ตอนที่ 44 ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง! ข้างหลังยังมีคนซ้อนแผน!

ตอนที่ 44 ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง! ข้างหลังยังมีคนซ้อนแผน!

ชิงชิวเพียงยิ้มบางๆ กล่าวว่า "ไม่เป็นไร พวกเรามาถึงก็จับต้นชนปลายไม่ถูก มีศิษย์วัดจินหลงอยู่ที่นี่ พอดีเลย ไปขอข้อมูลจากเขาก็ได้"

น้ำเสียงนางเรียบเฉย แต่ชิงเถียนสัมผัสได้ถึงรังสีสังหาร

"สมเป็นศิษย์พี่ใหญ่ รอบคอบจริงๆ ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง ในเมื่อไอ้โล้นนั่นอยากชิงตัดหน้า ก็อย่าโทษที่เราจะดักปล้นกลางทาง"

ชิงเถียนยิ้มกริ่ม เหมือนจะกินหลวงจีนนิ่มๆ

ชิงเฉวียนกังวล "แต่หลวงจีนนั่นระดับรู้วิถีนะ รับมือยาก"

พวกเขาสามคน ที่เก่งสุดคือศิษย์พี่ใหญ่ชิงชิว ก็แค่ระดับเชื่อมวิถีขั้นสูงสุด

หลวงจีนที่เจอวันก่อน น่าจะเป็นรุ่น 'ซาน' ของวัดจินหลง อาวุโสกว่าพวกเขาหนึ่งรุ่น ระดับสูงกว่าก็ปกติ

"ฮ่าฮ่า ศิษย์น้องชิงเฉวียนไม่ต้องห่วง ก่อนมา พี่ไปหาอาจารย์อา เฉียนฉือ ขอยันต์มาหลายใบ รับมือระดับรู้วิถีสบายมาก"

ชิงเถียนพูดอวด

ชิงเฉวียนขมวดคิ้ว สงสัย "อาจารย์ไม่ถูกกับอาจารย์อาเฉียนฉือ ทำไมท่านยังไปหาตาแก่นั่น? แถมยังไปขอยันต์อีก ไม่ใช่ทำให้อาจารย์ลำบากใจเหรอ?"

ชิงเถียนนึกว่าจะได้รับคำชม กลับโดนด่า

"เอ่อ... ศิษย์น้อง เรื่องผู้ใหญ่เกี่ยวไรกับเรา เฉียนฉือเป็นอาจารย์อา ในฐานะศิษย์หลานไปขอยันต์จะเป็นไรไป?"

เขาแก้ตัว ไม่ยี่หระ

"เป็นไรไปงั้นเหรอ!?"

ชิงเฉวียนเสียงดัง จ้องหน้าศิษย์พี่เขม็ง "ตาแก่เฉียนฉือนั่นล่อลวงอาจารย์หญิง ผิดศีลธรรม ต่ำช้า! อาจารย์เกลียดเข้ากระดูกดำ!"

"ท่านเป็นศิษย์เอกอาจารย์ ไม่ช่วยอาจารย์ระบายแค้นไม่พอ ยังหน้าด้านไปตีสนิทตาแก่นั่น อาจารย์รู้เข้าจะเสียใจแค่ไหน!"

ชิงเถียนโดนด่าหน้าเขียว แต่ไม่กล้าเถียงศิษย์น้องที่แอบชอบ

สุดท้ายชิงชิวต้องมาห้ามทัพ

"พอเถอะศิษย์น้อง ศิษย์น้องชิงเถียนทำเพื่อความปลอดภัยของภารกิจ ไม่ได้คิดอื่นไกล เรื่องนี้ให้แล้วกันไปเถอะ"

"ศิษย์พี่!" ชิงเฉวียนน้อยใจ

นางปกป้องอาจารย์ ผิดตรงไหน?

ทำไมศิษย์พี่ใหญ่ที่อาจารย์รักที่สุดถึงไม่เข้าข้างอาจารย์?

ชิงชิวไม่สนใจชิงเฉวียน เปลี่ยนเรื่อง

"หาที่พักก่อน เดินทางมาเดือนกว่า เหนื่อยแล้ว พักผ่อนก่อนค่อยไปหาหลวงจีนนั่น"

ชิงเถียนรีบเสนอหน้า "ศิษย์พี่ ข้างหน้าเหมือนมีหมู่บ้าน ชื่อหมู่บ้านเชียนซาน อยู่ไม่ไกลอำเภอเถาฮวา พักที่นั่นได้พอดี"

ชิงชิวพยักหน้า ทั้งสามมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านเชียนซาน

