บทที่ 25 เจอเข้าจริงๆ ปืนพกและอาวุธสำหรับหลินเยี่ยน

"เห็นไหม นี่คือความต้องการของคนส่วนใหญ่ที่ชั้นนี้ เสียงส่วนน้อยย่อมต้องยอมแพ้เสียงส่วนใหญ่ คุณยังคิดจะขัดมติมหาชนอีกเหรอ?" หลี่ไท่ตี้ทำท่าราวกับกำชัยชนะไว้ในมือ

พี่เตาชักปืนพกออกมาจากอกเสื้อ เล็งไปที่หน้าหลี่ไท่ตี้ "เสบียงของฉัน ฉันไม่ให้ มีปัญหาไหม?"

ทันทีที่เห็นอีกฝ่ายชักปืนออกมา หลี่ไท่ตี้ก็หน้าซีดเผือด รีบหดหัวทันที!

ไม่ว่ายังไงเขาก็คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีปืน!

"พี่ชาย ใจเย็นๆ ก่อน! มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันได้!"

พี่เตาแค่นหัวเราะ "เมื่อกี้ฉันก็อยากจะคุยดีๆ แต่แกไม่ยอมเอง! หลีกไปให้พ้น ฉันหนาวจะตายชักอยู่แล้ว!"

หลี่ไท่ตี้รีบกระโดดหลบไปข้างทาง พี่เตาไม่ได้ลั่นไก ทำเพียงแค่พาพรรคพวกเดินอาดๆ เข้าไปข้างใน!

พอพ้นทางเข้า ลูกน้องคนสนิทของพี่เตาก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย "ทำไมเมื่อกี้พี่ไม่เป่าหัวมันทิ้งไปเลยล่ะ?"

"เจ้านั่นน่าจะมีอิทธิพลกับพวกผู้รอดชีวิตพอสมควร พวกเราคนน้อย แถมกระสุนก็มีแค่สิบลูก มีเรื่องกับพวกมันตอนนี้ยังไม่ฉลาดเท่าไหร่!" พี่เตาส่ายหน้า

ลูกน้องเบ้ปาก "ก็แค่พวกขี้ขลาดตาขาว! ผมกล้าพูดเลยว่า ถ้าเมื่อกี้พี่เก็บมันซะ คนพวกนั้นคงแห่มาเข้าพวกกับเราหมดแล้ว!"

"แล้วถ้าพวกมันรวมหัวกันสู้ล่ะ?" พี่เตาย้อนถาม "พวกเราเพิ่งกลับมาจากข้างนอก แรงก็แทบไม่เหลือ เอ็งจะสู้ไหวสักกี่คน?"

ลูกน้องชะงักไปนิด ก่อนจะส่ายหน้ายอมรับ "จริงด้วย ผมคงสู้ไม่ไหว สมแล้วที่เป็นบอส รอบคอบจริงๆ!"

ครั้งนี้พี่เตาหาปืนพกได้จริงๆ ไม่ใช่จากสถานีตำรวจ แต่เจอที่ศพคนในเครื่องแบบแข็งตายอยู่ตรงทางเข้าลานจอดรถตอนขากลับนี่เอง

ตอนแรกพี่เตาคิดว่าคงคว้าน้ำเหลวเรื่องปืนแล้ว แต่ไม่นึกว่าจะมาเจอแจ็กพอตตอนจะกลับเข้าฐาน!

ระหว่างทาง พวกเขายังงัดห้องที่พอจะงัดได้ กวาดเอาเครื่องนอนและของกันหนาวมาได้อีกชุดใหญ่ แถมยังมีอาหารติดไม้ติดมือมาด้วย!

พอกลับถึงร้านล้างรถร้าง ลูกน้องที่เฝ้าฐานอยู่ต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อเห็นพี่เตาขนเสบียงกลับมาเพียบ

"พี่เตาสุดยอดไปเลย! หาของมาได้เยอะขนาดนี้!" หยางซิงรีบเข้ามาคลอเคลีย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม!

