ตอนที่ 60 ปิดฉาก, พลังงานบริสุทธิ์!

ตอนที่ 60 ปิดฉาก, พลังงานบริสุทธิ์!

"นะ... นั่นมันอะไร!?"

เหอลี่หยวนตะลึงงัน มองตราประทับยักษ์ตรงหน้า

หมาป่าตัวเบ้อเริ่มล่ะ?

เมื่อกี้ยังเก่ง จะกินหัวคน ตอนนี้หายไปไหน?

ตราประทับยักษ์แผ่แรงกดดันมหาศาล เหอลี่หยวนสูดหายใจลึก

แวบแรกเขาคิดว่า ยอดฝีมือระดับสูงลงมือ?

ทีเดียวดับหมาป่าระดับสามขั้นสูงสุด อย่างน้อยต้องระดับผู้รู้แจ้งขั้นสูงสุด!

แต่ดูจากรัศมี น่าจะถึงระดับจิตหยิน!

เขาดีใจ มียอดฝีมือมาช่วย รอดแล้ว!

กลับกัน หมิ่นจิ่วหน้าซีดเผือก

เขายืนข้างหมาป่า ถ้าปฏิกิริยาไม่ไว และตราประทับไม่ได้ล็อกเป้าเขา ป่านนี้คงเป็นแผ่นเนื้อไปพร้อมหมาป่าแล้ว

“เจ้าเป็นใครกันแน่!?”

หมิ่นจิ่วตะโกนลั่น อีกฝ่ายแกร่งเกินไป

คนยังไม่เห็น ฆ่าหมาป่าได้แล้ว น่ากลัวโคตร!

เขาถอยกรูด เตรียมหนี

แต่หลี่เยว่ลงมือแล้ว จะปล่อยให้หนีได้ไง?

เขายืนอยู่วงนอก ยกมือขวาเบาๆ ตราประทับลอยขึ้น เปล่งแสงทองจางๆ

หมิ่นจิ่วเห็นท่าไม่ดี หันหลังวิ่งสุดชีวิต

"จะไปไหน?"

หลี่เยว่ไม่ยี่หระ ตราประทับแข็งแกร่ง แม้ร่างจำแลงจะอ่อน

แต่ตราประทับอิงตามตัวจริง ระดับรู้วิถีอย่างหมิ่นจิ่ว จับง่ายเหมือนจับไก่

"ม่ายยย!"

สัมผัสแรงกดดันด้านหลัง หมิ่นจิ่วสิ้นหวัง

แก่อายุเจ็ดสิบ เสพสุขมาคุ้มแล้ว แต่ก็ยังอยากอยู่ต่อ ความกระหายชีวิตรุนแรง

แต่ตราประทับไม่ฟังคำขอร้อง กดทับลงมาราวภูเขาถล่ม

เสียงดังทึบ หมิ่นจิ่วร้องไม่ออก ดับอนาถ

จบเกม ไม่ถึงจิบชา ระดับสาม สองตัวตายเรียบ ตอบโต้ไม่ได้

ภาพนี้กระแทกใจเหอลี่หยวนที่เป็นระดับสามเหมือนกัน จนพูดไม่ออก

หัวหน้าตาย ทหารที่เหลือแตกตื่น หน้าซีด กลัวโดนทับ

พอตั้งสติได้ ก็วิ่งป่าราบ หนีตายสุดชีวิต!

ส่วนใหญ่หนีกลับเทียนเยว่ มีส่วนน้อยที่ฉลาด รู้ว่ากลับไปก็ไม่รอด เลยหนีไปทางอื่น

หลี่เยว่ไม่ตามล่า ทหารเลวไม่คุ้มค่าเหนื่อย

ฆ่าไก่ไม่ต้องใช้มีดฆ่าโค

จัดการสองตัวเสร็จ เขาเรียกตราประทับกลับ

ตราประทับหดเล็กลง ลอยกลับเข้ามือ

"ของดี ใช้ได้เลย!" เขาชม

ใช้ครั้งแรก ผลลัพธ์เกินคาด แกร่งมาก!

