บทที่ 22 - ชื่อแฟนคลับคือเวินอวี่

บทที่ 22 - ชื่อแฟนคลับคือเวินอวี่

การแลกของในร้านค้าระบบ กับการใช้แต้มพลังวิญญาณสุ่มกาชา จริงๆ แล้วก็คุ้มค่าทั้งคู่

ในขณะที่เจียงอวี่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น สายเรียกเข้าก็ดังขึ้น

"ตาแก่เฉียน โทรมาหาฉันทำไม?"

"อะไรนะ นายจะให้รางวัลฉัน?"

"แค่ได้เกรดประเมินรอบแรก ก็มีรางวัลด้วยเหรอ?"

"ให้แค่อย่างเดียวเองเหรอ? งั้นฉันก็ขาดทุนแย่สิ ฉันได้คะแนนประเมินรวมตั้งเกรด A เชียวนะ!"

"ให้เพิ่มอีกสักหน่อยสิ ใจป้ำหน่อย นายเป็นถึงประธานหลานเทียนมีเดียนะ"

เฉียนตัวตัวที่อยู่ปลายสายถึงกับหน้ามืด "พอได้แล้ว!"

"ให้แค่อย่างเดียว อยากได้อะไรก็รีบพูดมา ถ้าไม่มีอะไรอยากได้ก็ช่างหัวมัน"

เจียงอวี่คิดอย่างจริงจัง "งั้นนายส่งชุดอุปกรณ์ฟิตเนสมาให้ฉันสักชุดสิ?"

"วันไหนไม่ได้ออกกำลังกาย ฉันรู้สึกใจคอไม่ดี"

มุมปากของเฉียนตัวตัวกระตุกยิก "เธอจะทำตัวปกติหน่อยไม่ได้หรือไง? ไม่มีทาง แค่นี้นะ!"

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......

เจียงอวี่มองหน้าจอที่ถูกตัดสายไปอย่างงุนงง "ฉันไม่ปกติเหรอ? ฉันก็ปกติมากนะ"

เธอบ่นพึมพำเสียงเบา "คนขี้งก ไม่ซื้อก็ไม่ต้องซื้อสิ ทำไมต้องโมโหด้วย?"

เจียงอวี่กำลังจะเก็บมือถือ แต่จู่ๆ ก็ถูกใครบางคนขวางไว้

เธอเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าเป็น กู้หยิงหยิง ผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายที่ขึ้นแสดงนั่นเอง

ยัยนี่ต้องอยู่โซน F ไม่ใช่เหรอ วิ่งมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เจียงอวี่ขมวดคิ้ว เอ่ยถามอย่างรำคาญ "เธอต้องการอะไร?"

กู้หยิงหยิงกระตุกยิ้มมุมปาก ตะโกนลั่น "ฉันขอแจ้งทีมงาน มีคนยังไม่ส่งโทรศัพท์มือถือ!"

เจียงอวี่จ้องหน้าเธอเขม็ง จ้องแบบตาไม่กะพริบ

ชิ อยากจะต่อยหัวให้ระเบิดจริงๆ!

เหล่าเด็กฝึกที่อยู่ใกล้ๆ ต่างกระซิบกระซาบกัน

"กู้หยิงหยิงคนนี้ช่างหาเรื่องเก่งจริง"

"เจียงอวี่อาจจะแค่ยังไม่ทันได้ส่งมือถือก็ได้"

"คนเขาจะส่งหรือไม่ส่ง มันเกี่ยวกับเธอตรงไหน ยุ่งเรื่องชาวบ้านจริง!"

"เมื่อกี้ฉันเห็นตากล้องถ่ายเจียงอวี่อยู่ เมนเทอร์กับผู้กำกับยังไม่ว่าอะไรเลย แล้วหล่อนจะมาโวยวายอะไรตรงนี้!"

"นั่นสิ นั่นสิ ฮ่องเต้ไม่รีบ ขันทีรีบเฉย"

"......"

