นเอง ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น

ต้ากู่ผู้ซื่อสัตย์ยังคงทำหน้าที่เป็นองครักษ์ยืนอยู่ข้างกายหนิงจู๋ไม่ห่าง

แน่นอนว่ามันก็โดนหมอกสีดำปกคลุมไปด้วยเหมือนกัน

ในขณะที่หนิงจู๋กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับการดูดซับพลังวิญญาณที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดจนรู้สึกเหมือนลอยได้

ต้ากู่กลับส่งเสียงร้อง อับบา อับบา ออกมาอย่างประหลาด บนร่างกระดูกที่ขาวเนียนของมันมีแสงสีทองจางๆ สะท้อนออกมาจนมันต้องหมุนกะโหลกไปมาด้วยความตื่นตระหนก

“เลื่อนระดับเหรอ?”

“ทำไมปุบปับขนาดนี้ล่ะ?”

ไฟวิญญาณของหนิงจู๋กระตุกวูบด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นแสงประหลาดปรากฏบนตัวสัตว์อสูร โดยเฉพาะแสงสีทองล่ะก็ ต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่งเลยล่ะ

ถ้าเป็นแสงสีทองเจิดจ้าจะหมายถึงการ ‘วิวัฒนาการ’

ซึ่งนั่นคือการก้าวข้ามขีดจำกัดของเผ่าพันธุ์ ทั้งรูปร่างและพลังจะเปลี่ยนไปแบบก้าวกระโดด

แต่ถ้าเป็นแสงสีทองจางๆ แบบนี้ มันคือการ ‘เลื่อนระดับ’

นั่นคือการก้าวข้ามระดับย่อยในระดับชั้นเดิม รูปร่างอาจจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่หวือหวาแต่พละกำลังที่เพิ่มขึ้นนั้นรุนแรงเหมือนเสียงฟ้าร้องท่ามกลางความเงียบสงบ ช่องว่างของพลังจะเห็นได้ชัดเจนมาก

“ซ่า ซ่า ซ่า~~~”

แสงสีทองปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ เมื่อมันพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด ร่างกายของต้ากู่ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงทันที

อย่างแรกคือส่วนสูงที่พุ่งพรวดขึ้นมาจนเกือบจะถึงสองเมตร

แขนทั้งสองข้างที่ขาดหายไปเพราะใช้หมัดพลีชีพก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับงอกออกมาได้มากกว่าครึ่งทางแล้ว ระยะเวลาที่ต้องใช้ในการฟื้นฟูสภาพร่างกายลดลงอย่างมหาศาล

นอกจากนั้น ตั้งแต่กระดูกเชิงกรานลงไป ทั้งกระดูกโคนขา กระดูกน่อง และกระดูกเท้า ต่างก็ดูหนาและบึกบึนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ให้ความรู้สึกที่ทรงพลังสุดๆ

“อับบา?”

ต้ากู่เพิ่งจะรู้สึกตัวว่านี่ไม่ใช่การโจมตีจากศัตรูเลยไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น

มันรู้สึกได้ว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก ทั้งพลัง พลังป้องกัน ความเร็ว หรือแม้แต่ความต้านทานทางจิตใจ ล้วนพัฒนาขึ้นมาอย่างสมดุล

“วิเคราะห์ข้อมูลอสูร!”

[พรสวรรค์]: ไร้ความรู้สึกเจ็บปวด / จิตวิญญาณตื่นรู้ / กระดูกแตกคืนสภาพ

[ทักษะ 1 ดาว]: หมัดพลีชีพ (ขั้นสำเร็จ) / ลูกเตะบดกระดูก (ขั้นเริ่มต้น)

พอเห็นหน้าต่างสถานะ หนิงจู๋ถึงกับมึนตึ้บไปเลยล่ะ

เขาควรจะดีใจดีไหมเนี่ย?

ปกติเวลาอสูรเลื่อนระดับย่อย การจะเข้าใจทักษะใหม่ได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับความหายากของสายเลือดเป็นหลัก ยิ่งสายเลือดพิเศษเท่าไหร่โอกาสได้ทักษะก็ยิ่งสูง

ปัจจัยต่อมาคือจังหวะในการเลื่อนระดับ โดยเฉพาะพวกที่เลื่อนได้ตอนใกล้ตายหรือตอนผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายมาโอกาสจะได้ทักษะใหม่จะสูงลิบลิ่ว

การที่ต้ากู่เรียนรู้ทักษะใหม่ได้ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยแบบนี้ เป็นการพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่าสายเลือดของมันนั้นยอดเยี่ยมแค่ไหน สมชื่อสายพันธุ์พิเศษจริงๆ

แต่ไอ้ ‘ลูกเตะบดกระดูก’ เนี่ย... มันบดกระดูกใครล่ะ?

อย่าบอกนะว่าจะเป็นทักษะประเภททำร้ายศัตรูหนึ่งพันทำลายตัวเองแปดร้อยเหมือนหมัดพลีชีพอีกน่ะ? นี่มันจะเกินเบอร์ไปหน่อยไหมเนี่ย

“อับบา!”

