บทที่ 71 - ความประสงค์ร้ายที่ไม่อาจปิดบัง

บทที่ 71 - ความประสงค์ร้ายที่ไม่อาจปิดบัง

ลี่เยี่ยน "ใช่ ตอนนั้นพี่ยังเรียนอยู่ เรื่องราวหลายอย่างมารู้ทีหลังทั้งนั้น"

จู่ๆ เกิ่งเจี๋ยก็ชี้ไปนอกหน้าต่างรถแล้วตะโกนเรียก "พี่รอง พี่รอง!"

ลี่เยี่ยนเหยียบเบรกทันที

"เขาอยู่ไหน?"

ลี่เยี่ยนปลดเข็มขัดนิรภัย หันไปมองตามทิศที่เกิ่งเจี๋ยชี้

——

"พี่รอง พี่รอง!"

เกิ่งเจี๋ยตะโกนเรียกพลางวิ่งเหยาะๆ ตรงเข้าไปหาลี่หมิงเซวียน

ไกลออกไป ลี่หมิงเซวียนหยุดฝีเท้าแล้วมองซ้ายมองขวา

เหมือนเขาจะได้ยินเสียงของเสี่ยวเจี๋ย?

ลี่หมิงเซวียนมีส่วนสูงถึงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ทำให้ดูโดดเด่นสะดุดตามากท่ามกลางฝูงชน

หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสดใส ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นหนุ่มในฝันของสาวๆ หลายคน

"พี่รอง หนูอยู่นี่!"

เกิ่งเจี๋ยเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลง ในที่สุดลี่หมิงเซวียนก็มองเห็นเกิ่งเจี๋ยที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหาเขา

เขาเผยรอยยิ้มสดใสให้เกิ่งเจี๋ย ราวกับแสงตะวันที่สามารถละลายหิมะได้

"เสี่ยวเจี๋ย!"

เกิ่งเจี๋ยเบรกไม่อยู่ พุ่งชนเข้าสู่อ้อมกอดของลี่หมิงเซวียนเต็มรัก เธอหอบหายใจแฮกๆ

เมื่อกี้วิ่งมาเร็วเกินไปหน่อย

ลี่หมิงเซวียนลูบหลังเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน "จะวิ่งเร็วขนาดนั้นทำไม"

เกิ่งเจี๋ยตอบทั้งที่ยังหอบ "หนูกลัวพี่รองจะเดินหนีไปก่อนนี่นา"

ลี่หมิงเซวียน "ได้ยินเสียงเสี่ยวเจี๋ย พี่จะเดินหนีไปได้ยังไง?"

"เดิมทีพี่ก็กะว่าจะไปหาเธออยู่พอดี ไม่นึกว่าจะมาเจอกันก่อน"

"ว่าแต่ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? วิ่งออกมาคนเดียวแบบนี้มันอันตรายนะ!"

ตอนนั้นเอง ลี่เยี่ยนกับเจียงอวี่ก็เดินตามมาทัน

ลี่เยี่ยน "เสี่ยวเจี๋ยไม่ได้มาคนเดียว เธออยู่กับพวกพี่ตลอด"

เจียงอวี่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ยืนพยักหน้าอยู่ข้างๆ เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ลี่เยี่ยนพูดเป็นความจริง

พอลี่หมิงเซวียนได้ยินเสียงของลี่เยี่ยน สีหน้าดีใจเมื่อครู่ก็ค่อยๆ เย็นชาลง

สายตาของเขากวาดผ่านร่างของลี่เยี่ยน แล้วไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเจียงอวี่

สายตาของทั้งสองสบประสานกัน

【คำเตือน: ตรวจพบปีศาจปรากฏตัวในรัศมีสิบเมตรรอบตัวโฮสต์ โปรดระมัดระวัง】

เจียงอวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วถามระบบในใจ "แกหมายถึงเกิ่งเจี๋ยใช่ไหม? ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอเป็นลูกครึ่งปีศาจ ไม่ต้องเตือนแล้ว"

【ไม่ใช่เกิ่งเจี๋ย ปีศาจที่เคยแจ้งเตือนไปแล้ว ระบบจะไม่แจ้งเตือนซ้ำ】

มุมปากของเจียงอวี่กระตุกยิกๆ

"เชี่ยไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าแกหมายถึงลี่หมิงเซวียน?"

