บทที่ 81 - อัจฉริยะแห่งวงการผี

บทที่ 81 - อัจฉริยะแห่งวงการผี

เจียงอวี่อ่านไดอารี่ของหยวนฮ่าวจบแล้ว

เธอพอจะเข้าใจความจริงของโศกนาฏกรรมในปีนั้นอย่างคร่าวๆ

พูดตามตรง เธอไม่รู้สึกสงสารเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน รวมถึงครูประจำชั้นที่ตายไปเลยแม้แต่น้อย

หากไม่ใช่เพราะการกลั่นแกล้งของเพื่อนร่วมห้องทั้งสาม และหากไม่ใช่เพราะการเพิกเฉยแถมยังราดน้ำมันเข้ากองไฟของครูประจำชั้น หยวนฮ่าวก็คงไม่เลือกเดินบนเส้นทางสายสุดโต่งเช่นนี้

ลี่เยี่ยนและวิญญาณทั้งสองตนอยู่ข้างกายเจียงอวี่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงได้เห็นเนื้อหาในไดอารี่ด้วยเช่นกัน

สีหน้าของแต่ละคนดูไม่ค่อยดีนัก

เสียงแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จจากระบบดังขึ้น

เจียงอวี่ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจ หลับตาลงเพื่อรับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาจากระบบ

【ทักษะการใช้พลังวิญญาณ: เมื่อได้รับจะเรียนรู้อัตโนมัติ สามารถใช้งานได้อย่างเชี่ยวชาญทันที (บรรลุผล)】

ไม่กี่นาทีต่อมา เจียงอวี่ก็ลืมตาขึ้น

เธอลุกจากเก้าอี้ไม้ ยกมือขวาขึ้น หงายฝ่ามือ

ไม่นานนัก พลังวิญญาณสีขาวลักษณะคล้ายหมอกก็ปรากฏขึ้น วนเวียนอยู่บนฝ่ามือของเธอ

เจียงอวี่สะบัดข้อมือขวาเบาๆ พลังวิญญาณก็ไหลเวียนไปทั่วท่อนแขนของเธอทันที

เป็นอย่างที่ระบบบอกจริงๆ พอเรียนปุ๊บก็บรรลุปั๊บ

เธอไม่เพียงแต่สามารถปล่อยพลังวิญญาณออกมาภายนอกได้ แต่ยังควบคุมให้มันไปปรากฏในตำแหน่งที่ต้องการได้ดั่งใจนึก

เจียงอวี่มองไปทางหวังเหว่ยอย่างนึกสนุก "ลองไหม?"

คราวนี้หวังเหว่ยส่ายหัวรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง "ไม่ลอง!"

น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดสุดๆ

เจียงอวี่นึกเสียดายในใจ ก่อนจะเบนสายตาไปหาฉางจิ้ง

ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก ฉางจิ้งก็ชิงพูดขึ้นก่อน "ถ้าเธอใช้พลังวิญญาณตีฉัน ต่อไปฉันจะไม่ช่วยเธอหาวัตถุดิบแล้วนะ!"

เจียงอวี่เดาะลิ้นขัดใจ

เก่งจริงนะพ่อคุณ รู้จักชิงตัดบทด้วย

เจียงอวี่โบกมือ พลังวิญญาณก็ไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างกาย

ลี่เยี่ยนยืนมองอยู่ข้างๆ เงียบๆ ไม่ได้เอ่ยปากถามว่าพลังวิญญาณคืออะไร

เจียงอวี่ชอบเขาตรงจุดนี้แหละที่ไม่ซักไซ้ให้มากความ

ลี่เยี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "จะห้าทุ่มแล้ว"

เจียงอวี่ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "วันนี้วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร?"

ลี่เยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย "วันที่ 4 เมษายน"

เจียงอวี่รีบวิ่งไปที่ประตู "แย่แล้ว สวีเหมยหยวนกับอีกสองคนกำลังตกอยู่ในอันตราย!"

