บทที่ 92 - แค่แกเนี่ยนะ จะมาถ่วงเวลาฉัน?

บทที่ 92 - แค่แกเนี่ยนะ จะมาถ่วงเวลาฉัน?

☆☆☆☆☆

พอเห็นฉู่ยวิ๋นเทียนทำท่าเหมือนไม้กระดานถามคำตอบคำ เซี่ยลั่วลั่วก็ชักจะหงุดหงิด เธอขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะตัดสินใจรุกหนักเบียดกายเข้าไปหาเขามากกว่าเดิม

ถึงเธอจะสวยไม่เท่าเซี่ยหน่วนแต่ที่ผ่านมาเธอก็จัดว่าเป็นสาวฮอตคนหนึ่ง ผู้ชายคนไหนที่เธออยากได้ก็ไม่เคยหลุดมือไปได้สักราย

ยิ่งวันนี้เธอแต่งชุดมาแบบจัดเต็มเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งให้ดูเอ็กซ์เซ็กซี่สุดๆ ด้วยแล้ว

แต่น่าเสียดายที่ฉู่ยวิ๋นเทียนไม่ใช่ผู้ชายหน้าม้อทั่วไปที่ใครจะมาอ่อยก็ได้

วันนี้เธอต้องพบกับความล้มเหลวอย่างแน่นอน

แต่ยัยนี่ก็ยังไม่รู้ตัว ยังคงส่งยิ้มหวานหยดย้อยแล้วเข้าไปอ้อน "พี่ชายจ๊ะ พี่ชื่ออะไรเหรอ?"

"ผู้ชายหล่อๆ แบบพี่เนี่ย ฉันน่ะชอบทำความรู้จักด้วยที่สุดเลย ไม่รู้ว่าพี่จะรังเกียจไหมถ้าเราจะ... ทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งกว่านี้หน่อย?"

ได้ยินเสียงหวานเลี่ยนจนน่าขนลุกของเซี่ยลั่วลั่วแล้ว ฉู่ยวิ๋นเทียนก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาจริงๆ

แทนที่จะเกิดอารมณ์พิศวาส เขาเขากลับรู้สึกอยากจะสะบัดบ้องหูยัยนี่ให้กระเด็นไปไกลๆ เลยมากกว่า

"มีอะไรจะพูดอีกไหม?"

น้ำเสียงของฉู่ยวิ๋นเทียนยังคงราบเรียบ สายตาที่มองเซี่ยลั่วลั่วเหมือนมองสิ่งของไร้ค่าทั่วไป

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็อย่ามาเสียเวลาตรงนี้เลย"

เห็นเขาไม่เล่นด้วยทั้งที่เธอจัดเต็มขนาดนี้ เซี่ยลั่วลั่วก็เริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมาทันที

ช่วงนี้เธอขี้เหร่ลงเหรอวะ? ทำไมงัดไม้เด็ดออกมาทุกอย่างแล้ว ไอ้หมอนี่มันยังนิ่งเป็นหินได้ขนาดนี้

แต่ยังไงเธอก็ปล่อยให้ฉู่ยวิ๋นเทียนกลับไปป่วนแผนการไม่ได้เด็ดขาด

เพื่อตำแหน่งประธานบริหาร เธอจะปล่อยให้เขากลับไปตอนนี้ไม่ได้เป็นอันขาด

คิดได้ดังนั้นเธอก็ถอดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นเนื้อหนังมังสาแล้วโผเข้ากอดฉู่ยวิ๋นเทียนจากข้างหลังทันที

"พี่ชายจ๊ะ แค่พี่ตกลงว่าจะไม่กลับเข้าไปข้างในตอนนี้ พี่จะทำอะไรกับฉันก็ได้ทั้งนั้น"

"เรื่องในตระกูลเซี่ย พี่อย่าเข้าไปยุ่งเลยนะ นะจ๊ะ?"

ฉู่ยวิ๋นเทียนแค่นยิ้มเย็นชาออกมา กล้ามเนื้อในร่างกายดีดผึงด้วยพลังปราณมหาศาลจนเซี่ยลั่วลั่วกระเด็นหวือไปกองกับพื้น

"แค่แกเนี่ยนะ จะมาถ่วงเวลาฉัน?"

