Chapter 188: Sacred Zone (3)

Chapter 188: Sacred Zone (3)

คิมยูรานิ่งขณะเดิน บางครั้งเธอก็มองมาที่ผมด้วยดวงตาซับซ้อน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา.

ผมเป็นผู้ช่วยชีวิตและในขณะเดียวกันผมก็เป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์ด้วย.

มันเป็นความจริงที่ไม่เปลี่ยนแปลง.

คิมยูราไม่กล้าพูดอะไรออกมาและเธอก็เดินต่อไปด้วยเท้าของเธอ.

"ที่นี่."

สถานที่ดาร์กเอลฟ์อาศัยอยู่.

ผมเดินขึ้นไปบนบันไดที่ต้นไม่ดั้งเดิม

มันใหญ่กว่าสิ่งมีชีวิตที่เคยผ่านมา

ดวงตาของคิมยูรากว้างขึ้น เนื่องจากเธอเป็นอเวคนักบุญและต้นไม้ดั้งเดิมก็ต้อนรับเธอ.

“ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์...”

คิมยูราพูดด้วยเสียงน้อยๆ.

ผมหัวเราะ.

"มันไม่ใช่เรื่องใหญ่”

เรามีมุมที่แตกต่างกัน บางคนอาจจะเรียกมันว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ แต่ผมเรียกมันว่าต้นไม้ที่ผิดปกติ.

ผมได้พบเทพแห่งปัฐพีก่อนที่จะย้อนเวลากลับมาและต้นไม้ไม่ได้รู้สึกเหมือนพวกเขา มันเป็นแค่แรงกดดัน ผมไม่ต้องการมองมัน.

“ขอต้อนรับดันเจี้ยนมาสเตอร์.”

จูรอมเป็นคนแรกที่มองเห็นผมดาร์กเอลฟ์อื่นๆอยู่ด้านหลังของเขา.

มีประมาณ1,000คน มีเด็กหลายคน...ดูเหมือนว่าจำนวนของดาร์กเอฟล์กำลังเพิ่มขึ้น.

ใยเวลาเดียวกันพวกเขามองผมด้วยความเครารพ ผมได้รับความเครารพ แต่ยูรามองด้วยความหลงใหล.

“ดาร์กเอลฟ์...”

ดาร์กเอลฟ์มีชื่อเสียงมากให้หมู่ผู้ติดตาม คนที่เดียวเขาติดตามคือดันเจี้ยนมาสเตอร์อย่างแท้จริง ยูราบีบริมฝีปากของเธอราวกับไม่ต้องสงสัย.

ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ผมก็มาถึงจุดนี้.

"พาผมไปหาผู้หญิงที่ผมเอามาด้วย”

“ครับ.แม้ว่าเธอจะไม่เหลือไม่มากวิญญาณแล้วก็ตาม.”

จูรอมตอบผมส่ายหัว.

“ผมต้องการเห็นเธอ.”

"ตามผมมา.”

จูรอมนำทาง พื้นที่เขียวขจีมากกว่าที่อื่นๆ หลังจากเดินผ่านอาคารบางหลังบ้านของจูรอมก็ปรากฎขึ้นมา.

ผมต้องการมาหามินจีคนที่ต้องการรักษา จูรอมและดาร์กเอลฟ์ไม่ชอบมนุษย์เท่าไรนัก..พวกเขาแค่ทำตามคำสั่งผม แต่มันจะไม่เปลี่ยนแปลง.

มินจีที่กำลังนอนบนเตียงที่ทำจากใบไม้และหญ้า ดาร์กเอลฟ์กำลังป้อนอาหารที่เป็นโจ๊กให้เธอ.

“...มินจี!”

ยูราไม่อาจเอาชนะอารมณ์ของเธอได้เธอวิ่งไปหามินจี แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างคิมจีก็ไม่ได้ตอบรับเหมือนกับเธอไม่ได้ยิน.

“มีอะไรบางอย่างผิดปกติ?”

ผมถามเกียวกับการแสดงออกที่ผิดปกติของมินจี จูรอมตอบ

"นั่น..ดูเหมือนว่าเธอจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญไป.”

“สูญเสีย?”

"จิตวิญญาณของเธอ.ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอเหมือนกับตุ๊กตา.”

ผมหันไปมองมินจีที่ให้ความรู้สึกเหมือนกับตุ๊กตา.

สปิริต.จิตวิญญาณ.

เดิมทีมันก็เหมือนกับเป็นเรื่องปกติ นอกจากบาดเจ็บทางกายแล้วเธอก็ดูเหมือนจะได้รับความตำใจ.

เกิดปัญหากับการอเวคหรือป่าว?

"เธอคงไม่ใช่คนปัญญาอ่อน?”

พูดตามตรงผมไม่รู้ว่าเธอสูญเสียจิตวิญญาณไปหรอกนะ แต่อาการแบบนี้มักจะเห็นได้กับคนโง้หรือปัญญาอ่อน

จูรอมส่ายหัว

"เธอไม่ได้ปัญญาอ่อน เธอมีปฏิกิริยากับบางสิ่ง แต่..เธอไม่ได้เชื่อมต่อกับผู้หญิงคนนั้น? บางทีอาจจะมีปฎิกิริยา.”