ตามคำบอกเล่าของหวังเหว่ย ทุกวันที่ 3 เมษายน หยวนฮ่าวจะออกจากหอพัก

และจะกลับมาอีกทีตอนเช้ามืดของวันที่ 4 เมษายน

เมื่อนำมาประกอบกับข้อมูลในประกาศตำรวจ หยวนฮ่าวฆ่าเพื่อนร่วมห้องสามคนและครูประจำชั้นสวีหมิงเซิง เป็นไปได้สูงว่าไม่ได้เกิดขึ้นในห้องพัก แต่เกิดขึ้นที่ระเบียงทางเดินหน้าห้องพัก

เจียงอวี่รวบรวมข้อมูลทั้งหมดแล้วตั้งข้อสันนิษฐานหนึ่งขึ้นมา

หยวนฮ่าวและวิญญาณอาฆาตทั้งสี่ที่ตึกเรียน ปกติจะต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน

แต่พอถึงวันที่ 4 เมษายนของทุกปี วิญญาณอาฆาตทั้งห้าจะมารวมตัวกันที่ระเบียงทางเดินหอพัก เพื่อจำลองเหตุการณ์ฆาตกรรมในปีนั้นซ้ำอีกครั้ง

หยวนฮ่าวจะต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาตทั้งสี่เพียงลำพัง เหมือนกับในอดีต

หากมีแค่หยวนฮ่าว เจียงอวี่ก็คงไม่ห่วงเท่าไหร่

เพราะดูจากการที่เขาคอยคุ้มครองหวังเหว่ย ก็พอจะดูออกว่าเขายังไม่สูญเสียความดีงามในจิตใจไป แม้ตอนมีชีวิตจะถูกกลั่นแกล้งและไม่ได้รับความยุติธรรมสารพัด

แต่ว่า ในวันที่ 4 เมษายนนี้ นอกจากหยวนฮ่าวแล้ว ยังมีวิญญาณอาฆาตอีกสี่ตน

และไอ้สี่ตัวนั้น ไม่มีคำว่า "ความดี" อยู่ในสารบบแน่นอน

......

เจียงอวี่เปิดประตู พุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก

ลี่เยี่ยนตามไปติดๆ

ฉางจิ้งโยนโคมไฟในมือทิ้ง รีบพุ่งเข้าไปสิงในด้ายแดงบนข้อมือเจียงอวี่

ต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาตตั้งห้าตน สู้ก็สู้ไม่ไหว ขอหลบไปนั่งกินแรงเฉยๆ ดีกว่า

ฉางจิ้ง "พี่เจียงลุยเลย! ฉันจะเป็นกำลังใจให้ทางจิตวิญญาณ!"

เจียงอวี่ "ไสหัวไป!"

หวังเหว่ยเห็นฉางจิ้งหายตัวไป ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้

และทำตามอย่างหน้าด้านๆ พุ่งเข้าใส่เจียงอวี่ สิงสถิตในด้ายแดงด้วยอีกคน

ฉางจิ้ง "เชี่ย นายเข้ามาทำไม เบียดกันจะตายอยู่แล้ว!"

หวังเหว่ย "ไม่เป็นไร เบียดๆ กันอุ่นดี!"

ฉางจิ้ง "......"

ฉางจิ้ง "ไสหัวไป!"

เส้นเลือดที่ขมับของเจียงอวี่ปูดโปนเต้นตุบๆ เธอพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ

"พวกนายสองคนไม่รู้จักคำว่า 'ขายขี้หน้า' กันบ้างหรือไง?"

วิญญาณทั้งสองตอบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "พวกเราไม่ใช่คน!"

เจียงอวี่ "......"

พวกนายนี่มันอัจฉริยะแห่งวงการผีจริงๆ!

——

ณ ระเบียงทางเดิน

หยวนฮ่าวกำลังเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาตทั้งสี่

หยวนฮ่าวยืนอยู่ฝั่งใกล้หอพัก ส่วนอีกสี่ตนยืนอยู่อีกฝั่ง

ตรงกลางระหว่างการเผชิญหน้าของวิญญาณอาฆาตทั้งห้า คือร่างของฝานหมิ่นที่นอนสลบไสลอยู่

อุปกรณ์ถ่ายทำต่างๆ บนระเบียง ถูกสนามแม่เหล็กอันทรงพลังทำลายจนพังยับเยินตั้งแต่ตอนที่วิญญาณทั้งห้าปรากฏตัวพร้อมกัน

ผู้กำกับรายการมองจอมอนิเตอร์ที่ดำสนิทด้วยความสิ้นหวัง

จบกัน คราวนี้จบเห่ของจริง!