【โปรดให้โฮสต์ใช้วิจารณญาณด้วยตนเอง】

เจียงอวี่ "ถ้าฉันดูเองเป็น ฉันจะต้องมานั่งเถียงกับแกไหม?"

ลี่หมิงเซวียนจ้องหน้าเจียงอวี่ แล้วเผยรอยยิ้มที่มีความหมายแฝงเร้น

"ผมรู้จักคุณ ผมเคยดูเวทีการแสดงของคุณ แสดงได้ยอดเยี่ยมมากครับ"

เจียงอวี่ "เอ่อ... ขอบคุณค่ะ"

ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าสายตาที่ลี่หมิงเซวียนมองมา มันเต็มไปด้วยความไม่หวังดี

ลี่หมิงเซวียนละสายตาจากใบหน้าของเจียงอวี่

พอกลับมามองเกิ่งเจี๋ย แววตาก็เปลี่ยนเป็นความรักใคร่เอ็นดู

เจียงอวี่ใจกระตุก ตุ๊มๆ ต่อมๆ แปลกๆ แฮะ สองคนนี้มีซัมติง!

ลี่หมิงเซวียนชอบเกิ่งเจี๋ยเหรอ?

นี่มันเยอรมันออร์โธพีดิกส์ (พี่น้องกินกันเอง) ชัดๆ เลยนะไอ้น้องชาย!

อ้อ เป็นลูกพี่ลูกน้องนี่นา งั้นก็ไม่เป็นไรมั้ง (ในทางกฎหมายบางประเทศ)

ลี่หมิงเซวียนหยิบกำไลข้อมือหน้าตาธรรมดาๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ดึงมือเกิ่งเจี๋ยขึ้นมา แล้วสวมให้เธอ

เจียงอวี่เบิกตากว้าง คุณพระช่วย แปดสิบล้าน!

ที่แท้ เขาซื้อมาให้เกิ่งเจี๋ยหรอกเหรอ?

เกิ่งเจี๋ยใช้มืออีกข้างประคองกำไลไว้อย่างดีใจ ราวกับกำลังปกป้องสมบัติล้ำค่า

"ขอบคุณค่ะพี่รอง!"

ลี่หมิงเซวียนยิ้มพลางขยี้หัวเธอ "กับพี่ไม่ต้องพูดคำว่าขอบคุณ วันหลังห้ามพูดอีกนะ"

ยี้... เจียงอวี่รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ชั่วขณะหนึ่ง เจียงอวี่เหมือนจะเห็นแสงสีทึบๆ วาบขึ้นที่ตัวกำไล

แสงนั่นปรากฏขึ้นเพียงแวบเดียวแล้วหายไป จนทำให้ไม่แน่ใจว่าตาฝาดไปหรือเปล่า

"ระบบ ตรวจสอบส่วนประกอบของกำไลวงนั้นได้ไหม?"

【กำลังตรวจสอบ...】

【ตรวจสอบสำเร็จ】

【ส่วนประกอบของกำไลรวมวิญญาณ: ไม้หลอมวิญญาณ, ดอกตื่นรู้, หญ้าชิงเฉียน, กิ่งน้ำแข็ง】

เจียงอวี่ถึงบางอ้อ กำไลนั่นมีปัญหาจริงๆ ด้วย

พอนึกถึงตอนที่เธอว่าลี่หมิงเซวียนปัญญาอ่อน เธออยากจะตบปากตัวเองสักที

เขาควักเงินแปดสิบล้านซื้อของสำเร็จรูป ส่วนเธอกวาดเงินร้อยล้านซื้อแค่วัตถุดิบ

ถ้าคนซื้อของสำเร็จรูปคือคนปัญญาอ่อน แล้วเธอล่ะคืออะไร?

คือคนปัญญาอ่อนคูณสองหารด้วยศูนย์งั้นสิ!

เจียงอวี่ถามระบบในใจต่อ "ระบบ สรรพคุณของกำไลรวมวิญญาณคืออะไร? วิเคราะห์ได้ไหม?"

【กำลังวิเคราะห์...】

【วิเคราะห์สำเร็จ】

【สรรพคุณของกำไลรวมวิญญาณ: เป็นอุปกรณ์ที่สามารถซ่อมแซมวิญญาณได้ มีผลดีเยี่ยมต่อผู้ที่วิญญาณได้รับความเสียหาย สามารถค่อยๆ ซ่อมแซมวิญญาณได้จนกว่าจะสมบูรณ์ ระหว่างการซ่อมแซมจะไม่มีผลข้างเคียงใดๆ】

สายตาของเจียงอวี่ฉายแววเคร่งเครียด วิญญาณของเกิ่งเจี๋ยเคยได้รับบาดเจ็บ?