พี่เตาดูจะชอบใจคำเยินยอไม่น้อย ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "แน่นอน ข้าลงมือเองทั้งทีต้องได้เรื่องอยู่แล้ว! แต่ตอนนี้ข้างบนไม่มีคนเลย ถ้าใครกล้าขึ้นไป จะหยิบอะไรก็หยิบได้ตามสบาย!"

"พี่เตา มีของกันหนาวบ้างไหมคะ ฉันหนาวจนจะแข็งตายอยู่แล้ว!" หยางซิงยังคงออดอ้อนพี่เตาไม่เลิก

"งั้นมาทำตัวให้อุ่นกันก่อนดีกว่า!" พี่เตาคว้าตัวหยางซิงแล้วพาเดินเข้าไปในห้องเล็กด้านในด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

สองนาทีต่อมา พี่เตาก็เดินออกมา แล้วเริ่มจัดการคัดแยกเสบียงที่หามาได้

ทางด้านหลี่ไท่ตี้ที่ปิดทางเข้าอยู่ ก็เริ่มมีความคิดอยากจะออกไปหาเสบียงบ้าง

ของที่ขนมาจากโรงแรม ถึงจะเยอะแต่ก็มีวันหมด!

ขืนไม่หาเพิ่ม สักวันคงนั่งกินบุญเก่าจนหมดตัว

ในเมื่อพี่เตายังขนของกลับมาได้อย่างปลอดภัย พวกเขาก็น่าจะทำได้เหมือนกัน!

"เว้นทางเข้าออกไว้ช่องนึง ไม่ต้องปิดตายหมด!" หลี่ไท่ตี้สั่งเสียงเข้ม "ต่อไปพวกเราต้องออกไปหาเสบียงข้างนอกเหมือนกัน!"

"หา? ข้างนอกหนาวขนาดนั้น ออกไปก็แข็งตายกันพอดี?" มีคนแย้งด้วยความกลัว

หลี่ไท่ตี้แค่นเสียง "แล้วเห็นพวกมันแข็งตายไหมล่ะ? เสบียงเรามีจำกัด จะให้นั่งงอมืองอเท้ากินของเก่าไปวันๆ ไม่ได้!"

"คุณหลี่พูดถูก! อากาศบ้าๆ นี่จะอยู่อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ยังไงก็ต้องตุนของเพิ่ม!"

"แต่พวกมันมีเสื้อโค้ททหารนะ! พวกเราจะให้ห่มผ้านวมออกไปหาของหรือไง?"

"นั่นสิ ห่มผ้านวมเดินเหินลำบากจะตาย!"

หลี่ไท่ตี้คิดสักพักแล้วบอก "กลับไปหาคนที่เย็บผ้าเป็น ให้เอาผ้านวมมาดัดแปลงเป็นเสื้อหนาๆ ให้พวกที่จะออกไปหาเสบียงใส่!"

"ไอเดียดี! คุณหลี่ฉลาดจริงๆ!" มีคนรีบประจบ

หลี่ไท่ตี้โบกมือ สั่งให้ทุกคนช่วยกันปิดทางเข้าชั้นสาม เหลือไว้แค่ช่องทางเดินเดี่ยวๆ แล้วรีบพาคนกลับไป

แม้จะอยู่ไกล แต่หวังอวี่ก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกล้อง!

"พี่เตานี่ใจกล้าจริงๆ กล้าออกไปหาของบนพื้นดิน แถมยังได้ปืนมาด้วย!" หวังอวี่ขมวดคิ้ว

เป้าหมายเดิมของพี่เตาคือเขา และตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายมีปืน เรื่องมันก็ชักจะยุ่งยากขึ้นมาแล้ว!

"คงต้องติดอาวุธให้หลินเยี่ยนแล้วสิ!" หวังอวี่คิดในใจ

ปืนไรเฟิลจู่โจมย่อมให้หลินเยี่ยนไม่ได้ นั่นคือไพ่ตายก้นหีบของเขา!

งั้นคงต้องเสกปืนพกออกมาอีกกระบอก!

