ตอนที่ 41 เชียนเคอขอความช่วยเหลือ! ก้มกราบอัญเชิญเทพภูเขา!

ตอนที่ 41 เชียนเคอขอความช่วยเหลือ! ก้มกราบอัญเชิญเทพภูเขา!

อำเภอเทียนเยว่กับหวังฮู่รวมหัวกันเป็นงูเห็นนมไก่ ไก่เห็นตีนงู ทางเมืองหลวงก็เหมือนน้ำไกลดับไฟใกล้ไม่ได้

ในเวลานี้ สิ่งเดียวที่เชียนเคอคิดว่ามีความสามารถพอจะหยุดยั้งเรื่องทั้งหมดนี้ได้ มีเพียงภูเขาเทพเท่านั้น!

การที่ทำให้หลวงจีนซานกุยต้องเจ็บตัว หนีกลับไปอย่างอนาถ จนไม่กล้าส่งคนมารุกรานอีก ย่อมพิสูจน์ถึงความแข็งแกร่งของภูเขาเทพได้เป็นอย่างดี

เบื้องหลังหมู่บ้านเชียนซาน อย่างน้อยต้องมียอดฝีมือระดับสามขึ้นไป!

เชียนเคอเชื่อเช่นนั้น

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงต้องไปที่ภูเขาเทพ นำเรื่องทั้งหมดไปบอกอูเจ๋อ ขอให้ยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาเทพลงมือ ช่วยเหลือชาวบ้านอำเภอเถาฮวา

แม้เขาจะเป็นสุนัขรับใช้ราชสำนัก แต่เขาก็อยู่คนละฝั่งกับพวกปีศาจ!

นายอำเภอหวังและพรรคพวกสมคบคิดกับปีศาจไปแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจ

เชียนเคอเร่งความเร็วสุดชีวิต มุ่งหน้าสู่ภูเขาเทพ ใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อก็มาถึงรอบนอกหมู่บ้านเชียนซาน

"หัวหน้าหมู่บ้านอู เชียนเคอแห่งอำเภอเถาฮวาขอเข้าพบ!"

เขาตะโกนเรียกไปพลาง หอบหายใจอย่างหนักไปพลาง

ไม่นานก็มีคนในหมู่บ้านออกมา พอเห็นคนใส่เครื่องแบบเจ้าหน้าที่ สีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบหันหลังกลับไปตามคน

ครู่ต่อมา อูเจ๋อกับไป๋เลี่ยงก็ปรากฏตัวพร้อมกัน มองเชียนเคอด้วยสายตาเย็นชา

"เจ้าอีกแล้ว!? คราวที่แล้วปล่อยไปเพราะหวังดี คราวนี้รับคำสั่งใครมาหาเรื่องหมู่บ้านเชียนซานอีก?"

อูเจ๋อน้ำเสียงไม่เป็นมิตร นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เชียนเคอมาที่นี่

อย่างที่เขาว่า มีหนึ่งมีสองไม่มีสาม สองครั้งแรกปล่อยไปแล้ว ถ้าครั้งนี้มาหาเรื่องอีก เขาจะไม่ปรานีแล้ว

"หัวหน้าหมู่บ้านอู ข้าไหนเลยจะกล้ามาหาเรื่อง? ครั้งนี้ข้ามาขอความช่วยเหลือ นายอำเภอหวังเขา.... เขาบ้าไปแล้ว!"

เชียนเคอรีบพูด น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัว

"นายอำเภอหวังบ้ายังไง?"

อูเจ๋อไม่เข้าใจ นึกว่าเชียนเคอจะมาไม้ไหนอีก

"มีเรื่องอะไร ว่ามา!" ไป๋เลี่ยงขมวดคิ้ว ถามตรงๆ

เชียนเคอสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ เล่าเหตุการณ์ที่เขาเห็นทั้งหมดออกมา

ยิ่งฟัง สีหน้าของอูเจ๋อและไป๋เลี่ยงยิ่งเคร่งเครียด

สุดท้ายไป๋เลี่ยงขัดจังหวะ "เดี๋ยวก่อน เข้าไปคุยในหมู่บ้าน!"

