ตอนที่ 361 นักบุญใหม่ นักบุญเก่า(ฟรี)

ตอนที่ 361 นักบุญใหม่ นักบุญเก่า

ไม่นาน สองร่างก็ปรากฏต่อหน้าจักรพรรดิฉู่

"ฝ่าบาท ทุกอย่างพร้อมแล้ว"

ไท่เสวียนและเจียผีสีหน้าเคร่งขรึม

พวกเขารอเวลานี้มานานเกินไป นับตั้งแต่ก่อนยุคปิดผนึกฟ้าดิน จนถึงวันนี้ ก็เกือบร้อยปีแล้ว

"งั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ!"

จักรพรรดิฉู่ลุกขึ้น หันหลังออกจากห้องลับทันที

ไท่เสวียนและเจียผีตามไปติดๆ

เพื่อการบรรลุธรรม พวกเขาเตรียมตัวมามากเหลือเกิน

พริบตาเดียว ทั้งสามก็มาถึงเทือกเขาแห่งหนึ่ง นี่คือสถานที่ที่พวกเขาเลือกไว้สำหรับการบรรลุธรรมตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน

ที่นี่ถูกปิดกั้นไว้อย่างดี ต่อให้เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตแค่ไหน ทหารที่เฝ้าอยู่ก็จะไม่รู้ตัว ในทางกลับกัน พวกเขาจะคอยกันไม่ให้คนนอกเข้ามา

นี่คือการจัดการของจักรพรรดิฉู่ตั้งแต่หลายปีก่อน

"ข้าก่อน หรือพวกท่านก่อน?" จักรพรรดิฉู่มองทั้งสอง

เจียผีลังเล แล้วกล่าว "ให้ไท่เสวียนก่อนเถอะ วิถีโอสถมนุษย์ของเขา เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน พวกเราจะคุ้มกันให้เขาเอง"

จักรพรรดิฉู่พยักหน้า มองไปที่ไท่เสวียน

ตอนนี้ไท่เสวียนสวมชุดนักพรตเรียบง่าย แบกกระบี่ไม้ท้อ ดูเหมือนนักพรตหนุ่มที่เพิ่งเริ่มฝึก

เขาคารวะทั้งสอง แล้วก้าวเข้าสู่ใจกลางเทือกเขาอย่างเด็ดเดี่ยว

ใจกลางมีแท่นบูชาขนาดใหญ่ ไท่เสวียนนั่งขัดสมาธิตรงกลาง สะบัดมือ ยาเม็ดนับไม่ถ้วนก็บินออกมา

ยาเหล่านี้หมุนวนรอบตัวเขา สุดท้ายเขาอ้าปาก ยาทั้งหมดกลายเป็นของเหลวพุ่งเข้าปากเขา

ทันใดนั้น ผิวของไท่เสวียนก็แดงก่ำด้วยความร้อนสูง ไอระเหยพุ่งออกจากรูขุมขน เหมือนลูกแกะที่ถูกนึ่งสุก

"เปิด!"

ไท่เสวียนคำรามในลำคอ ดวงตากลายเป็นสีขาวดำ หยินหยาง เหมือนการกำเนิดฟ้าดิน

ทันใดนั้นร่างกายเขาก็สงบนิ่ง แต่ไร้ซึ่งสัญญาณชีวิต

ครืนนนน!!!

ฟ้าดินเปลี่ยนสี เมฆดำปกคลุม สายฟ้าคำราม

ทัณฑ์สวรรค์มาถึง แต่หาเป้าหมายไม่เจอ เพราะกลิ่นอายของไท่เสวียนหายไปหมด

ผ่านไปครึ่งเค่อ ขณะที่จักรพรรดิฉู่และเจียผีเริ่มร้อนใจ ร่างกายของไท่เสวียนก็มีความเคลื่อนไหว

กลิ่นหอมของยาลอยออกมาจากร่างกาย เขาเหมือนยามหัศจรรย์ที่มีชีวิต กำลังเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นโอสถมนุษย์

และขั้นตอนสำคัญที่สุด ต้องอาศัยทัณฑ์สวรรค์!

สายฟ้าฟาดลงมาเหมือนน้ำตก ไท่เสวียนเตรียมตัวไว้แล้ว เขาไม่ใช้อาวุธวิเศษป้องกัน แต่ใช้ร่างกายรับสายฟ้าโดยตรง

ตอนนี้ไท่เสวียนใช้ฟ้าดินเป็นเตาหลอม ทัณฑ์สวรรค์เป็นฟืน และตัวเองเป็นยา หวังจะหลอมตัวเองให้เป็นโอสถวิเศษ บรรลุเป็นนักบุญ!