มิน่าล่ะถึงได้ดูไม่ค่อยฉลาด

ที่แท้ไม่ใช่เพราะเป็นลูกครึ่งปีศาจเลยหัวทึบ แต่เป็นเพราะวิญญาณของเธออยู่ในสภาพเสียหายต่างหาก

ประสาทสัมผัสของลี่หมิงเซวียนเฉียบคมมาก พอจับได้ว่าเจียงอวี่จ้องกำไลไม่วางตา เขาก็ตวัดสายตามองค้อนใส่เจียงอวี่อย่างดุดัน

เจียงอวี่ละสายตาหนี ยกมือลูบจมูกแก้เก้อ

คนขี้งก มองแค่นิดเดียวก็ไม่ได้

ลี่เยี่ยนก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อย บังสายตาของลี่หมิงเซวียนไว้ "กลับมาเมื่อไหร่?"

ลี่หมิงเซวียนตอบเสียงเย็น "ไม่เกี่ยวกับนาย!"

ลี่เยี่ยนขยับเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว "เรื่องเมื่อตอนนั้นนายเข้าใจผิด พ่อเขา..."

ไม่รอให้ลี่เยี่ยนพูดจบ ลี่หมิงเซวียนก็สวนกลับด้วยถ้อยคำรุนแรง "หุบปาก!"

"เรื่องระหว่างฉันกับเขา นายไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!"

ลี่เยี่ยน "......"

เขาถอนหายใจ รู้ว่าพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ จึงเลือกที่จะเงียบ

เกิ่งเจี๋ยกระตุกแขนเสื้อลี่หมิงเซวียนเบาๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

สีหน้าของลี่หมิงเซวียนอ่อนโยนลงทันตาเห็น "เป็นอะไรไป เสี่ยวเจี๋ย"

เกิ่งเจี๋ย "พี่รอง กลับมาคราวนี้ พี่จะไปต่างประเทศอีกไหม?"

ลี่หมิงเซวียน "ไม่ไปแล้ว พี่กะว่าจะอยู่เมืองไทยยาวๆ วันหลังถ้าเธอมีธุระอะไร มาหาพี่ได้ตลอดเลยนะ"

"พี่พักอยู่ที่บ้านเก่า เธอรู้ตำแหน่งใช่ไหมล่ะ"

เกิ่งเจี๋ยทำหน้าดีใจ "จริงเหรอคะพี่รอง ดีจังเลย!"

ลี่หมิงเซวียนพยักหน้า งอนิ้วชี้เคาะจมูกเกิ่งเจี๋ยเบาๆ "ก่อนมาอย่าลืมทักวีแชตบอกพี่ด้วยล่ะ อย่าทะเล่อทะล่าไปที่บ้านเก่าดุ่มๆ พี่ไม่ได้อยู่ที่นั่นตลอดเวลา เดี๋ยวจะไปเสียเที่ยวเปล่า"

เจียงอวี่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้าเหมือนคนกำลังเสพโมเมนต์ฟินๆ

คำพูดคำจาแบบนี้ ฟังก็รู้ว่าเป็นคนที่รู้ใจเกิ่งเจี๋ยมาก ถึงจะพูดออกมาได้

ยังไม่ทันที่เกิ่งเจี๋ยจะตอบ ลี่หมิงเซวียนก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็ง หันไปพูดกับลี่เยี่ยน

"ในเมื่อพวกนายมาด้วยกัน งั้นฉันขอตัวก่อนแล้วกัน"

ลี่หมิงเซวียนเป็นฝ่ายขอตัวลา

ก่อนไป สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ร่างของเจียงอวี่นานกว่าปกติเล็กน้อย บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายแฝงเร้น

ยังไม่ทันที่เจียงอวี่จะตีความหมายได้ ลี่หมิงเซวียนก็หันหลังเดินจากไปทันที

เจียงอวี่มองแผ่นหลังของลี่หมิงเซวียนที่เดินไกลออกไป คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกแท้ๆ แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความประสงค์ร้ายที่เขาแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย เธอกับลี่หมิงเซวียนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนไม่ใช่เหรอ

ลี่เยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็พูดขึ้น "ไม่ต้องมองแล้ว คนเขาเดินไปไกลแล้ว!"

......

(จบแล้ว)