ดูท่าเขาจะเดาถูกจริงๆ ยัยนี่ก็แค่กะจะมาถ่วงเวลาให้แผนการข้างในเดินต่อ

แต่เธอดันคำนวณพลาดไปถนัดใจ เวลาแค่ไม่กี่นาทีที่เสียไปน่ะมันเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก

เซี่ยลั่วลั่วที่โดนดีดกระเด็นมองฉู่ยวิ๋นเทียนด้วยความอึ้ง เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ดูหุ่นบางๆ แบบนี้จะมีพลังมหาศาลขนาดนี้ได้ยังไง

เธอเม้มปากแน่น ยังไม่อยากยอมแพ้ปล่อยเขาไปง่ายๆ

ก็ตำแหน่งประธานมันกำลังจะลอยมาถึงมืออยู่แล้วนี่นา

เธอพยายามจะคลานเข้าไปหาเขาอีกรอบ คราวนี้เธอไม่สนใจศักดิ์ศรีอะไรทั้งนั้นแล้ว

อีกด้านหนึ่ง ในห้องพักฟื้น

เซี่ยซวี่รู้ดีว่าเซี่ยลั่วลั่วพาฉู่ยวิ๋นเทียนออกไปเพื่ออะไร เขาเลยรีบฉวยโอกาสนี้เข้าไปไซโคเซี่ยหน่วนทันที

กลัวว่าถ้าช้าไปกว่านี้แล้วไอ้เด็กนั่นกลับมาเริ่มรักษา แผนการที่วางไว้จะพังพินาศหมด

"หน่วนหน่วน รีบเซ็นชื่อซะเถอะลูก"

"ไอ้เด็กนั่นออกไปแล้วก็ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ แต่อาการของคุณปู่มันรอไม่ได้แล้วนะ"

เซี่ยจู๋ก็รีบเสริม "นั่นดิ เพื่อความปลอดภัยของคุณปู่ ให้หมอซ่งลงมือเถอะ"

"หมอซ่งน่ะมาจากหุบเขาราชาโอสถเลยนะ เขาต้องรักษาคุณปู่ได้แน่ๆ"

ตอนแรกเซี่ยหน่วนกะว่าจะรอให้ฉู่ยวิ๋นเทียนกลับมาก่อน แต่พอได้ยินสองคนนั้นพูดกรอกหู เธอก็เริ่มลังเลขึ้นมา

นั่นดิ ฉู่ยวิ๋นเทียนออกไปแล้ว จะกลับมาตอนไหนก็ไม่รู้

เห็นเซี่ยหน่วนเริ่มลังเล หมอซ่งก็รีบแทรกขึ้นมาทันที "คุณหนูเซี่ย ผมขอขัดจังหวะหน่อย"

"ดูเหมือนร่างกายท่านผู้เฒ่าจะเริ่มแย่ลงกว่าเดิมแล้วนะ คุณรีบเซ็นสัญญาเถอะ ผมจะได้ลงมือสักที"

"ถ้าช้ากว่านี้ ต่อให้เป็นผมก็อาจจะช่วยไม่ไหวแล้วนะ"

พูดจบเขาก็แกล้งเข้าไปแตะตัวท่านผู้เฒ่าเซี่ยแบบเนียนๆ

พอเขาสะบัดมือออก เครื่องมือวัดสัญญาณชีพก็ส่งเสียงเตือนดังลั่นห้อง

เสียงเตือนนั่นไม่ใช่เพราะร่างกายปู่ไม่ไหวจริงๆ หรอก แต่เป็นเพราะหมอซ่งแอบเล่นตุกติกต่างหาก

ต่อให้เซี่ยหน่วนจะดูเครื่องมือแพทย์ไม่เป็น แต่เห็นตัวเลขที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเธอก็รู้ได้ทันทีว่าปู่อาการร่อแร่แล้ว

เธอน้ำตาไหลออกมาด้วยความตกใจ รีบคว้าปากกาตรงเคาน์เตอร์ขึ้นมาแล้วเปิดสัญญาไปหน้าที่จะต้องเซ็น

ในเมื่อตอนนี้ไม่มีฉู่ยวิ๋นเทียนมาขัดคอ แถมใจเธอยังร้อนรนสุดขีด การเซ็นชื่อครั้งนี้เลยรวดเร็วกว่าเดิมมาก

ตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

เธอขอแค่ให้ปู่ฟื้นกลับมาได้ก็พอ

พอเห็นชื่อเซี่ยหน่วนจรดลงบนหน้ากระดาษ พวกตระกูลเซี่ยก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เพื่อวันนี้พวกเขาลงแรงวางแผนกันมาตั้งนาน

ในที่สุดยัยเซี่ยหน่วนก็เซ็นชื่อลงไปแล้ว หลังจากวันนี้ไป ทุกอย่างในตระกูลเซี่ยก็จะไม่เกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป

