บทที่ 25 - ดัดแปลงท่าเต้นใหม่

บทที่ 25 - ดัดแปลงท่าเต้นใหม่

เหล่าเด็กฝึกต่างมองเจียงอวี่ด้วยสายตาเทิดทูน พากันปรบมือรัวๆ

เหมียวเหวินจวิ้นยิ้มแก้มปริพลางพูดว่า "เป็นไง ผมไม่ได้โกหกใช่ไหมล่ะ?"

หมี่เหวินเหยียน "พอได้แล้วน่า ก็ไม่ใช่คุณสักหน่อยที่ดูปุ๊บเต้นเป็นปั๊บ จะมาขิงทำไม?"

เวลาของคลาสเต้นจบลง

เด็กฝึกทั้งหลายต่างพากันกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเจียงอวี่

"เจียงอวี่ เธอช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหม?"

"เจียงอวี่ เธอทำได้ยังไงน่ะ?"

"นั่นสิ เธอจำท่าเต้นในเวลาสั้นจู๋แบบนั้นได้ยังไง?"

"ใช่ๆ สอนพวกเราหน่อยสิ!"

เจียงอวี่ถูกฝูงชนรุมล้อม ดูมีท่าทีตื่นตระหนกเล็กน้อย

เดี๋ยวสิ น้องๆ หนูๆ พวกนี้เป็นอะไรกัน ฮึกเหิมกันเกินไปแล้ว เธอรับมือไม่ถูกนะ

เหมียวเหวินจวิ้นมองออกว่าเจียงอวี่กำลังลำบากใจ "เอาล่ะ กลับไปยืนที่เดิมได้แล้ว เตรียมตัวเรียนร้องเพลงกับครูหมี่"

"เจียงอวี่ ฝานหมิ่น พื้นฐานพวกเธอสองคนดีมาก ไม่ต้องเรียนเต้นตามวิดีโอแล้ว"

"ผมจะมอบภารกิจให้พวกเธอหนึ่งอย่าง เอาท่าเต้นในวิดีโอไปดัดแปลง แล้วเต้นให้ผมดู!"

เจียงอวี่กับฝานหมิ่นเป็นผู้เข้าแข่งขันที่เต้นเก่งที่สุดสองคน ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ต่างมองพวกเธอด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

เจียงอวี่พยักหน้าอย่างไม่ยี่หระ "อ้อ"

พูดจบเหมียวเหวินจวิ้นก็ออกจากห้อง A ไป ผู้เข้าแข่งขันห้องอื่นยังรอให้เขาไปสอนอยู่ จะเสียเวลามากไม่ได้

......

หลังจากเหมียวเหวินจวิ้นจากไป

หมี่เหวินเหยียนก็สอนเทคนิคการร้องเพลงไม่กี่อย่าง จากนั้นก็ปล่อยให้เด็กฝึกซ้อมกันเอง

จะซ้อมเต้นหรือร้องเพลงก็ได้ทั้งนั้น

เพราะต้องแสดงให้เหมียวเหวินจวิ้นดู ฝานหมิ่นจึงเริ่มลงมือดัดแปลงเงียบๆ

ส่วนเจียงอวี่เดินไปนั่งยองๆ ที่มุมห้อง

ดัดแปลงบ้าบออะไร เธออยากกินข้าว!

หิวมาก ทำไมยังไม่ถึงเวลาอาหารเที่ยงอีกนะ!

ไม่มีแรง ไม่อยากขยับ

ฝานหมิ่นดัดแปลงไปได้สักพัก หันมาเห็นเจียงอวี่ยังคงไม่ขยับตัว

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เดินตรงไปยังตำแหน่งที่เจียงอวี่อยู่

"ดัดแปลงท่าเต้น... เรามาทำด้วยกันไหม?"

