ตอนที่ 80 บอกความจริง, สถานะของชิงเฉวียน!(ฟรี)

ตอนที่ 80 บอกความจริง, สถานะของชิงเฉวียน!

เขียนจดหมายเสร็จ พับใส่กระบอกไม้ไผ่

"ส่งไปเถาฮวา ให้นายอำเภอหวังฮู่ เดี๋ยวนี้"

ชิวเจินเหอสั่ง ที่ปรึกษารับคำสั่ง

ออกจากห้อง ที่ปรึกษาไม่กล้าช้า

แม้เคยเป็นคนของหมิ่นเชียนเยว่ แต่ตอนนี้เปลี่ยนนาย ต้องรู้รักษาตัวรอด

ใครเป็นนายไม่สน ขอให้ยังเป็นที่ปรึกษาก็พอ

เรียกคนส่งสาสน์ "จดหมายด่วน ส่งถึงมือหวังฮู่ นายอำเภอเถาฮวา!"

คนส่งสาสน์รับคำ ขี่ม้าบึ่งไป

ม้าดี ครึ่งชั่วยามถึง

แสดงป้ายผ่านประตู เข้าไปที่ว่าการ

"คนส่งสาสน์จากเทียนเยว่ ขอพบนายอำเภอหวัง!"

เสียงตะโกนดัง ที่ปรึกษาจางรู้ข่าว

"คนจากเทียนเยว่?"

หมิ่นเชียนเยว่ตายแล้ว หัวไม่มีหางไม่กระดิก ยังมีเวลาส่งคนมาหาหวังฮู่อีก?

หวังฮู่ตายแล้ว ออกมารับไม่ได้

เขาต้องรับหน้าเอง

"ให้เข้ามา!"

ลูกน้องพาคนส่งสาสน์เข้ามา

"ข้าน้อยคนส่งสาสน์เทียนเยว่ รับคำสั่งใต้เท้าชิว ส่งจดหมายถึงนายอำเภอหวัง!"

คุกเข่าคำนับ

นึกว่าที่ปรึกษาจางคือหวังฮู่

ที่ปรึกษาจางมองเรียบๆ "ท่านนายอำเภอป่วยหนัก พักรักษาตัว ข้าดูแลแทน"

"หา?"

คนส่งสาสน์เงยหน้า งง ต้องส่งถึงมือ ไม่เจอตัวจะส่งงานยังไง?

"ขอพบท่านนายอำเภอได้ไหม?" เขาลองขอ

"หึ! ท่านนายอำเภอป่วยหนัก เจ้าเป็นใครถึงจะเข้าพบ?"

ที่ปรึกษาจางตวาด ไม่เกรงใจ

คนส่งสาสน์หน้าแดง จำยอม ส่งกระบอกไม้ไผ่ให้

"งั้นฝากถวายด้วย"

"อืม" ที่ปรึกษาจางรับไว้

คนส่งสาสน์กลับไป

ที่ปรึกษาจางเปิดอ่าน อ่านจบ คิ้วขมวด หน้าเครียด

ลุกเดินไปมา คิดหาทางออก

เรียกคนรับใช้ "ไปเชิญเชียนเคอที่ศาลเจ้ามา"

ครู่หนึ่ง เชียนเคอมา

"ที่ปรึกษาจาง มีอะไร? พวกเศรษฐีก่อเรื่องอีกแล้ว?"

เชียนเคอถาม

ตั้งแต่คุมเถาฮวา จัดสรรผลประโยชน์ลงตัว ก็สงบสุขพักหนึ่ง

ไม่ถึงสองเดือน พวกเศรษฐีเริ่มงอแง อยากได้เพิ่ม

ลองเชิงมาหลายรอบ แต่ที่ปรึกษาจางเอาอยู่

"ถ้าแค่พวกนั้น ข้าไม่เรียกเจ้ามาหรอก" ที่ปรึกษาจางส่ายหน้า "อ่านนี่สิ"

เชียนเคอรับไปอ่าน หน้าเครียดตาม

"คนจากเมืองเอก ชิวเจินเหอ!?"

ที่ปรึกษาจางพยักหน้า "แซ่ชิว มาจากเมืองเอก น่าจะเป็นคนของเจ้าเมือง คนสนิทด้วย"

"มาเทียนเยว่ทำไม?"

"มาตรวจสอบบัญชีเน่าของหมิ่นเชียนเยว่ ไอ้เฒ่านั่นทำเรื่องสกปรกไว้เยอะ"

"แล้วมาเจอตอนตายพอดี เลยเสียบแทน?" เชียนเคอพูดไม่ออก จังหวะนรก

"คงงั้น" ที่ปรึกษาจางพยักหน้า "คำขอในจดหมาย เอาไง? บอกความจริง หรือปิดบัง?"

เชียนเคอคิด

ในจดหมายไม่ได้ขออะไรมาก แค่ถามหาซานกุยกับศิษย์เสวียนชิงแล้วก็ฝากความคิดถึงหวังฮู่ ถามไถ่ลองเชิง

"ต้องบอกหัวหน้าหมู่บ้าน ให้ท่านตัดสินใจ"

เชียนเคอตัดสินใจไม่ได้ เกินกำลัง พลาดมาจะยุ่ง

ที่ปรึกษาจางเห็นด้วย อยากให้ทางนั้นตัดสินใจ

รีบส่งคนไปหมู่บ้านเชียนซาน

ไป๋เลี่ยงอ่านจดหมาย รู้สึกยุ่งยาก

อูเจ๋อพูด "หัวหน้าเหอบอกว่า ชิวเจินเหอเป็นระดับสาม มีองครักษ์ระดับสี่ รับมือยาก!"

เขาเองยังไม่ถึงระดับสามเลย

"ไม่ยากหรอก!" ไป๋เลี่ยงเก็บจดหมาย ยิ้ม

"อ้อ? มีแผน?" อูเจ๋อแปลกใจ

"ไม่ใช่แผน แต่ในเมื่อเขาอยากรู้ ก็บอกความจริงไป ปิดบังไปก็มีแต่พิรุธ โดนสงสัยเปล่าๆ"

อูเจ๋อพยักหน้า จริง

โกหกหนึ่งครั้ง ต้องโกหกอีกร้อยครั้งเพื่อปิดบัง

สู้บอกความจริงไปเลย แมนๆ

ยังไงหมู่บ้านเชียนซานก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวโดยตรง

"แล้วอย่าลืม ศิษย์เสวียนชิงยังรอดคนหนึ่ง" ไป๋เลี่ยงเตือน

"ผู้หญิงคนนั้น ชิงเฉวียน?" อูเจ๋อนึก

"ใช่ นางนั่นแหละ หลังซานกุยตาย ข้าปล่อยนางออกมา แต่ไม่ให้ไปไหน ให้เชียนเคอเฝ้าไว้ที่เถาฮวา"

นางรู้อะไรเยอะ ปล่อยไปไม่ได้

ฆ่าทิ้งก็จะเป็นศัตรูกับอารามเสวียนชิง ไม่คุ้ม

ขังไว้ดีที่สุด

โชคดีนางเจ็บหนัก รากฐานพัง เชียนเคอเลยเฝ้าไหว ไม่งั้นระดับศิษย์สายตรง เอาไม่อยู่แน่