ต้ากู่เอียงคอหนึ่งทีแล้วลองเตะขาขวาขึ้นกลางอากาศหนึ่งครั้ง

─=≡Σ(((つ•̀ 3•้)๖

ท่าทางที่ดูคึกคักเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่นั้นแสดงให้เห็นว่ามันเริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีท่าโจมตีใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งท่า

“พอเลย อย่าเพิ่งลองตอนนี้ เดี๋ยวแขนขาขาดหมดจะกลายเป็นหมูกระดูกไปซะก่อน”

หนิงจู๋ออกคำสั่ง และต้ากู่ก็รับคำบัญชาราวกับเป็นประกาศิตจากสวรรค์

มันกลับไปยืนตัวตรงแน่วทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดอย่างขยันขันแข็งและระมัดระวังทุกฝีก้าว

หนิงจู๋หันมาให้ความสนใจกับวงเวทรูปห้าเหลี่ยมตรงหน้าอีกครั้ง

รุ่นพี่เซี่ยงคนนี้ทิ้งของล้ำค่าไว้ให้จริงๆ...

โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ดินแดนสวรรค์ที่สร้างขึ้นโดยธรรมชาติเท่านั้น แต่ยังมีพวกอักขระและวงเวทที่มนุษย์สร้างขึ้นมาด้วย

รวมถึงม้วนคัมภีร์สลักทักษะด้วยเช่นกัน

ของวิเศษพวกนี้ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากเหล่านักอาคมโลงปีศาจนั่นเอง

มักจะมีนักอาคมบางกลุ่มที่ไม่ชอบเดินตามเส้นทางปกติที่ใครๆ เขาเดินกัน

ไม่ว่าจะเป็นพวกแม่มด คนแคระ ก๊อบลิน เอลฟ์ หรือจิตวิญญาณป่า...

สัตว์อสูรบางประเภทมีพรสวรรค์เรื่องการประดิษฐ์และสร้างสรรค์มาแต่กำเนิด เมื่อมนุษย์ผนึกซากพวกมันมาเป็นร่างอสูร ก็จะสามารถสืบทอดเทคโนโลยีการสร้างขั้นสูงเหล่านั้นมาได้โดยปริยาย

วงเวทรวมวิญญาณกระดูกขนาดเล็กใบนี้ถือเป็นอุปกรณ์เสริมชั้นยอดสำหรับการฝึกฝน

ไม่ว่าจะเป็นกระดูกขาทั้งห้าท่อนหรือผลึกที่ฝังอยู่ ต่างก็เป็นวัตถุดิบอสูรระดับสองที่อัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณที่เหมาะกับพวกซากศพอย่างมหาศาล

หนิงจู๋แค่ต้องหาสถานที่ที่มืดหน่อยแล้ววางวงเวทนี้ลงไป

จากนั้นก็สลับร่างเป็นศิษย์ซากศพเพื่อดูดซับหมอกสีดำเหล่านั้น

ความเร็วในการเจริญเติบโตของเขาก็จะพุ่งทะยานไปไกลกว่าปกติหลายเท่า

เมื่อครู่ต้ากู่ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว

มันน่าจะใกล้เลื่อนระดับเป็นช่วงกลางอยู่แล้วล่ะขาดแค่จังหวะสำคัญเท่านั้น

แต่ถ้าไม่มีตัวช่วย จังหวะที่ว่านี้อาจจะใช้เวลาแค่ไม่กี่วันหรืออาจจะลากยาวไปเป็นเดือนก็ได้

แต่พอได้วงเวทนี้มาช่วย จังหวะที่รอคอยก็มาถึงเร็วขึ้นจนสามารถพังกำแพงระดับย่อยลงได้ในครั้งเดียว

“ในแง่หนึ่ง จนกว่าพลังงานข้างในจะหมดลง นี่มันก็คือการสร้างดินแดนสวรรค์ขนาดย่อมขึ้นมาด้วยน้ำมือมนุษย์สินะ?”

“แถมมันยังเคลื่อนย้ายได้ตามใจชอบอีกด้วย อำนาจทุกอย่างอยู่ในมือเราชัดๆ...”

หนิงจู๋พยายามเก็บกดความตื่นเต้นไว้ในใจ

ถึงเวลาต้องจากไปแล้ว

เมื่อผู้ท้าทายผ่านด่านได้สำเร็จ เรือนทดสอบแห่งนี้ก็จะเริ่มพังทลายและหายไป

...

โลกภายนอก ท่ามกลางป่าทึบที่มืดสลัว

“ได้ยินข่าวมาว่า เถียนชุนจากห้องโจ้วจินห้องหนึ่ง มุดเข้าบ้านผีสิงไปสามรอบแล้วแต่ก็ยังแพ้กลับมาใช่ไหม?”

“แล้วจู่ๆ ก็มีไอ้หนุ่มที่ไหนไม่รู้โผล่มา มุดเข้าไปข้างในจนป่านนี้ยังไม่ยอมออกมาเลยล่ะ?”

[จบแล้ว]