ตอนที่ 32 เบื้องหลังภัยปีศาจอำเภอเฟิง, เฉิงเฉียนฟาง!

ตอนที่ 32 เบื้องหลังภัยปีศาจอำเภอเฟิง, เฉิงเฉียนฟาง!

หลังจากเชียนเคอออกไป หวังฮู่หันไปมองไต้ซือซานกุย ในใจไม่พอใจนิดหน่อยแต่ไม่กล้าแสดงออก

"ไต้ซือซานกุย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หมู่บ้านเชียนซานเล็กๆ แค่นั้น รับมือยากขนาดนั้นเชียวรึ? อารามเสวียนชิงส่งคนมาเท่าไหร่?"

เขารู้ว่าซานกุยเป็นผู้ฝึกตนระดับสาม ในถิ่นอำเภอเถาฮวานี้คือราชา เดินเบ่งได้ทั่ว

การที่ทำให้ระดับสามเสียท่าได้ แสดงว่าอารามเสวียนชิงต้องส่งระดับสามมาเหมือนกัน เผลอๆ อาจจะมากกว่าหนึ่ง

ซานกุยสูดหายใจลึก กล่าวเสียงต่ำ "ท่านนายอำเภอหวัง อาตมาขอเตือนด้วยความหวังดี ต่อไปอย่าไปยุ่งกับหมู่บ้านเชียนซาน ไม่งั้นคงได้ตายแบบไม่รู้ตัว"

เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้นัก มันน่าอับอายเกินไป ขนาดพระธาตุของปรมาจารย์ยังต้องระเบิดทิ้ง

หวังฮู่ตกใจ มองสีหน้าไต้ซือซานกุย

"ทำไม? หรือว่าอารามเสวียนชิงเพ่งเล็งที่นี่?"

เขาสงสัย วัดจินหลงกับอารามเสวียนชิงศักดิ์ศรีพอๆ กัน ซานกุยเป็นศิษย์วัดจินหลง ต้องกลัวอารามเสวียนชิงขนาดนี้เลยหรือ?

ขืนคนนอกรู้เข้า คงโดนหัวเราะเยาะ เผลอๆ คนในวัดจินหลงรู้เข้าจะหาว่าซานกุยทำวัดขายหน้า

"หึหึ" ซานกุยหัวเราะเย็น "ถ้าแค่เป็นอารามเสวียนชิง อาตมาจะสภาพดูไม่ได้ขนาดนี้รึ?"

"ไม่ใช่อารามเสวียนชิง แล้วใคร?"

คราวนี้หวังฮู่ยิ่งงง

ไม่ใช่อารามเสวียนชิง แล้วยังมีอะไรที่วัดจินหลงต้องกลัว?

ปีศาจ?

ปีศาจแข็งแกร่งก็จริง แต่อยู่ในเขตแดนต้าฉู่ ถิ่นมนุษย์ ยังไม่น่ากลัวขนาดนั้น

ราชสำนัก?

ราชสำนักคงไม่มีเวลาว่างไปหนุนหลังหมู่บ้านป่าเขา เอาเวลานั้นมาเสริมกำลังป้องกันเมืองไม่ดีกว่ารึ

"เบื้องหลังหมู่บ้านเชียนซาน คือผู้ฝึกตนอิสระระดับ จิตหยิน!" ซานกุยพ่นลมหายใจหนักๆ กล่าวเสียงเครียด

หวังฮู่นึกว่าหูฝาด

"อะ... อะไรนะ!? ระดับจิตหยิน!"

คำพูดของซานกุยทำให้เขาลุกพรวดจากเก้าอี้ สีหน้าตื่นตะลึงสุดขีด

"เป็นไปไม่ได้ ระดับจิตหยิน ผู้ฝึกตนระดับห้า! ยอดฝีมือระดับนั้นจะมาทำบ้าอะไรที่ภูเขาเทพ แถมยังมาคอยปกป้องหมู่บ้านชาวบ้าน!?"

ระดับจิตหยินเชียวนะ!