เดิมทีผู้กำกับตั้งใจจะทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งอยู่แล้ว ไม่คิดว่ากู้หยิงหยิงจะโพลงออกมาโต้งๆ แบบนี้

ทีนี้ ต่อให้เขาอยากจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นก็คงไม่ได้แล้ว

เพราะมันเป็นการถ่ายทอดสด ภาพลักษณ์รายการอาจดูไม่ดี

ไม่นาน ทีมงานคนหนึ่งก็ถือตะกร้าพลาสติกวิ่งเหยาะๆ เข้ามา

เขายิ้มให้เจียงอวี่ก่อน แล้วจึงเอ่ยว่า "ขอโทษนะครับ เด็กฝึกเจียงอวี่ ในรายการต้องส่งโทรศัพท์มือถือครับ"

เจียงอวี่หันขวับไปถลึงตาใส่กู้หยิงหยิงอย่างหัวเสีย ก่อนจะวางมือถือลงในตะกร้าพลาสติก

"ก็ได้ เอาไปเลย"

กู้หยิงหยิงยิ้มอย่างได้ใจ หมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

ผู้เข้าแข่งขันในโซน F พอเห็นกู้หยิงหยิงกลับมา ต่างก็ขยับตัวถอยห่างออกไปโดยสัญชาตญาณ

......

หลังจากเวทีรอบแรกจบลง ก็ถึงเวลาที่เหล่าเด็กฝึกต้องเลือกหอพัก

ซูอวิ๋นเสียงลุกขึ้นยืน "ต่อไปจะเป็นการเลือกหอพัก มาก่อนได้ก่อน"

พูดจบ เมนเทอร์ทั้งสี่ก็เดินออกไป

เจียงอวี่ไปเอากระเป๋าเดินทางที่จุดรับฝากของก่อน แล้วเดินตามทีมงานไปยังโซนหอพักเด็กฝึก

โซนหอพักมีห้องอยู่เยอะมาก เจียงอวี่สุ่มเลือกเดินเข้าไปห้องหนึ่ง

กวาดตามองรอบๆ แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ถือว่าไม่เลว แม้จะเป็นห้องนอนสี่คน แต่ก็กว้างขวางมาก

เจียงอวี่เลือกห้องได้ไม่นาน ก็ได้ต้อนรับรูมเมตอีกสามคนที่จะต้องอยู่ด้วยกันในวันข้างหน้า

ทั้งสามแนะนำตัวกันพอสังเขป ก็ถือว่ารู้จักกันแล้ว

"ฉันชื่อ อินย่าผิง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ!"

"ฉันชื่อ จางหยาเวิน"

"จู้เสี่ยวเหมย"

เจียงอวี่เลิกคิ้ว มองจู้เสี่ยวเหมยนานกว่าคนอื่นนิดหน่อย

สาวมาดนิ่ง เธอชอบ

หลังจากอินย่าผิงและจางหยาเวินแนะนำตัวเสร็จ ก็เริ่มจัดกระเป๋า

ส่วนจู้เสี่ยวเหมยเดินออกไปข้างนอกไม่รู้ไปทำอะไร

เจียงอวี่ได้แต่นั่งเหม่ออยู่ริมเตียง

เฮ้อ วันที่ไม่มีมือถือมันช่างทรมานเหลือเกิน!

ทันใดนั้น กองทัพช่างภาพก็กรูกันเข้ามา เล็งกล้องมาที่หน้าของเจียงอวี่แล้วรัวชัตเตอร์ไม่ยั้ง

เจียงอวี่ถึงกับเอ๋อรับประทาน เมื่อก่อนเธอเป็นแค่นักแสดงเกรดสิบแปดมงกุฎ เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน

ริมฝีปากของเธอเผยอค้าง ใบหน้าสวยเก๋ฉายแววงุนงงสุดขีด กลับกลายเป็นความน่ารักน่าเอ็นดูเสียอย่างนั้น

เห็นภาพนี้เข้า ผู้ชมต่างพากันสแปมคอมเมนต์รัวๆ

"งื้อออ เจียงอวี่โหมดนี้น่ารักไม่ไหว!"

"อย่าเพิ่งเลื่อนกล้องหนี ถ่ายต่อนานๆ หน่อย ฉันชอบดู!"

"มีเทพคนไหนทำมีมเป็นไหม ฉันอยากเอารูปเจียงอวี่ทำหน้างงไปทำมีม!"

"【เจียงเจี่ยสับสน】 เมนต์บน ฉันทำเสร็จแล้ว เอาไปเลย!"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ เจียงเจี่ยคงอยากบอกว่า 'มีธุระอะไรกับฉันคะ?'"

ทีมงานขอ Weibo ของเจียงอวี่ เพื่อสะดวกในการโปรโมตรายการในภายหลัง

คนกลุ่มใหญ่แห่กันเข้ามา แล้วก็แห่กันออกไปอย่างรวดเร็ว

เจียงอวี่ยังคงอยู่ในสภาวะมึนงงตลอดรายการ

คนพวกนี้สรุปมาทำอะไรกันแน่?

......