ผู้ชมทางบ้านมองหน้าจอที่มืดดับ คอมเมนต์ไหลมาเทมาจนแทบมองไม่เห็นภาพ

"เกิดอะไรขึ้นอ่าาาา!"

"ทำไมภาพตัดไปล่ะ?"

"รายการวาไรตี้ไม่น่าจะผิดพลาดแบบนี้มั้ง?"

"สรุปเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

"เมื่อไหร่ภาพจะกลับมาเนี่ย!"

ผู้กำกับที่คอยเฝ้าดูไลฟ์สตรีมอยู่ตลอด เห็นกระแสวิจารณ์ของผู้ชม ก็รีบล็อกอินเข้าบัญชีทางการของรายการ

เริ่มพิมพ์ข้อความเพื่อควบคุมสถานการณ์

"《ห้องลับหนีตายสยองขวัญ》 Official: ผู้ชมทุกท่านโปรดอย่ากังวล การถ่ายทำยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่น เพียงแต่อุปกรณ์กล้องเกิดขัดข้องเล็กน้อย ทีมงานฝ่ายเทคนิคกำลังเร่งซ่อมแซม ขอให้ทุกท่านอดใจรอสักครู่!"

"ซ่อมเร็วๆ หน่อยสิ ฉันจะดูพี่เจียง!"

"หวังว่าตอนหน้าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะ!"

"《ห้องลับหนีตายสยองขวัญ》 Official: อุปกรณ์เสียหายเป็นเหตุสุดวิสัย รายการตอนหน้าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแน่นอน!"

"หวังว่าจะทำได้จริงอย่างที่พูดนะ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะรอดูพี่ชาย ฉันปิดไปนานแล้ว!"

"ใครบ้างไม่คิดงั้น ฉันที่ทนนั่งรออยู่ได้ ก็เพราะพี่เจียงล้วนๆ"

หลังจากผู้กำกับพยายามแก้สถานการณ์ (วัวหายล้อมคอก) คอมเมนต์ในไลฟ์แม้จะยังเยอะอยู่ แต่อารมณ์ของผู้ชมก็สงบลงบ้างแล้ว ไม่เดือดดาลเหมือนตอนภาพตัดใหม่ๆ

ผู้กำกับถอนหายใจยาวเหยียด "เฮ้อ......"

เขายกมือปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนหมด

ทีมงานข้างๆ หน้าตาตื่น "ผู้กำกับครับ ทีนี้เราจะเอายังไงดี?"

ผู้กำกับถอนหายใจ "จะทำไงได้ ก็ต้องรอไง"

ระเบียงทางเดินที่เจียงอวี่และคนอื่นๆ อยู่ คือชั้นสี่ของหอพักชาย ซึ่งเป็นชั้นบนสุด

ทางรายการติดตั้งกล้องไว้ทุกชั้น

ออกจากตึกหอพักชาย ก็จะเป็นประตูหลังโรงเรียน

ออกจากประตูหลังโรงเรียนได้ ก็เท่ากับหนีออกจากห้องลับสำเร็จ

บนเส้นทางที่เจียงอวี่และคนอื่นๆ ต้องผ่าน ทางรายการติดตั้งกล้องไว้มากมาย

ตอนนี้ นอกจากอุปกรณ์ที่ชั้นของเจียงอวี่จะพังเสียหาย

กล้องในจุดอื่นๆ ยังคงปกติดี สามารถบันทึกภาพได้

ปรากฏการณ์ประหลาดนี้ ทำให้ผู้กำกับยิ่งปักใจเชื่อว่าโรงเรียนร้างแห่งนี้มีผีสิงจริงๆ

ดังนั้นต่อให้เขารู้ว่าสถานการณ์ย่ำแย่แค่ไหน เขาก็ไม่กล้าเข้าไปดู

ทำได้แค่เลือกวิธีที่ปลอดภัยที่สุด (ปอดแหกที่สุด) คือรออยู่นอกโรงเรียน

รอคอย รอคอยต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ใบไม้เขียวเปลี่ยนเป็นเหลือง เธอก็ยังไม่มา......

......

(จบแล้ว)