นั่นหมายความว่ายังไง? หมายความว่าสามารถเดินกร่างไปทั่วอาณาจักรต้าฉู่โดยไม่ต้องกลัวปีศาจ

กระทั่งบุกเข้าไปเดินเล่นในรังปีศาจนอกด่าน แล้วกลับออกมาได้อย่างครบ 32 ประการ

ผู้ที่ถึงระดับนี้ เพียงพอที่จะถูกเรียกว่ายอดคน

เป็นกำลังหลักของเผ่าพันธุ์มนุษย์!

คนระดับนี้ ขอแค่ยอมเอ่ยปากเข้าร่วมขุมกำลังสักแห่ง ก็จะได้รับทรัพยากรและการดูแลระดับวีไอพี

รับใช้ราชสำนัก ก็ได้ตำแหน่งขุนนางขั้นสาม พร้อมบรรดาศักดิ์และคฤหาสน์หรู!

หวังฮู่ไม่มีทางเชื่อว่าจะมีระดับจิตหยินที่ไม่สนลาภยศพวกนี้ วิ่งมาอยู่ชายแดนชิงโจวเพื่อปกป้องหมู่บ้านโทรมๆ

"ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ระดับจิตหยิน อาตมาจะสภาพอนาถแบบนี้รึ?" ซานกุยหน้าดำคร่ำเครียด

หวังฮู่เหงื่อแตกพลั่ก เริ่มลนลาน

"แล้วจะทำยังไง? มียอดฝีมือระดับจิตหยินอยู่ข้างบ้าน แผนการของพวกเราไม่ถูกมองทะลุหมดแล้วรึ?"

ขอบเขตจิตหยิน ชื่อก็บอกอยู่ว่าฝึกฝนจนกำเนิดดวงจิต สามารถถอดจิตท่องราตรีได้

เพียงแต่ตอนกลางวันต้องกลับเข้าร่าง ไม่งั้นจะโดนแดดเผา

ต้องถึงระดับ 'จิตหยาง' ถึงจะถอดจิตกลางแดดเปรี้ยงๆ ได้

การถอดจิต คนทั่วไปมองไม่เห็น ถ้าผู้ฝึกตนระดับจิตหยินจงใจตรวจสอบ การกระทำของพวกเขาก็เหมือนแก้ผ้าให้คนดู

ซานกุยเองก็กังวลเรื่องนี้ แต่เขากล่าวว่า "เรื่องนี้วางใจเถอะ ผู้ฝึกตนอิสระคนนั้นคงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว เขารวบรวมเครื่องหอมที่ภูเขาเทพ มีเป้าหมายของตัวเอง ไม่ขัดกับแผนของเรา"

"อีกอย่าง ของแค่นั้นของเรา ระดับจิตหยินคงไม่เห็นอยู่ในสายตา ขอแค่เราไม่ไปแหย่เขาก็พอ"

ฟังจบ หวังฮู่ก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แต่ก็ยังไม่วางใจทีเดียว

เขาแอบตัดสินใจในใจว่า พอแผนสำเร็จ ได้ของมาเมื่อไหร่ จะรีบย้ายหนีจากที่เฮงซวยนี่ทันที

พอดีเขาดำรงตำแหน่งที่อำเภอเถาฮวาครบห้าปีแล้ว กลับไปวิ่งเต้นที่เมืองหลวงของแคว้น ให้ผู้ใหญ่เบื้องบนย้ายไปที่เจริญๆ ไม่น่าจะยาก

"งั้นแผนการต้องเร่งมือขึ้น เพื่อไม่ให้มีปัญหาแทรกซ้อน" หวังฮู่กล่าว

ซานกุยพยักหน้า เดิมทีอยากรออีกหน่อยค่อยปิดจ็อบ ตอนนี้มีตัวแปรเข้ามา ต้องรีบเก็บเกี่ยวแล้ว

"เรียกเฉิงเฉียนฟางมา อำเภอเฟิงคนตายไปตั้งเยอะ ยาโลหิตที่กลั่นได้คงไม่น้อย"

ซานกุยเอ่ยเรียบๆ

เฉิงเฉียนฟาง คือนายอำเภอเฟิงคนก่อน คืนที่เกิดภัยปีศาจที่อำเภอเฟิง เขาเป็นคนแรกที่หอบตราประทับหนีออกจากเมือง

