ตอนที่ 51 พี่น้องตระกูลหมิ่น! เส้นทางสู่ความตาย!

ตอนที่ 51 พี่น้องตระกูลหมิ่น! เส้นทางสู่ความตาย!

ขอแค่ผ่านไปวันๆ นี่คือความคิดของคนอย่างเหอลี่หยวนที่รู้เรื่องราวเบื้องลึกเกือบทั้งหมด

เหล่าขุนนางผู้มีอำนาจในเมืองหลวงเสพสุขกันทุกค่ำคืน นั่นก็ไม่ต่างจากการหนีความจริง คิดแค่ว่าต่อให้ต้องตาย ก็ขอเสพสุขให้เต็มที่ก่อนตาย!

ดังนั้นเมื่อเฉินเจี้ยนฉือเสนอให้ยื่นมือเข้าช่วย ขัดขวางแผนการของหมิ่นเชียนเยว่ เขาจึงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

ครั้งนี้ขัดขวางสำเร็จ แล้วครั้งหน้าล่ะ?

ขนาดราชสำนักยังไร้ปัญญาจะเปลี่ยนแปลง พวกเขามดปลวกตัวเล็กๆ จะไปทำอะไรได้

.......

เฉินเจี้ยนฉือออกจากสำนักคุ้มกันภัยลี่หยวน ก็รีบบึ่งกลับไปที่โรงเตี๊ยม

พอเจออูเจ๋อ เขาก็ทำหน้าสำนึกผิด

"ขอโทษด้วยพี่อูเจ๋อ หัวหน้าเหอไม่ยอมยุ่งเรื่องนี้ แถมยังจะหนีออกจากเทียนเยว่เพื่อหลบภัยด้วย"

พูดจบ เฉินเจี้ยนฉือก็รู้สึกละอายใจ

อูเจ๋อฟังแล้วกลับไม่แปลกใจ

ใครได้ยินว่าจะต้องงัดข้อกับนายอำเภอสามคน แถมยังมีศิษย์วัดจินหลงระดับรู้วิถีอีกคน ก็ต้องถอดใจทั้งนั้น

แถมอำเภอเทียนเยว่ยังมีกองทหารประจำอำเภอ ยิ่งรับมือยากเข้าไปใหญ่

"ไม่เป็นไร ข้ามาเทียนเยว่ ไม่ได้มากขอความช่วยเหลือ เรามีแผนรับมืออยู่แล้ว!"

อูเจ๋อกล่าวอย่างใจเย็น

เฉินเจี้ยนฉือลังเล ถามว่า "พี่อูเจ๋อหมายถึงเทพภูเขาที่หมู่บ้านเชียนซานนับถือหรือ?"

ตั้งแต่รู้จักอูเจ๋อ ก็ได้ยินเขาพูดถึงท่านเทพมาตลอด กระทั่งความสำเร็จของอูเจ๋อในตอนนี้ก็มาจากท่านเทพ

แต่เฉินเจี้ยนฉือไม่เคยเห็นเทพแสดงอิทธิฤทธิ์ จึงยังกังขามาตลอด

อูเจ๋อเจอคนมาเยอะ รู้ดีว่าคนส่วนใหญ่ไม่เชื่อเรื่องเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์ปกป้องคุ้มครอง

เขาจึงขี้เกียจจะอธิบาย พูดไปเขาก็ไม่เชื่อ ต้องเห็นกับตาถึงจะเชื่อ

"ถูกต้อง ท่านเทพภูเขาจะลงมือเอง น้องเฉิน ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ถึงเวลาลองมาดูที่หมู่บ้านเชียนซาน มาชมบารมีท่านเทพด้วยตาตัวเอง!" อูเจ๋อยิ้ม

เฉินเจี้ยนฉือหน้าเครียด ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่พยักหน้า

สถานการณ์แบบนี้ ก็คงหวังพึ่งเทพภูเขาของพี่อูเจ๋อได้อย่างเดียว

หวังว่าท่านจะศักดิ์สิทธิ์จริง ช่วยชีวิตชาวบ้านบริสุทธิ์นับแสนได้!