ข่าวที่เชียนเคอนำมา มันน่าตกใจเกินไป

ไป๋เลี่ยงไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป ผู้คนจะตื่นตระหนกแค่ไหน

เชียนเคอพยักหน้า สงบสติอารมณ์แล้วตามทั้งสองเข้าหมู่บ้าน

ทั้งสามตรงไปที่ศาลเจ้า เชียนเคอเพิ่งเคยเข้าหมู่บ้านเชียนซาน เห็นศาลเจ้าครั้งแรกก็ประหลาดใจ

เขารู้ว่าหมู่บ้านเชียนซานนับถือเทพภูเขา

ศาลเจ้านี้คงสร้างขึ้นเพื่อบูชาเทพภูเขาสินะ

พอเข้าศาลเจ้า ไป๋เลี่ยงพาเชียนเคอไปที่ห้องด้านหลังทันที

"ตอนนี้เล่าต่อได้แล้ว"

พอนั่งลง ไป๋เลี่ยงมองเชียนเคอด้วยสีหน้าจริงจัง

เชียนเคอไม่รอช้า เล่าต่อตั้งแต่ตอนเจอเฉิงเฉียนฟาง สะกดรอยตาม จนแอบเข้าวัดไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเฉิงเฉียนฟางกับหวังฮู่ เล่าหมดเปลือกไม่มีปิดบัง!

ฟังเชียนเคอเล่าจบ อูเจ๋อกับไป๋เลี่ยงสบตากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง!

"ไอ้หมาแก่เฉิงเฉียนฟาง มันซ่อนตัวอยู่ที่อำเภอเถาฮวา!?"

อูเจ๋อโกรธจัด จากคำพูดของเชียนเคอ การที่เฉิงเฉียนฟางหอบตราประทับหนีไปก่อนในคืนนั้น น่าจะเป็นความตั้งใจ!

ชีวิตคนกว่าเก้าหมื่น เอาไปประเคนให้ปีศาจฟรีๆ!

นี่มันวิปริตผิดมนุษย์ บ้าไปแล้วชัดๆ!

"เป็นถึงขุนนางราชสำนัก มันกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง!?"

ไป๋เลี่ยงหน้าเขียวคล้ำ มิน่าวันนั้นเฉิงเฉียนฟางถึงไล่พวกเขาไป

พอนึกถึงชาวบ้านอำเภอเฟิงเก้าหมื่นกว่าคนที่ตายไป ไฟโกรธในใจก็ลุกโชน

ปัง!

อูเจ๋อตบโต๊ะสนั่น ดวงตาแทบพ่นไฟ

"ไอ้เดรัจฉาน แล่เนื้อเถือหนังยังน้อยไป สมคบคิดกับปีศาจ ขอให้ตายโหงตายห่า!"

เขากัดฟันด่าทอ ฉากอันน่าสยดสยองของอำเภอเฟิง ทุกครั้งที่นึกถึง เขาจะรู้สึกอัดอั้น โกรธแค้น และหวาดกลัว

อัดอั้นที่เห็นเพื่อนบ้านตายไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาทำอะไรไม่ได้

โกรธแค้นที่ภัยปีศาจครั้งนั้น เป็นฝีมือการวางแผนของไอ้สัตว์นรกเฉิงเฉียนฟาง!

ความหวาดกลัวจากคืนนั้น ยังคงเป็นเงามืดในใจเขา

คนตายเยอะเกินไป สนามรบยังไม่สยองขนาดนั้น นี่มันการสังหารหมู่ชัดๆ!

"ฆ่าคนไปตั้งเยอะ พวกมันต้องการอะไรกันแน่?"

ไป๋เลี่ยงตั้งสติ เริ่มวิเคราะห์สาเหตุ

"จะทำอะไรได้? ก็ต้องเอาไปทำพิธีชั่วร้าย บูชายัญน่ะสิ!" เชียนเคอกล่าวเสียงเย็น

เขาทำงานให้หวังฮู่มารู้จักนิสัยหมอนั่นดี

นายอำเภอหวังอาศัยโชคชะตาราชสำนักเลื่อนเป็นระดับกลั่นวิถีตั้งแต่หนุ่ม แต่เพราะพรสวรรค์จำกัด เลยไม่ก้าวหน้า

แต่คนทะเยอทะยานอย่างมัน มีหรือจะยอมแพ้

พอหลวงจีนซานกุยโผล่มา หวังฮู่ก็ขลุกอยู่กับมันทั้งวัน วางแผนอะไรกันลับหลัง

ตอนนี้ดูแล้ว หวังฮู่คงวางแผนชั่วร้ายพวกนี้มาตั้งนานแล้ว

"หลวงจีนซานกุยนั่นมาจากวัดจินหลงไม่ใช่เหรอ? ศิษย์วัดจินหลงที่อ้างตัวว่าเป็นพุทธสถานอันดับหนึ่ง ก็สมคบคิดกับปีศาจด้วยรึ?"