หลังจากหนีออกมา เฉิงเฉียนฟางก็ไล่พวกไป๋เลี่ยงและคนนอกทิ้ง พามาแค่คนสนิทและครอบครัว แอบลอบเข้าอำเภอเถาฮวา แล้วกบดานเงียบๆ

หวังฮู่พยักหน้า สั่งคนไปเชิญเฉิงเฉียนฟางมาทันที

ไม่นาน ชายชราร่างผอมหนังหุ้มกระดูกก็เดินเข้ามา

เฉิงเฉียนฟางแม้จะดูแก่ชรา แต่ท่าทางเดินเหินยังกระฉับกระเฉง มีราศี

"ท่านนายอำเภอหวัง ไต้ซือซานกุย เรียกผู้เฒ่ามามีธุระอันใด?"

เฉิงเฉียนฟางถามอย่างสงสัย

"นายอำเภอเฉิง แผนการของเราต้องเร่งมือ ต้องรีบปิดงานให้เร็วที่สุด!" หวังฮู่กล่าวเสียงเครียด

เฉิงเฉียนฟางฟังจบ หน้าเปลี่ยนสี

"ทำแบบนั้นได้ยังไง! แผนยังไม่ถึงขั้นตอนสุดท้าย รีบปิดงานตอนนี้ ของที่ได้จะสมบูรณ์เรอะ?"

พูดจบ เขาจ้องหวังฮู่ด้วยตาแดงก่ำ ถามคาดคั้น "นายอำเภอหวัง ผู้เฒ่าเอาชีวิตคนนับแสนในอำเภอเฟิงมาเดิมพันกับพวกท่าน ตอนนี้ผู้เฒ่าชื่อเสียงป่นปี้ แม้แต่เมืองหลวงก็กลับไม่ได้ หวังพึ่งของที่ท่านสัญญาไว้อย่างเดียว!"

"ถ้านายอำเภอหวังจะเสร็จนาฆ่าโคถึก ผู้เฒ่าก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้หลอกง่ายๆ นะ!"

ทิ้งทุกอย่างเพื่อร่วมมือกับหวังฮู่ เฉิงเฉียนฟางย่อมมีไพ่ตายเก็บไว้ ไม่งั้นโดนกลืนกินจนไม่เหลือกระดูกแน่

หวังฮู่รีบยิ้ม "นายอำเภอเฉิงอย่าเพิ่งใจร้อน ข้าไม่ได้จะหักหลัง ที่ต้องรีบปิดงานเพราะมันจำเป็น มีตัวแปรเกิดขึ้น!"

"ตัวแปรอะไร?" เฉิงเฉียนฟางขมวดคิ้ว

หวังฮู่รีบเล่าเรื่องระดับจิตหยินที่ภูเขาเทพให้ฟัง เฉิงเฉียนฟางฟังจบหน้าถอดสี!

พร้อมกับสงสัยว่าหวังฮู่หลอกเขาหรือเปล่า

จนกระทั่งไต้ซือซานกุยพยักหน้า ยอมรับว่าเป็นเรื่องจริง เขาถึงเชื่อ

"แล้วของของข้าล่ะ ปิดงานก่อนกำหนด ประสิทธิภาพจะยังเหมือนที่คุยกันไหม?" เฉิงเฉียนฟางหน้าเครียด

ไต้ซือซานกุยกล่าวช้าๆ "ประสิทธิภาพมีแน่ เพียงแต่จะลดทอนลงบ้าง เหลือแค่เจ็ดแปดส่วนจากของเดิม"

เฉิงเฉียนฟางขมวดคิ้ว กำลังจะแย้ง

แต่ซานกุยหมดความอดทน แค่นเสียง "พอได้แล้วประสกเฉิง แค่หายไปสองสามส่วน ใช่ว่าจะใช้ไม่ได้!"

"ไม่ต้องมาทำท่าทางน้อยใจต่อหน้าอาตมา คนที่ร่วมแผนการนี้ ใครเสียหายหนักเท่าอาตมาบ้าง? เพื่อไปสำรวจภูเขาเทพ พระธาตุของปรมาจารย์ยังต้องระเบิดทิ้ง อาตมายังไม่บ่นสักคำ พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบ่น?"