ตอนที่ 56 เลี้ยงดูเมล็ดพันธุ์พุทธะ, เก็บเกี่ยวผลผลิต!
ตอนที่ 56 เลี้ยงดูเมล็ดพันธุ์พุทธะ, เก็บเกี่ยวผลผลิต!
ตอนที่ 56 เลี้ยงดูเมล็ดพันธุ์พุทธะ, เก็บเกี่ยวผลผลิต!
หลี่เยว่มองจากมุมสูง เห็นชัดเจนว่าโชคชะตาที่ปกคลุมอำเภอเถาฮวาบางตาลงมาก
ต่างจากเครื่องหอมของเขา โชคชะตาราชสำนักต้าฉู่ตอนนี้ มีแต่ลดไม่มีเพิ่ม ใช้แล้วหมดไป
ส่วนใหญ่เพราะประชาชนหมดศรัทธา ไม่เชื่อมั่นในราชสำนัก
ไม่มีศรัทธา โชคชะตาก็ไม่เพิ่ม
แน่นอน นี่แค่ส่วนหนึ่ง
ภายในราชสำนักเน่าเฟะ แก่งแย่งชิงดี แบ่งฝักแบ่งฝ่าย
ต้าฉู่ส่อแววล่มสลาย รอวันดับสูญ นี่ก็เป็นสาเหตุให้โชคชะตาเสื่อมถอย
ที่หน้าประตูที่ว่าการ ชิงชิวชิงเถียนตายคาที่
ชิงเฉวียนนอนเจ็บปางตาย ซานกุยปรายตามอง สั่งเรียบๆ
"ลากเข้าคุก พรุ่งนี้เอามาปลุกเมล็ดพันธุ์พุทธะ!"
เจ้าหน้าที่สองคนลากร่างไร้วิญญาณของชิงเฉวียนออกไป
หวังฮู่อ่อนแรง เดินไปหาซานกุย หอบหายใจ "ไต้ซือซานกุย ครั้งนี้ข้าทุ่มหมดหน้าตัก รากฐานเสียหายเลยนะ"
"นายอำเภอหวังอย่ากังวล เมล็ดพันธุ์พุทธะมหัศจรรย์นัก รากฐานแค่นี้ฟื้นฟูง่ายนิดเดียว พรุ่งนี้เมล็ดพันธุ์สมบูรณ์ ท่านจะได้หูเพิ่มอีกข้าง"
ซานกุยยิ้ม
ครั้งนี้หวังฮู่ช่วยได้มาก ถ้าไม่ได้โชคชะตาราชสำนัก เขาอาจเสร็จเด็กพวกนี้
"ขอบคุณไต้ซือ" หวังฮู่โล่งอก เดิมพันครั้งนี้ไม่เสียเปล่า!
ขอแค่ได้เมล็ดพันธุ์พุทธะ รากฐานพรสวรรค์จะก้าวกระโดด อายุขัยเพิ่มขึ้น
ไม่ต้องติดแหง็กที่ระดับกลั่นวิถีอีกต่อไป!
"พรุ่งนี้หมิ่นเชียนเยว่จะเอายาโลหิตมา บวกกับที่เรามี และเครื่องสังเวย น่าจะปลุกเมล็ดพันธุ์ได้"
ซานกุยกล่าว ตาเป็นประกาย
วิชาลับนี้ เขาเพิ่งเคยลอง ผลลัพธ์จะเป็นไงยังไม่รู้
จากนั้นเขามองของวิเศษที่ยึดมา
"ฮ่าฮ่า เฉียนคุนเอ๋ย นึกไม่ถึงล่ะสิ ส่งศิษย์มาเป็นกุมารทองแจกสมบัติให้ข้า! อาวุธวิเศษสามชิ้นนี้ ข้ารับไว้ล่ะนะ"
ซานกุยกวาดมือ เก็บของเข้ากระเป๋า
ดาบไม้ท้อกับแส้ปัดแมลงเขาแค่ดูผ่านๆ
แต่พอเห็นตะเกียงน้ำมันสำริด ตาเขาลุกวาว
"ที่แท้ก็ อาวุธวิญญาณระดับจิตหยางที่เสียหาย มิน่าถึงแรงขนาดนี้!"
เขาดีใจมาก ได้ลาภก้อนโต
อาวุธวิญญาณระดับหก! เกือบเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับเจ็ด!
แม้จะเสียหาย เหลือพลังแค่ระดับสาม แต่ซ่อมแซมได้
ต่อให้ซ่อมไม่สมบูรณ์ แค่ใช้พลังระดับสี่ถึงห้าได้ ก็เทพแล้ว!