ยูราร้องไห้ในขณะที่กอดมินจี ถึงแม้ว่าจะไม่แสดงอาการออกมา.

"ผมจะกลับมาหลังจากออกไปสักพัก ผมจะอยู่ใกล้ๆต้นไม้ดั้งเดิม.”

“ไปดูเถอะ ดันเจี้ยนมาสเตอร์.”

จูรอมเหลือบมองดาร์กเอลฟ์สองคน ผมปฏิเสธที่จะให้พวกเขาตามมาด้วยผมต้องการไปคนเดียว.

ยิฮิเธอสามารถสื้อสารกับต้นไม้ดั้งเดิมได้ เธอเป็นแฟร์รี่ดั้งเดิม แต่ผมไม่สามารถคุยกับมันได้ มันเป็นการท้าทายพลังอำนาจของผม.

แต่หลังจากที่ได้ยินเกี่ยวกับคามิเอลและดวงอาทิตย์กลืนพระจันทร์..ผมต้องมาที่นี่และคิดสักหลายนาที.

‘มันไม่ใช่ฉัน.’

มันไม่ได้อยู่ในธรรมชาติของผม แต่ผมตัดสินใจว่าจะไม่สนใจอาการเจ็บปวดทางจิตใจแม้เพียงครั้งเดียว ผมเอนหลังผิงต้นไม้ดั้งเดิมและกอดอก

‘คิมิเอล พระอาทิตย์กลืนดวงจักนทร์...’

เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยปรากฎออกมาเลยในชีวิตก่อนหน้านี้ การเกิดขึ้นเหล่านั้นมาจากผม.

‘ฉันได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง.’

การเปลี่ยนแปลงมันก็ไม่เลว ผมมองไปที่การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นในเชิงบวก อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มักเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน.

แม้จะมีคามิเอลและเทวดามากมายก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเป้าหมายไม่ให้ผมเป็นเดวิลได้ ยังคงเป็นเรื่องสำคัญในการแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันผมไม่สามารถเอาชนะเซราฟิมได้

‘ฉันไปที่โลกเบื้องล่างและแข็งแกร่งขึ้น มากกว่าใครๆ ฉันจะไม่หยุดตรงนี้และก็ยังคงเติบโตต่อไป...มันไม่เพียงพอ.’

คามิเอลเป็นตัวแปรขนาดใหญ่

และผมต้องการรับมือกับตัวแปรนี้

ตอนนี้เขาหลุดออกจากมือผมไปแล้ว.

'ไม่มีความหมายในการที่จะแข็งแกร่งขึ้นเพียงอย่างเดียว การขยายกองกำลังของฉันก็เป็นอีกทางเลือกนึงในการแข็งแกร่ง ฉันสามารถรวมกับดันเจี้ยนของฉันเพื่อความแข็งแกร่งได้.’

ผมขมวดคิ้ว

ไซเกีย

ผมเคยเห็นเซราฟีมในชีวิตที่แล้วของผม

เขามีพลังอำนาจมาก เขาเป็นที่หวาดกลัวจต่อดีม่อน

สิ่งมีชีวิตหลายแสนชนิดถูกทำลายโดยเขา มันไม่ได้เป็นเหตุผลที่จะสู้กับแกร์นดยุค1-1 มันต้องเสียสละอย่างมากในการจัดการเขา.

‘ฉันต้องการชนะ.’

อย่าไรก็ตาม...ฉันต้องการชนะ.

ฉันต้องการฆ่าคามิเอลด้วยตัวคนเดียว

การจัดการคามิเอลกับสิ่งมีชีวิตของผมไม่ใช่ความสำรเ็จที่น่าจดจำ แต่เรื่องราวจะแตกต่างออกไปเมื่ผมจัดการเขาคนเดียว.

เพื่อที่จะทำได้แบบนั้นผมต้องแข็งแกร่งขึ้นเดียวก่อน.

‘ฉันต้องมองไปที่แต้มสถานะเพียวๆขอฉัน.’

ศักยภาพของผมคือ 555แต้ม อย่างไรก็ตามมันไม่ได้เติมเต็มทั้งหมด ผมทำได้ดีที่สุดคือ440แต้ม ผมต้องเพิ่มสถานะกว่า100แต้ม.

เติมมันทั้งหมด...มันเป็นไปได้ ผมคิดว่ามันเป็นไปได้ การปรับเปรียนสถานะจะเพิ่มขึ้นเป็น650แต้ม มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะถูกเรียกว่า 'พระเจ้า' และผมก็สามารถจัดการคามิเอลได้!

‘เพิ่มสถานะเพียวๆของฉัน.’

ผมคิดว่ามันจะเพิ่มได้ถึง500แต้มโดยไม่มีปัญหามาก ถ้าขีดจำกัดศักยถาพของผมจะไม่เพิ่ม แต่นั้นไม่อาจที่จะเติมเต็มความโลภของผม.

'สิ่งที่ไม่คาดฝัน ความคิดแปลกๆ ที่ฉันไม่แม้แต่จะคิด...’