เจียงอวี่ชะงักไป

【ติ๊ง ภารกิจถูกเปิดใช้งาน】

【ตัวเลือกที่ 1: ปฏิเสธคำชวนของฝานหมิ่นตรงๆ ดัดแปลงเองคนเดียว รางวัลเมื่อสำเร็จ: แต้มพลังวิญญาณจำนวนน้อย】

【ตัวเลือกที่ 2: ปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม อธิบายว่าตัวเองดัดแปลงท่าเต้นไม่เป็น รางวัลเมื่อสำเร็จ: แต้มพลังวิญญาณจำนวนปานกลาง】

【ตัวเลือกที่ 3: ตอบรับคำชวนของฝานหมิ่น และร่วมมือในการดัดแปลงอย่างกระตือรือร้น รางวัลเมื่อสำเร็จ: แต้มพลังวิญญาณจำนวนมาก + พื้นฐานการดัดแปลง (รวมถึงการเรียบเรียงเพลง การออกแบบท่าเต้น และอื่นๆ)】

ดวงตาของเจียงอวี่เป็นประกายวาววับ "!"

พื้นฐานการดัดแปลง? ของดีนี่นา!

ถ้าจะแลกในร้านค้าระบบ ไม่มีสักแสนแต้ม คงแลกไม่ได้แน่ๆ

พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าเลือกภารกิจที่ 3 ก็เท่ากับได้แต้มพลังวิญญาณแสนแต้มมาฟรีๆ!

ฝานหมิ่นเอามามือโบกผ่านหน้าเจียงอวี่ "ฟังอยู่หรือเปล่า?"

เจียงอวี่ได้สติ รีบตอบรับอย่างยินดีปรีดา "เอาสิ!"

คราวนี้ คนที่อึ้งกลายเป็นฝานหมิ่นแทน

เธอเดาไว้แล้วว่าเจียงอวี่น่าจะตอบตกลง แต่ไม่คิดว่าจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้

เจียงอวี่คว้าข้อมือเธอหมับ "ฉันดัดแปลงไม่ค่อยเก่ง เธอว่ามาเลย จะให้เต้นยังไง ฉันจัดให้!"

......

แม้ฝานหมิ่นจะตั้งตัวไม่ทันในตอนแรก แต่ก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

"งั้นเรามาลองกันเถอะ"

"พรสวรรค์การเต้นของเธอดีมาก ดัดแปลงไม่เป็นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ขอแค่เต้นออกมาได้ก็พอ"

เจียงอวี่ตบหน้าอกรับประกันอย่างมั่นใจ "เรื่องเต้นฉันถนัด หายห่วง"

เรื่องที่ไม่ต้องใช้สมอง เป็นสิ่งที่เธอโปรดปรานที่สุดอยู่แล้ว

ทั้งสองเดินไปที่มุมห้อง เริ่มทำการดัดแปลงท่าเต้น

พูดให้ถูกก็คือ คนหนึ่งคิดท่า อีกคนรับหน้าที่เต้นตาม

เจียงอวี่ทำตัวว่าง่ายสุดๆ ฝานหมิ่นบอกให้ทำอะไร เธอก็ทำตามนั้น ไม่ลังเลเลยสักนิด

เวลาผ่านไป ความประหลาดใจในแววตาของฝานหมิ่นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

ท่าเต้นยากๆ หลายท่าที่เธอเองก็ไม่การันตีว่าจะทำได้ แค่อธิบายด้วยปากเปล่ารอบเดียว เจียงอวี่ก็ทำออกมาได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีท่าทีลำบากใจเลยสักนิด

ราวกับว่าท่าเต้นยากพิสดารพวกนั้น สำหรับเจียงอวี่แล้ว ก็แค่เรื่องขี้ปะติ๋ว

......

ภายใต้การดัดแปลงของฝานหมิ่น ท่าเต้นชุดใหม่ก็ถือกำเนิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ความเข้ากันได้ของทั้งสองคน ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในระหว่างการปรับจูน

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นในคลาส A ที่มองอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง

ตั้งแต่เริ่มตกลงร่วมมือกัน จนกระทั่งได้ท่าเต้นใหม่ ทั้งกระบวนการใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบนาที

มันเป็นระดับที่น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

และก็เพราะเรื่องที่เหนือสามัญสำนึกแบบนี้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเธอ ยิ่งทำให้พวกเธอตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า ช่องว่างระหว่างพวกเธอกับคู่หูฝาน-เจียงนั้นห่างชั้นกันขนาดไหน

เหมือนอยู่กันคนละดาวเลยจริงๆ

ช่างเถอะ คนกับคนเทียบกันไม่ได้ ช่องว่างมันกว้างเกินไป

......