อูเจ๋อน้ำเสียงเย้ยหยัน เขาไม่ชอบขี้หน้าไอ้โล้นนั่นมาตั้งนานแล้ว

"หัวหน้าหมู่บ้านอู ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนคือต้องหยุดพวกมัน ไม่งั้นอีกสามวัน โศกนาฏกรรมอำเภอเฟิงจะเกิดซ้ำที่อำเภอเถาฮวา ทุกคนต้องตายหมด!"

เชียนเคอพูดจุดประสงค์ของตนเองออกมา น้ำเสียงร้อนรน

อูเจ๋อกับไป๋เลี่ยงมองหน้ากัน สุดท้ายไป๋เลี่ยงทำหน้าเย็นชา กล่าวว่า "อำเภอเถาฮวาเกี่ยวอะไรกับหมู่บ้านเชียนซานเรา? อีกอย่างเจ้าบอกว่าหลวงจีนซานกุยเป็นตัวการใหญ่ มันเป็นระดับสาม รู้วิถี พี่อูเจ๋อแค่ระดับสอง จะเอาอะไรไปหยุด?"

อูเจ๋อพยักหน้า แม้จะมียันต์เหินเวหาช่วยให้เร็วจนระดับสามจับไม่ได้ แต่ก็ทำได้แค่นั้น

แถมหลวงจีนนั่นยังมีบาตรวิเศษ ที่ล็อกตัวเขาได้ง่ายๆ

เชียนเคอเริ่มร้อนรน รีบพูด "หัวหน้าหมู่บ้านอู ไม่ต้องหลอกข้าหรอก เบื้องหลังหมู่บ้านเชียนซานต้องมียอดฝีมือแน่ คืนนั้นที่หลวงจีนซานกุยโดนขู่จนหนีไป ไม่ใช่ฝีมือยอดฝีมือเบื้องหลังพวกท่านรึ?"

"ข้าขอร้องแทนชาวบ้านอำเภอเถาฮวานับแสน นายอำเภอหมิ่นที่อำเภอเทียนเยว่ก็เป็นพวกมัน ไปฟ้องเมืองหลวงก็ไกลเกิน แถวนี้ที่มีกำลังพอจะช่วยได้ ก็มีแต่หมู่บ้านเชียนซานของพวกท่าน!"

ไป๋เลี่ยงฟังแล้วส่ายหน้า

"เจ้าเข้าใจผิดแล้ว เบื้องหลังหมู่บ้านเชียนซานไม่มียอดฝีมือที่ไหน พี่อูเจ๋อเก่งที่สุดในหมู่บ้านแล้ว"

"เป็นไปไม่ได้ คืนนั้นใครเป็นคนขู่หลวงจีนซานกุยจนหนีไป?"

เชียนเคอไม่เชื่อ

คนที่ทำให้หลวงจีนซานกุยหนีหัวซุกหัวซุนได้ อย่างน้อยต้องเป็นระดับสาม หรืออาจจะเหนือกว่า

แถมอูเจ๋อเลื่อนระดับเร็วผิดปกติ ทุกอย่างชี้ว่าเบื้องหลังมียอดฝีมือ!

"ไม่ใช่คน แต่เป็นเทพ!"

อูเจ๋อเอ่ยเรียบๆ สีหน้าเคารพเทิดทูน

"เทพ?" เชียนเคออึ้ง นึกถึงเทพภูเขาที่หมู่บ้านเชียนซานนับถือทันที

"ถูกต้อง คือท่านเทพ! ท่านเทพภูเขาปกป้องพวกเรา ไอ้โล้นนั่นกล้ามาหาเรื่อง ท่านเทพลงโทษสั่งสอน มันถึงหนีไป"

ไป๋เลี่ยงกล่าวช้าๆ