หลังฆ่าหมาป่า ตราประทับสกัดก้อนพลังงานสีขาวออกมาจากศพ

หลี่เยว่เดาว่าเป็น 'พลังงานไร้พิษ' ตามคำอธิบาย

ฆ่าหมิ่นจิ่วไม่มี เพราะหมิ่นจิ่วเป็นคน

ตราประทับสกัดเฉพาะปีศาจมารร้าย

วิธีใช้ยังไม่รู้ ค่อยว่ากัน

หมาป่าตาย หมิ่นจิ่วม่อง ทหารหนี คนงานแสนคนรอดตาย

ทุกคนตื่นเต้น บางคนร้องไห้ด้วยความดีใจ

รู้ว่ามีคนมาช่วย ตราประทับยักษ์นั่นเหมือนเทพเจ้ามาโปรด

แต่คนช่วยไม่ปรากฏตัว ตราประทับหายไปในป่า

ทุกคนรู้ว่าคนช่วยอยู่ในป่า แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป ได้แต่กราบไหว้ขอบคุณ

"ข้าน้อยขอบพระคุณท่านเซียนที่ช่วยชีวิต บุญคุณล้นเหลือ!"

ฝูงชนวุ่นวาย บางคนกราบไหว้ บางคนเริ่มหนีกลับเทียนเยว่

เดิมทีจะมาเปิดที่ทำกิน แต่รู้ความจริงแล้ว ใครจะกล้าอยู่?

อูเจ๋อมองคนนับแสนทยอยกลับเทียนเยว่ สีหน้าซับซ้อน

คำสั่งเกณฑ์คนเป็นของหมิ่นเชียนเยว่ หมิ่นจิ่วก็เป็นน้อง

คนพวกนี้รู้ว่าเป็นหลุมไฟ แต่ก็ยังกระโดดลงไป

ไม่ใช่โง่ แต่ทางเลือกมีแค่กลับเข้าเมือง

นอนกลางป่า?

ไม่มีใครกล้า เดี๋ยวปีศาจก็มาคาบไป

หนีไปที่อื่น?

ไม่มีใครกล้าเสี่ยง ยุคนี้ขุนนางที่ไหนก็เลวเหมือนกัน

ดังนั้นต่อให้รู้ว่าหมิ่นเชียนเยว่เป็นคนทำ ก็ต้องกลับ

กลับไป อาจจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แล้วรอด

แต่ไม่กลับ ตายสถานเดียว!

มีโอกาสรอด กับ ตายแน่ๆ คนโง่ก็เลือกถูก

"พี่อูเจ๋อ ท่านเทพมาแล้วใช่ไหม?"

เฉินเจี้ยนฉือถาม ตื่นเต้น

ครั้งแรกที่เห็นเทพแสดงอิทธิฤทธิ์

อูเจ๋อลังเล ตอบว่า "ท่านเทพมาแล้ว แต่ท่านไปแล้ว"

หลังหมิ่นจิ่วตาย เขาได้รับข้อความจากท่านเทพ ให้เสร็จธุระแล้วกลับหมู่บ้าน

เฉินเจี้ยนฉือเสียดาย

นั่นเทพตัวจริงนะ! ถ้าได้เห็นเป็นบุญตาคงดี!

เหอลี่หยวนเดินเข้ามา เฉินเจี้ยนฉือรีบประคอง

"หัวหน้าเหอ ท่าน.... เจ็บหนักไหม?"

เฉินเจี้ยนฉือเม้มปาก มองหัวหน้าที่ดูเหนื่อยอ่อน บาดเจ็บ รู้สึกผิด

"แค่นี้เล็กน้อย ไม่ถึงกับสาหัส"

เหอลี่หยวนโบกมือ เดินคุ้มกันภัยมานาน เจ็บตัวเรื่องปกติ

ถ้าไม่ถึงขั้นนอนหยอดน้ำข้าวถือว่าเล็กน้อย!

"หัวหน้าเหอ" อูเจ๋อคารวะ

นับถือใจเหอลี่หยวนที่กล้าออกมา

"อืม เจ้าคือหัวหน้าหมู่บ้านเชียนซานที่เสี่ยวเฉินพูดถึงสินะ?"

เหอลี่หยวนสำรวจอูเจ๋อ

เคยได้ยินชื่อบ้าง

แต่ไม่ได้สนใจ วันนี้เห็นฝีมือแล้วทึ่ง

ความเร็วนั่น เกินระดับเชื่อมวิถีไปไกล!