การทำแบบทั่วๆไปมันจะไม่ได้ผล.

ผมต้องการใช้วิธีที่ไม่คาดคิดแต่ได้ผลและมีประสิทธิภาพ.

แต่ความคิดที่ไม่มีใครคิดออกนำมาใช้กับผม มันก็เหมือนกับการตับเมฆบนท้องฟ้า.

ผมกังเวลเกียวกับเรื่องนี้เป็นเวลานาน.

จากนั้นผมก็มองต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าอย่างไม่รู้จบ

ความดั้งเดิมคือความบริสุทธิ์ ความดั้งเดิมไม่มีสี.

ผมยกมือไปแตะต้นไม้ดั้งเดิม.

"ผมต้องการคำตอบ ในสวรรค์ราชาแห่งท้องฟ้าสามารถพูดคุยกับต้นไม้ดั้งเดิมได้โดยตรงเลยเมื่อมีเรื่องร้านแรง ถ้าอย่างนั่น...บอกผมเกี่ยวกับการแก้ปัญหา.”

มันเป็นแค่เรื่องราวเท่านั้น ไม่มีความน่าเชื่อถือและไม่มีความน่าจะเป็นไปได้ แต่ดวงตาของผมจริงจัง.

ความรู้สึกของผมกำลังพูดว่า‘ต้นไม้ดั้งเดิมมีคำตบอ’ ไม่, มันเหมือนกับว่าผมจะมีความสามารถแบบนั้นเหมือนกับมาร์ตินก่อนที่ผมจะฆ่าเขาและเอาลูกตาเขาไป.

ใช้เวลาไม่นานนักเพื่อที่จะได้ผลลัพธ์ แต่การตอบสนองก้มีมาก.

ผมไม่เคยสื่อสารกับต้นไม้ดั้งเดิม แต่ตอนนี้แตกต่างไปจากเดิม ก่อนหน้านี้ผมเคยเป็นใช้พลังเวทย์ของผมและพูดคุยกับมันในฐานะดันเจี้ยนมาสเตอร์แต่ต้นไม้ดั้งเดิมยังไม่มีปฏิกิริยา.

ซ่าาา!

ไม่นานกิ่งก้านมันเริ่มสั่นไหว

ครึ่กๆๆ!

พื้นดินสั่นและรากก็โปล่ออกมากลืนกินผม.

ในเวลานั้นผมก็ได้มองเห็นสิ่งต่างๆ.

หลังจากที่่กลับมาผมลืมตาและผมยังคงอยู่กับหน้าต้นไม้ดั้งเดิม.

รากและกิ่งไม้รอบๆตัวผมหายไป.

‘มันให้ความรู้สึกเหมือนฝัน.’

ผมขมวดคิ้ว ผมเพิ่งจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

‘แน่นอน..ฉันต้องสู้กับตัวเอง.’

มันจากๆขณะที่เค้นความทรงจำเกียวกับมัน แต่นั้นคือทั้งหมด เนื้อหาและผลของการต่อสู้ถูกลบหายออกไปจากหัวของผม.

‘ฉันต้องสู้กับตัวเองเพราะว่าฉันไม่มีศัตรู?’

ผมเดาะลิ้นและมองไปที่ต้นไม้ดั้งเดิม อย่างไรก็ตามที่ว่าควาทรงจำของผมเบอลๆหมายความว่าผลลัพืไม่ค่อยดี.

“ฉันจะกลับมาอีกครั้ง.”

ผมหันหลังออกไป.

ผมได้รับคำตอบแล้ว ผมไม่รู้ว่าวิธีนจะทำให้ผมแข็งแกร่งหรือไม่ มันก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย.

เทวดาที่กระจายอยู่ทั่วโลกเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขากางปีกที่ยาวและไม่สนใจศัตรูแม้แต่คนเดียว.

เหมือนกับทุกคนได้รับการเปิดเผย.

เทวดารวมตัวกันที่ยูเครนและยูโรผ

มันเป็นสถานที่ดันเจี้ยนของมาร์ตินที่ตั้งอยู่

"เพื่อความรุ่งโรจน์อันนิรันดิ์”

เทวดาหลายพันคนรวมกันที่ชั้นบนสุดของดันเจี้ยนและอเล๊กซ์ เทวดาที่อยู่บนบัลลังค์ได้แทงดาบของเขาเพื่อประกาศอาณาเขต

ซู่มมมมม!

ในขณะเดียวกันแสงจากสวรรค๋ได้แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า.

ดันเจี้ยนได้ถูกเปลี่ยนเป็นลานขนาดใหญ่.

ลำแสงศักดิ์สิทธิ์ได้กระจายไปรอบๆทั่วลานสิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกทำลายออกไปโดยไม่เหลือร่องรอยไว้เบื้องหลัง

เฉพาะมนุษย์ที่เคร่งศรัทาเท่านั้นที่จะอยู่ได้ คนชั่วจะถูกดูแล.

ขณะที่พวกเขาสวดภาวนาเกิดแสงกระจายไปทั่วโลก

ดีม่อน,มนุษย์และเทวดาเริ่มมุ่งความสนใจไปที่ลำแสง