หลี่เยว่ที่เฝ้าดูอยู่ คิดในใจว่า มาทั้งหลวงจีน มาทั้งนักพรต

แถมฐานะไม่ธรรมดา คนก่อนวัดจินหลง พุทธสถานอันดับหนึ่ง

สามคนนี้ อารามเสวียนชิง สำนักเต๋าอันดับหนึ่ง

ดีจริง สองขั้วอำนาจมารวมตัวกันที่ภูเขาเทพ

แม้จะเป็นแค่รุ่นเยาว์ แต่ก็ทำสถานการณ์ปั่นป่วน

ก่อนหน้านี้หลวงจีนซานกุยวางแผนสังหารชาวบ้านสองอำเภอ

ต่อมานักพรตอารามเสวียนชิงตามคำทำนายมาหาวาสนา มาเจอซานกุยพอดี กะจะซ้อนแผนชิงของ

แล้วยังมีไส้ศึกเชียนเคอ วิ่งมาฟ้องเขาที่ภูเขาเทพ

นี่มันมั่วซั่วไปหมด

แต่สำหรับหลี่เยว่ สามนักพรตอารามเสวียนชิง แค่เพิ่มความยุ่งยากนิดหน่อย ไม่มีปัญหา

สามคนนี้ยังไม่ถึงระดับรู้วิถี อย่าว่าแต่เป็นภัยเลย แค่ชายตามองเขายังขี้เกียจ

ประเมินตัวเองตอนนี้ ภูเขาวิญญาณระดับสอง เทียบเท่าผู้ฝึกตนระดับสี่ถึงห้า

คือระหว่าง ขอบเขตผู้รู้แจ้งกับจิตหยิน

อาจจะเก่งกว่ารู้แจ้งแต่อ่อนกว่าจิตหยินนิดหน่อย

แต่อ่อนกว่าไม่ได้แปลว่าจะแพ้ เขาเป็นภูเขาเทพ ต่างจากผู้ฝึกตนโดยสิ้นเชิง

ร่างจำแลงยักษ์ของเขา ต่อยทีเดียวระดับจิตหยินอาจตาย

แต่ระดับจิตหยินต่อยเขา อาจจะแค่คันๆ อย่างมากก็เป็นหลุม

ตัวเขาจริงๆ สูงพันวา ยาวหมื่นเมตร!

หลุมแค่นั้นจิ๊บจ๊อย เขาไม่เจ็บไม่ปวด

นี่คือความต่างของระดับชั้นชีวิต

ดังนั้นต่อให้ระดับจิตหยินมา หลี่เยว่ก็ไม่กลัว

เขาไม่สนสามคนนี้ แต่สนคำพูดของพวกนั้น

ศิษย์พี่ใหญ่บอกว่าอาจารย์อาทำนายว่า แถวนี้จะมี นักบุญถือกำเนิด!

นักบุญ คือผู้ฝึกตนระดับเก้า!

จากปากคำพวกอูเจ๋อ ต้าฉู่ไม่มีระดับเก้า

เก่งสุดแค่ระดับแปด กึ่งนักบุญ

เช่น ฮ่องเต้ เจ้าอาวาสวัดจินหลง เจ้าสำนักอารามเสวียนชิง

มีพวกเขาค้ำจุน เมืองหลวงถึงปลอดภัยจากปีศาจ ชาวเมืองหลวงยังเสพสุขได้เหมือนเดิม

สามคนนี้ไม่เชื่อคำทำนาย แต่หลี่เยว่เชื่อ

"นึกไม่ถึงว่าแค่ระดับจิตหยิน จะทำนายมาถึงตัวข้าได้ นับถือๆ!"

นักบุญถือกำเนิด?

นี่มันหมายถึงเขาชัดๆ ถ้าไม่ใช่เขา แถวนี้จะมีใครมีคุณสมบัติ?

แต่นักพรตนั่นทำนายผิดไปนิด

ไม่ใช่ นักบุญถือกำเนิด แต่เป็น ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ถือกำเนิด!

เสียดายพวกชิงชิวตีความผิด คิดว่าเป็นแค่วาสนา

ส่ายหน้าในใจ เห็นสามคนใกล้ถึงหมู่บ้าน หลี่เยว่เตือนไป๋เลี่ยงให้รับมือ

ไป๋เลี่ยงได้รับสัญญาณ ชะงัก แล้วตั้งสติ

"อารามเสวียนชิง สำนักเต๋าอันดับหนึ่ง?"

หน้าเครียด ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน ทำไมมีตัวสอดแทรกโผล่มา

สงสัยแต่ก็ต้องออกไปรับหน้า เจอสามคนพอดี

"เอ๊ะ ที่นี่มีผู้ฝึกตนระดับกลั่นวิถีด้วย!?"

ชิงเถียนแปลกใจ มองไป๋เลี่ยง

ผู้ฝึกตนไม่หายาก แต่หายากที่ชายแดนชิงโจว แถมไม่ใช่ในเมือง แต่อยู่ในหมู่บ้านป่าเขา

"ข้าน้อยไป๋เลี่ยง รองหัวหน้าหมู่บ้านเชียนซาน พวกท่านคือ?"

ไป๋เลี่ยงระวังตัว ประสานมือถาม

"ศิษย์รุ่นชิงแห่งอารามเสวียนชิง ชิงเถียน!"

เสียงหยิ่งยโสดังขึ้น ชิงเถียนเชิดหน้า มองไป๋เลี่ยงด้วยสายตาดูแคลน