จักรพรรดิฉู่และเจียผีนับถือความกล้าของไท่เสวียน

พวกเขาเลือกเดินตามรอยคนรุ่นก่อน

มีเพียงไท่เสวียนที่แหวกแนว คิดค้นวิชาเก้าเปลี่ยนโอสถมนุษย์

เส้นทางนี้อาจเป็นทางสว่าง หรืออาจเป็นทางตัน

ต้องใช้ความกล้าอย่างมาก ถึงจะก้าวเดินไปได้

ทัณฑ์สวรรค์สะเทือนเลื่อนลั่น สัตว์ป่าแตกตื่น

แม่ทัพผู้คุมแคว้นเจ๋อเห็นความเคลื่อนไหว ก็นึกอะไรได้

รองแม่ทัพแนะนำให้ส่งคนไปดู เผื่อมีของวิเศษเกิด

แต่เขาปฏิเสธเสียงแข็ง สั่งห้ามใครเข้าใกล้เทือกเขา ใครฝ่าฝืนประหาร!

พร้อมสั่งทหารปิดทางเข้าทุกทาง

การกระทำผิดปกตินี้ ทำให้หลายคนไม่พอใจและสงสัย

แต่แม่ทัพไม่สน ถึงขั้นไปเฝ้าทางเข้าด้วยตัวเอง

สายฟ้ากระหน่ำต่อเนื่องหนึ่งชั่วยาม ถึงจะเบาลง

จักรพรรดิฉู่และเจียผีร้อนใจ ไท่เสวียนกลางแท่นบูชา กลายเป็นตอตะโก มองไม่ชัด

ถ้าไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอาย คงนึกว่าตายไปแล้ว

"ทัณฑ์สวรรค์จบแล้ว ไท่เสวียนเป็นไงบ้าง?"

จักรพรรดิฉู่ขมวดคิ้ว วิธีของไท่เสวียนพิเศษเกินไป พระองค์ดูไม่ออก

เจียผีก็ไม่รู้

แต่มองตอตะโกที่ลอยอยู่ ดูยังไงก็ไม่ค่อยดี

ทันใดนั้น ได้ยินเสียง แกรก

ตอตะโกมีรอยร้าว กลิ่นหอมของยาที่เข้มข้น หอมสดชื่น พุ่งออกมา

กลิ่นหอมนี้ยั่วยวนมาก ลอยไปไกลสิบลี้ สิ่งมีชีวิตที่ได้กลิ่นต่างรู้สึกเคลิบเคลิ้ม

แม้แต่จักรพรรดิฉู่และเจียผี ยังรู้สึกหวั่นไหว

วินาทีถัดมา ตอตะโกแตกออก เผยโฉมหน้าที่แท้จริง

มันคือยาเม็ดรูปร่างคน ส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัว

ยาเม็ดรูปร่างคน หน้าตาเหมือนไท่เสวียนเก้าส่วน จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้น ดวงตาฉายแววมีชีวิตชีวา เหมือนคนจริง

ไท่เสวียนตัวน้อยบิดขี้เกียจ ร่างกายขยายใหญ่ กลายเป็นคนขนาดปกติ

เขามีบุคลิกหลุดพ้นโลกีย์ หน้าตาหล่อเหลา วัยหนุ่ม ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายนักบุญ

กายเนื้อบรรลุธรรมสำเร็จ!

จักรพรรดิฉู่และเจียผีเห็นดังนั้น ก็ยิ้มออกมา

"ไม่ทำให้ผิดหวัง!" ไท่เสวียนคารวะทั้งสอง สีหน้าตื่นเต้น

แต่เขาไม่มีเวลาพูดมาก ไท่ซูเรียกหาจิตแท้ ต่อไปคือการบรรลุจิตแท้

สำหรับพวกเขา จิตแท้ไม่ยาก วิชาของต้าฉู่เน้นจิตวิญญาณอยู่แล้ว กายเนื้อต่างหากที่ยาก

ไท่เสวียนถอดจิต เข้าไท่ซู เริ่มบรรลุจิตแท้

จักรพรรดิฉู่และเจียผีไม่ตามไป อยู่เฝ้าร่างไท่ซู

ยุคนี้เปลี่ยนไป เทพเก่าและนักบุญโบราณฟื้นคืนชีพ ประมาทไม่ได้

ทั้งสองระวังตัวรอบทิศ ป้องกันคนลอบโจมตี

โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว มีเงาร่างหนึ่งเข้ามาใกล้แท่นบูชาแล้ว

"จุ๊ๆๆ เปิดหูเปิดตาจริงๆ ไม่นึกว่ายุคนี้ยังมีคนกล้าแหวกแนวบรรลุธรรม น่าอิจฉาจริงๆ!"

ตาแก่ขอทานมองไท่เสวียนบนแท่นบูชา สายตาเป็นประกาย

เขาลังเลว่าจะขโมยร่างนี้ไปวิจัยดีไหม

คิดสักพัก ก็ล้มเลิก

เขาอยู่จุดสูงสุดของโลกแล้ว ต่อให้ได้อะไรจากร่างนี้ ก็ไม่มีประโยชน์ แค่ได้ความแปลกใหม่

ตาแก่ดูอยู่พักหนึ่ง มองจักรพรรดิฉู่และเจียผีอย่างไม่แยแส แล้วเดินจากไป

เขามาไร้เสียง ไปไร้ร่องรอย

จักรพรรดิฉู่และเจียผี ไม่รู้ตัวเลย