จากนั้นเฉินเจี้ยนฉือถามอูเจ๋อว่าตอนนี้เขาช่วยอะไรได้บ้าง

อูเจ๋อคิดดูแล้ว เหมือนจะไม่มีอะไรต้องทำ

ข่าวก็สืบมาพอสมควรแล้ว ตอนนี้คือเตรียมพร้อม รอจังหวะลมเปลี่ยนทิศ

"ไม่ต้องทำอะไร แค่รอเวลา" อูเจ๋อกล่าวเรียบๆ

ที่ว่าการอำเภอเทียนเยว่

เนื่องจากเทียนเยว่เป็นเมืองใหญ่ ที่ว่าการจึงใหญ่กว่าเถาฮวามาก

บนบัลลังก์ในโถงกลาง มีชายชราวัยเจ็ดแปดสิบนั่งอยู่

แม้จะชราแต่ดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่า เพียงแต่แววตามีความโหดเหี้ยมแฝงอยู่

บ่าวไพร่ข้างกายตัวสั่นงันงก ช่วงหลังมานี้นายท่านอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นทุกวัน เอะอะก็สั่งฆ่าคนรับใช้ เดือนเดียวตายไปเจ็ดแปดคน

ทำเอาบ่าวไพร่ในจวนขวัญผวา กลัวจะเป็นรายต่อไป

"นายท่าน นี่รายชื่อคนงานบุกเบิกที่ดิน ท่านจะดูหน่อยไหมขอรับ?"

พ่อบ้านชรายื่นสมุดรายชื่อให้ หมิ่นเชียนเยว่โบกมืออย่างรำคาญ ตวาด "เรื่องแค่นี้ต้องมารบกวนข้าเรอะ?"

พ่อบ้านเหงื่อตก รีบขออภัยแล้วถอยออกไป

หมิ่นเชียนเยว่สายตาเย็นชา จิตใจด้านชา

ชีวิตคนแสนคน ในสายตาเขาตอนนี้ เป็นแค่ตัวเลข

ถ้าไม่ใช่เพราะส่วนแบ่งเมล็ดพันธุ์พุทธะถูกจัดสรรไปหมดแล้ว เขาคงส่งคนไปอีกแสน เพื่อแลกส่วนแบ่งเพิ่ม!

สัมผัสพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านในกาย หมิ่นเชียนเยว่สูดหายใจลึก

เมล็ดพันธุ์มารเจ็ดเม็ดที่หวังฮู่ส่งมา เขาเสพกลืนไปหมดแล้ว

ร่างกายที่เคยแก่เฒ่ากลับมามีพลัง ตื่นเช้ามาของลับยังชูชัน เขาชอบความรู้สึกเป็นหนุ่มนี้มาก

ครู่ต่อมา ชายชราสวมเกราะเดินเข้ามา

"น้องจิ่ว เจ้ามาแล้ว" หมิ่นเชียนเยว่ทักเรียบๆ

หมิ่นจิ่ว สวมเกราะเดินเข้ามาเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

"ท่านพี่ กองทหารรวมพลพร้อมแล้ว รอคำสั่งท่านพี่อย่างเดียว!" หมิ่นจิ่วกล่าว เสียงแหบพร่า

"ไม่รีบ ดัดหลังพวกหวังฮู่สักวัน พรุ่งนี้ค่อยส่งคนงานแสนคนไป มานี่สิ พี่น้องเรามาคุยกันหน่อย" หมิ่นเชียนเยว่ยิ้มอย่างคนผ่านโลกมามาก กวักมือเรียกน้องชายที่เป็นแม่ทัพ

หมิ่นจิ่วพยักหน้า เดินมานั่งข้างหมิ่นเชียนเยว่อย่างคุ้นเคย

"น้องจิ่ว เจ้าทำงานให้พี่มาร่วมสี่สิบกว่าปีแล้วใช่ไหม?" หมิ่นเชียนเยว่นึกถึงความหลัง

หมิ่นจิ่วตอบเสียงขรึม "สี่สิบแปดปีแล้วขอรับ!"