หวังฮู่มองตาละห้อย
เขาเป็นขุนนาง แต่มีแค่อาวุธวิเศษระดับหนึ่งง่อยๆ
ที่พวกชิงชิวมีระดับสามกันทุกคน เพราะเป็นศิษย์สายตรง
หลี่เยว่มองตาเป็นมัน จองของพวกนั้นไว้ในใจแล้ว
"ฝากโล้นนั่นเก็บไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยไปเอา"
ยังไม่ถึงเวลา ปล่อยให้มันถือไปก่อน
เขาอยากได้ของพวกนั้นมาก
ช่วยไม่ได้ ภูเขาเทพตอนนี้ดูดีแต่เปลือก จริงๆ จนกรอบ!
อย่าว่าแต่ชาวบ้านเลย อูเจ๋อระดับสองยังใช้ดาบทหารสนิมเขรอะ ไม่มีอาวุธวิเศษสักชิ้น
คนอื่นเขามีทรัพยากรช่วยฝึก
แต่อูเจ๋อกับไป๋เลี่ยงไม่มี ดูดลมกินอากาศล้วนๆ
ไม่มีสมุนไพร ไม่มีหินวิญญาณ
หลี่เยว่เลยเล็งของพวกนี้ไว้ เอามาให้อูเจ๋อใช้ พลังรบเพิ่มขึ้นจม!
ในขณะเดียวกัน ที่อำเภอเทียนเยว่
ประตูเมืองทิศตะวันตก ชายชราสวมเกราะ หมิ่นจิ่ว เช็ดเลือดออกจากดาบ พูดเสียงเย็น "ใครให้ความกล้าเจ้า มาสืบข่าวที่เทียนเยว่?"
บนพื้น ชายสวมชุดขุนนางกระอักเลือด ด่ากราด "ข้าเป็นเจ้าหน้าที่ส่งสาสน์ของเจ้าเมือง เจ้ากล้าฆ่าข้า ไม่กลัวเจ้าเมืองกริ้วรึ?"
"ฆ่าเจ้า ใครจะรู้?"
หมิ่นจิ่วสายตาเย็นชา "เทียนเยว่ปีศาจชุกชุม อำเภอเฟิงยังแตก เจ้าหน้าที่ตายกลางทางสักคน แปลกตรงไหน?"
"เจ้า.... เจ้า!?" เจ้าหน้าที่ตาถลน ไม่เชื่อว่าจะกล้า
ฉับ! หัวหลุดจากบ่า
"จัดการซะ ถ้าเมืองใหญ่ส่งคนมา บอกว่ามันไม่เคยมาที่นี่" หมิ่นจิ่วสั่ง แล้วเดินจากไป
ลูกน้องจัดการศพอย่างชำนาญ เหมือนทำบ่อย
หมิ่นจิ่วกลับจวน หมิ่นเชียนเยว่รออยู่
"ท่านพี่ จัดการเรียบร้อย"
หมิ่นเชียนเยว่พยักหน้า ลุกขึ้น "เถาฮวามีตัวแปร ซานกุยจะรีบปิดงาน เราต้องไปพรุ่งนี้"
"คนงานแสนคนห้ามพลาด เจ้าไปคุมเอง ยาโลหิตสำคัญมาก ถ้าไม่พอ ปลุกเมล็ดพันธุ์ไม่ได้!"
หมิ่นจิ่วรับคำสั่ง จากไป
มองแผ่นหลังน้องชาย หมิ่นเชียนเยว่สูดหายใจลึก
"หวังว่าครั้งนี้จะเดิมพันถูก ถ้าแพ้ คือจบสิ้นทั้งตระกูล!"
ที่โรงเตี๊ยม อูเจ๋อกับเฉินเจี้ยนฉือมองจากหน้าต่าง เห็นชาวบ้านหลั่งไหลไปสมัครงาน คิ้วขมวด
"เริ่มออกเมืองแล้ว ทำไงดี?"
เฉินเจี้ยนฉือร้อนใจ ออกเมืองแปลว่าหมิ่นเชียนเยว่จะลงมือแล้ว คนแสนคนจะเป็นเหยื่อปีศาจ!
อูเจ๋อกำลังจะพูด ทันใดนั้นยันต์ในตัวสั่น ไหว ข้อความส่งมา
เขาหน้าบาน "ท่านเทพมีบัญชา ให้เราปะปนไปกับคนงาน ไปที่บึงซานเจ๋อ!"
เฉินเจี้ยนฉืองง ไม่รู้ทำไปทำไม แต่ก็ทำตาม อำพรางพลัง แล้วแฝงตัวไปกับฝูงชน ออกนอกเมือง
ขบวนคนนับแสนยาวเหยียด ข้างๆ มีทหารคุม
คนนำขบวนคือหมิ่นจิ่ว!
เฉินเจี้ยนฉือเห็นหน้าหมิ่นจิ่ว ใจหล่นวูบ
"แย่แล้ว ครั้งนี้มันคุมเอง เราอาจหมดโอกาส!" เฉินเจี้ยนฉือเสียงเครียด
อูเจ๋อถาม "ทำไม?"
"เห็นคนนำขบวนไหม? นั่นคือหัวหน้าทหารเทียนเยว่ หมิ่นจิ่ว ระดับรู้วิถี!" เฉินเจี้ยนฉือตอบ