หมอซ่งรับสัญญาไปถือไว้ด้วยรอยยิ้มกริ่ม เขามองดูชื่อที่เขียนอย่างประณีตนั่นด้วยความพึงพอใจสุดๆ

ตั้งแต่วันนี้ไป เขาจะไม่ใช่ตาแก่ขึ้นคานอีกต่อไปแล้ว

แถมยังจะได้เมียสวยระดับนางฟ้ามาครองอีกต่างหาก

"ฉันเซ็นชื่อแล้ว คุณก็ควรจะเริ่มรักษาคุณปู่ได้แล้วนะ"

เซี่ยหน่วนปาดน้ำตา พยายามทำเสียงให้ดูนิ่งที่สุดขณะมองไปทางหมอซ่ง

หมอซ่งกระแอมไอทีหนึ่ง แกล้งทำท่าทางเป็นผู้ทรงศีลน่าเลื่อมใสแล้วบอกว่า "วางใจเถอะครับคุณหนูเซี่ย"

"ตอนนี้ปู่ของคุณก็เหมือนปู่ของผม ผมจะรักษาท่านให้ดีที่สุดแน่นอน"

พูดจบเขาก็รีบเก็บสัญญาไว้อย่างดีแล้วเดินไปที่ข้างเตียง

ท่าทางการแมะชีพจรของเขาดูภายนอกเหมือนจะเก่งเทพเลยล่ะ ท่าทางจัดเต็มมาก

แต่ถ้ามีใครที่เป็นคนในวงการแพทย์จริงๆ อยู่ที่นี่ล่ะก็ จะรู้ทันทีเลยว่าฝีมือหมอนี่มันกระจอกสิ้นดี

ยิ่งตอนที่เขาควักเข็มออกมาฝีงเข็ม ท่าทางที่ดูวุ่นวายหวือหวานั่นดูยังไงก็เหมือนโชว์ปาหี่มากกว่าการรักษาจริง

แต่พวกตระกูลเซี่ยดูไม่ออกหรอก

เห็นเขาลงเข็มรัวๆ แบบนั้น ทุกคนก็พากันลุ้นจนตัวโก่ง

ทว่าในห้องนี้ นอกจากเซี่ยหน่วนที่หวังให้ปู่หายจริงๆ แล้ว คนอื่นๆ ต่างก็มีความคิดชั่วร้ายแอบแฝงกันทั้งนั้น

หลังจากฝังเข็มเสร็จ หมอซ่งก็ขมวดคิ้วแน่น แกล้งควักขวดยาเซรามิกออกมาเทยาลูกกลอนออกมาเม็ดหนึ่ง

จากนั้นเขาก็บดมันจนละเอียดแล้วป้อนให้ท่านผู้เฒ่า

เขาทำท่าเหมือนพยายามอย่างสุดความสามารถอยู่หลายนาที ก่อนจะส่ายหัวอย่างจนใจแล้วเก็บเข็มเงินของตัวเองกลับไป

ถึงเขาจะยังไม่พูดอะไรออกมา แต่เซี่ยหน่วนก็เริ่มใจเสียแล้ว

เธอกะจะพุ่งเข้าไปดูอาการปู่ แต่จู่ๆ ท่านผู้เฒ่าก็ไอออกมาอย่างรุนแรงแล้วเครื่องมือวัดชีพจรก็ส่งเสียงร้องเตือนดังลั่นห้องมากกว่าเดิม

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบสนิท

เซี่ยหน่วนเบิกตากว้าง ผลักหมอซ่งที่ยืนอยู่ข้างเตียงออกไปแล้วโผเข้าไปกอดร่างปู่

เมื่อกี้ปู่ถึงจะหมดสติแต่ก็ยังหายใจอยู่

แต่ตอนนี้...

ปู่ไม่มีลมหายใจแล้ว

เห็นเซี่ยหน่วนมีแต่ความสิ้นหวังและทำอะไรไม่ถูก หมอซ่งก็กระแอมออกมาแกล้งทำหน้าเศร้าเสียใจ

"ช้าเกินไปจริงๆ ผมพยายามสุดความสามารถแล้ว แต่น่าเสียดายที่ช่วยกลับมาไม่ได้"

"ถ้าเมื่อกี้ไอ้เด็กนั่นไม่โผล่มาขัดจังหวะถ่วงเวลาล่ะก็ ผมมั่นใจว่าผมน่าจะช่วยชีวิตท่านผู้เฒ่าไว้ได้แท้ๆ"

[จบแล้ว]