"สี่สิบแปดปี เวลาผ่านไปไวจริงๆ ตอนนี้พี่น้องเราก็แก่เฒ่า ไม้ใกล้ฝั่ง อยู่ได้อีกไม่นาน"

หมิ่นเชียนเยว่น้ำเสียงเรียบเฉย

หมิ่นจิ่วไม่ตอบ เขารู้ว่าหมิ่นเชียนเยว่เสพเมล็ดพันธุ์มาร ต่ออายุไปได้อีกสิบกว่าปี

"วางใจเถอะ เจ้ากับข้าเหมือนแขนขา รอเรื่องนี้จบ ข้าแบ่งให้เจ้าส่วนหนึ่ง"

คำพูดนี้ทำให้หมิ่นจิ่วสีหน้าเปลี่ยน

"ขอบคุณท่านพี่!"

หมิ่นเชียนเยว่พยักหน้าเบาๆ แล้วสั่ง "เอาล่ะ ทางเมืองหลวงเหมือนจะส่งคนมา น้องจิ่วไปจัดการซะ ฆ่าได้ก็ฆ่า ฆ่าไม่ได้ก็จับขังไว้"

หมิ่นจิ่วพยักหน้า ลุกขึ้นจากไป

มองแผ่นหลังน้องชาย หมิ่นเชียนเยว่สูดหายใจลึก

"หวังว่าครั้งนี้จะเดิมพันถูก ถ้าแพ้ คือพินาศทั้งตระกูล!"

........

หมู่บ้านเชียนซาน

หลังจากรูสถานการณ์ทางเทียนเยว่ผ่านอูเจ๋อ หลี่เยว่ก็พอเดาแผนการของซานกุยได้

ต้อนคนแสนคนไปฆ่าที่บึงซานเจ๋อ คงใช้วิธีเดิมเหมือนที่อำเภอเฟิง คือให้ปีศาจรับหน้า

ไม่รู้ว่าต้องจ่ายให้ปีศาจแพงแค่ไหน

เมื่อก่อนเขาคิดจะอยู่เงียบๆ ค่อยๆ พัฒนา

แต่พวกบ้าเลือดนี่จะตัดทางทำกิน จะฆ่าคนแถวนี้ให้หมด แบบนี้เขายอมไม่ได้

คนตายหมด แล้วใครจะมาไหว้ ใครจะเพิ่มแต้มบุญให้?

ดังนั้นครั้งนี้เขาจะลงมืออย่างเด็ดขาด ให้ทุกคนเห็นบารมีเทพภูเขา ถือโอกาสขยายอิทธิพล ดึงดูดคนมาหมู่บ้านเชียนซาน เพิ่มสาวกไปในตัว

สามนักพรตอารามเสวียนชิง พักที่หมู่บ้านหนึ่งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมา ก็เห็นกิจวัตรของชาวบ้าน

ทุกคนไปศาลเจ้ากราบไหว้เทพภูเขาด้วยความศรัทธาแรงกล้า

ภาพตรงหน้าทำเอาชิงชิวขมวดคิ้ว นางดูออก

ชิงเถียนก็ดูออก ร้องอุทาน "รวบรวมเครื่องหอม นี่มันกลายเป็นพลังศรัทธาแล้ว มีคนกำลังรวบรวมเครื่องหอม?"

"รนหาที่ตายชัดๆ!" ชิงชิวแค่นเสียง

พลังเครื่องหอม ใช่ว่าจะรวบรวมกันสุ่มสี่สุ่มห้าได้

ปรมาจารย์อารามเสวียนชิง แม้จะใกล้ระดับนักบุญ ก็ยังไม่กล้าแตะต้องเครื่องหอมแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้นเครื่องหอมของอารามเสวียนชิง จึงถวายแด่สามวิสุทธิเทพ วัดจินหลงก็ถวายแด่พระพุทธองค์

ชิงชิวบ่นพึมพำแค่นั้น แล้วไม่พูดต่อ

คนที่กล้ารวบรวมเครื่องหอม อย่างต่ำต้องระดับจิตหยิน ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะตอแยได้

แม้พวกเขาจะเป็นศิษย์อารามเสวียนชิง แต่อยู่ชายแดนแบบนี้ ใครจะสนว่าเบื้องหลังเจ้าเป็นใคร?