บน Weibo หัวข้อสนทนาเกี่ยวกับเจียงอวี่กำลังแพร่สะพัดไปทั่ว

ยอดผู้ติดตาม Weibo ของเจียงอวี่พุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทะลุแปดล้านคนเข้าไปแล้ว เทียบชั้นดาราระดับสองได้สบายๆ

"สาวๆ ดูเหมือนเจียงเจี่ยจะดังพลุแตกจริงๆ แล้วนะ"

"ว่าแต่พวกเราควรตั้งชื่อแฟนคลับไหม?"

"ชื่อ เป่าเวินเปย (กระติกน้ำเก็บความร้อน)!"

"ชื่อ เถี่ยโถว (หัวเหล็ก)!"

"ชื่อ ต้าลี่ชูฉีจี้ (แรงเยอะสร้างปาฏิหาริย์)!"

"หยุดๆๆ พวกเธอเอาจริงดิ?"

"ฉันว่าชื่อ เวินอวี่ (หยกอุ่น) ดีกว่า"

"เมนต์บนขยายความหน่อยซิ"

"เจียงเจี่ย (พี่เจียง) พ้องเสียงกับ เจียงเจี่ย (ขจัด/คลาย) ในคำว่า เจียงเจี่ยหาญ (ขจัดความหนาวเย็น) ซึ่งผลลัพธ์ก็คือ 'เวิน' (อุ่น) ไง ส่วน 'อวี่' (หยก) ก็ง่ายๆ เลย พ้องเสียงกับชื่อ อวี่ ของเจียงอวี่"

"เลิศ! ชื่อนี้ดี เรียกชื่อนี้แหละ!"

"เห็นด้วย!"

"เห็นด้วย +1"

"ชาวเวินอวี่รวมพล! ชาร์ตผู้เข้าแข่งขัน 《Charming 101》 เปิดโหวตแล้ว รีบไปโหวตกัน!"

"ลุยยย!"

"เด็กฝึกเจียงอวี่ต้องได้เดบิวต์!"

ความคึกคักบน Weibo นั้น เจียงอวี่ไม่ได้รับรู้เลยสักนิด

ตอนที่แฟนคลับกำลังโหวตกัน เธอก็หลับปุ๋ยไปแล้ว

......

วันรุ่งขึ้น เจียงอวี่ล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวเสร็จแต่เช้าตรู่ เดินออกจากห้องพัก

ทางเดินเงียบกริบ ไม่มีคนเลยสักคน

เจียงอวี่เดินไปพลางมองซ้ายมองขวา ปากก็บ่นพึมพำเบาๆ

"ห้องซ้อม ห้องซ้อม..."

ห้องซ้อมมันอยู่ตรงไหนเนี่ย หาตั้งนานแล้วยังไม่เจอเลย!

ภายในห้องซ้อมคลาส A อุปกรณ์ถ่ายทำถูกติดตั้งไว้พร้อมสรรพ และเป็นการไลฟ์สดตลอด 24 ชั่วโมง

เพียงแต่ว่า ตอนนี้ในห้องไลฟ์ยังมีผู้ชมอยู่ไม่กี่คน

เจียงอวี่เดินวนอยู่รอบหนึ่ง ในที่สุดก็เจอห้องซ้อม

เธอผลักประตูเปิดออก แล้วก้าวเท้าเข้าไปในห้อง

ทันทีที่เจียงอวี่เดินเข้ามา คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็เริ่มเพิ่มจำนวนขึ้นทันตาเห็น

"เอ๊ะ ฉันตาฝาดหรือเปล่า นั่นเจียงอวี่ใช่ไหม?"

"จริงด้วยแฮะ เจียงเจี่ยทำไมมาเช้าขนาดนี้?"

"จะมาซ้อมเต้นเหรอ? ขยันมาก!"

"เจียงเจี่ยสู้ๆ นะ เธอต้องได้เดบิวต์แน่ๆ!"

"เจียงเจี่ยเต้นเก่งขนาดนั้น แถมยังขยันอีก ฉันว่าได้เดบิวต์ชัวร์ๆ"

"เดี๋ยวนะ พวกเธอดูเร็ว เจียงเจี่ยกำลังทำอะไร?"

"เชี่ย ฉันรู้สึกว่าตาฉันน่าจะมีปัญหา!"

"เชี่ย เชี่ย นี่มันยังใช่คนอยู่ไหม?"

"เจียงเจี่ย พระเจ้าที่แท้ทรู!"

เจียงอวี่กวาดสายตามองห้องซ้อมคลาส A รอบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปยังมุมห้อง

เธอขยับตัวไปพลาง ฮัมเพลงไปพลาง ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่เบา

......

(จบแล้ว)