หลังจากดัดแปลงสำเร็จ เจียงอวี่และฝานหมิ่นก็เริ่มแบ่งท่อนท่าเต้น

จากนั้นต่างคนต่างก็เริ่มซ้อมท่าของตัวเอง

ในระหว่างการซ้อมเต้น เวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เผลอแป๊บเดียว ก็ถึงเวลาเที่ยงวัน

หรือก็คือ ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว

ท้องของเจียงอวี่ร้องประท้วงโครกครากมานานแล้ว

เธอไม่ซ้อมต่อ แต่หยุดลงแล้วส่งสายตาน่าสงสารไปมองฝานหมิ่น

ฝานหมิ่นตอนแรกไม่ได้ตอบสนอง แต่หลังๆ ทนถูกจ้องไม่ไหว เธอจึงต้องยอมยกธงขาว

"......"

"เหนื่อยแล้วเหรอ งั้นเราพักกันหน่อยไหม?"

ใจจริงเธออยากซ้อมต่อ ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน

แบบนั้นจะได้สร้างความจำกล้ามเนื้อ ต่อให้หลับตาก็ยังเต้นได้ไม่สะดุด

แต่เจียงอวี่เห็นชัดว่าไม่ได้คิดแบบนั้น

สายตาของเจียงอวี่ดูว่างเปล่า "ฉันไม่เหนื่อย"

ฝานหมิ่นกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "แล้วเธอเป็นอะไร?"

"ฉันหิว!"

เจียงอวี่ตอบกลับอย่างเต็มปากเต็มคำ

ฝานหมิ่น "......"

คอมเมนต์——

"ฮ่าๆๆๆๆ ฝานหมิ่นถึงกับไปไม่เป็น!"

"หิวๆ ข้าวๆ!"

"เลิกซ้อมเถอะ รีบปล่อยน้องไปกินข้าว!"

"สายตาเจียงเจี่ยเหมือนกำลังบอกว่า เที่ยงนี้แม่จะกินช้างทั้งตัว"

"วิถีคนหิวข้าว คนหิวข้าวต้องกินด้วยกะละมัง!"

หมี่เหวินเหยียนสนใจความเคลื่อนไหวทางด้านนี้ ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ก็อดขำไม่ได้

"เอาล่ะ ทุกคนไปกินข้าวกันก่อน บ่ายโมงค่อยกลับมาเข้าคลาส!"

พอได้ยินว่ากินข้าวได้ เจียงอวี่เป็นคนที่แสดงอาการดีใจที่สุดในบรรดาทุกคน

แทบจะในวินาทีเดียวกับที่หมี่เหวินเหยียนพูดจบ เจียงอวี่ก็ร้องตะโกนลั่น "เยี่ยม! ในที่สุดก็ได้กินข้าวสักที!"

จากนั้น เจียงอวี่ก็วิ่งหน้าตั้งออกจากห้องซ้อม ตรงดิ่งไปยังโรงอาหารอย่างไม่รอช้า

ฝุ่นตลบ ทุกคนเห็นเพียงแผ่นหลังของเธอที่วิ่งหายลับไปไวปานสายลม

ฝานหมิ่นหน้าแดงพลางเอามือปิดหน้า "นี่หิวขนาดไหนเนี่ย อย่างกับอดข้าวมาหลายปี"

ผู้ชมในไลฟ์สดขำกันจนปอดโยก

"ฮ่าๆๆๆๆ เจียงเจี่ยวิ่งเร็วมาก!"

"เหมือนฉันตอนปวดฉี่ไม่มีผิด!"

"มองแผ่นหลังเจียงเจี่ย ฉันรู้สึกเหมือนเธอกำลังวิ่งไปตะโกนไปว่า แดกข้าวโว้ย แดกข้าวโว้ย!"

"บนเส้นทางสู่โรงอาหาร ลมพัดตึง!"

"เจียงเจี่ยบอกว่า ในที่สุดก็เปิดหม้อสักที รอประโยคนี้มานานแล้ว!"

......

(จบแล้ว)