แต่อย่างไรก็ตาม พี่เตาอาจจะไม่เพ่งเล็งมาที่รถบ้านของเขาแล้วก็ได้!

จากกล้องวงจรปิด หวังอวี่เห็นพี่เตาขนเสบียงมาเพียบ รวมถึงเครื่องนอนกันหนาวด้วย!

ก่อนหน้านี้ที่พี่เตาจ้องเล่นงานรถบ้าน เป้าหมายหลักก็คือของกันหนาว!

ในเมื่อตอนนี้มีของแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องมาตอแยกับรถบ้านอีก

แถมตอนนี้ยังมีกลุ่มอำนาจใหม่อย่าง "ฐานเอทเดย์" โผล่มา พี่เตาน่าจะหันไปสนใจทางนั้นมากกว่า

ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับเขา!

เวลาล่วงเลยเข้าสู่เที่ยงคืน เนื่องจากทางเข้าถูกปิดกั้นไปเป็นส่วนใหญ่ ทำให้อุณหภูมิที่ชั้นจอดรถใต้ดินชั้นสามลดลงช้ากว่าเดิมมาก

แต่ถึงกระนั้น อุณหภูมิก็ยังลดลงต่ำกว่าลบสี่สิบองศาเซลเซียส

บนพื้นดินยิ่งน่ากลัวกว่า ลดลงไปถึงลบเจ็ดสิบกว่าองศาแล้ว

"หลินเยี่ยน ถึงตาคุณเฝ้ายามแล้ว!"

เสียงหวังอวี่ดังมาจากวิทยุสื่อสาร

หลินเยี่ยนสะดุ้งตื่นและตอบรับทันที "ครับบอส!"

"เมื่อหัวค่ำผมลองคิดดู เราน่าจะใช้อากาศเย็นให้เป็นประโยชน์ สร้างลานน้ำแข็งรอบๆ ไว้ป้องกันตัว ผมต้มน้ำร้อนใส่ถังไว้ในตู้เก็บของท้ายรถ คุณเอาไปราดรอบๆ รถ แต่อย่าลืมเว้นที่ไว้เดินด้วยล่ะ!" หวังอวี่สั่งการ

หลินเยี่ยนตาเป็นประกาย "เข้าท่าครับ เดี๋ยวผมจัดการให้!"

เขาสวมเสื้อขนเป็ด ดับเครื่องยนต์ แล้วเปิดประตูรถ ความหนาวเย็นพุ่งเข้ามาปะทะใบหน้าทันที!

เขาเดินไปท้ายรถ เปิดตู้เก็บของ แล้วยกถังน้ำร้อนออกมา

หลินเยี่ยนกะระยะรอบๆ แล้วเริ่มเทน้ำราดลงบนพื้น!

แม้น้ำจะเพิ่งต้มเดือด แต่พอกระทบพื้นเย็นเฉียบก็กลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา!

หลังจากราดน้ำรอบๆ จนทั่ว เขาก็เดินย่องกลับเข้ามาตามช่องว่างที่เว้นไว้ แล้วเก็บถังเปล่าเข้าตู้

"บอสครับ ผมเก็บถังแล้ว ล็อกรถได้เลยครับ!" หลินเยี่ยนแจ้งเตือนเบาๆ

"เดี๋ยวก่อน หยิบอาวุธในตู้เก็บของไปด้วย!" เสียงหวังอวี่ดังขึ้น

หลินเยี่ยนชะงัก "อาวุธ?"

เขาเดินกลับไปที่ตู้เก็บของท้ายรถ เปิดดูอีกครั้ง ก็พบปืนพกกระบอกหนึ่งพร้อมแมกกาซีนอีกสองอันวางอยู่!

หลินเยี่ยนตาโต "บอส คุณมีปืนพกด้วยเหรอเนี่ย?"

"อย่าถามว่าเอามาจากไหน! ผมแค่ต้องการความปลอดภัย!" หวังอวี่ตัดบท "เอาล่ะ ผมจะไปพักผ่อนแล้ว ครึ่งหลังของคืนนี้ฝากด้วยนะ!"