บทที่ 30 - สอบได้ 620 เท่ากับเสียโฉม

บทที่ 30 - สอบได้ 620 เท่ากับเสียโฉม

เมื่อเลิกเรียนภาคค่ำแล้ว เสิ่นหยวนมองดูหลีจือยัดหนังสือห้าเล่มใส่กระเป๋าเขาด้วยสายตาที่กะพริบปริบๆ

และดึงดูดสายตาตกตะลึงจากเพื่อนผู้หญิงที่อยู่ข้างโต๊ะมาได้

"หลีจือ เลิกเรียนแล้วเธอยังอ่านหนังสือเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

หลีจือพยักหน้า "อื้อ เล่มละครึ่งชั่วโมง นอนก่อนเที่ยงคืนก็พอ"

"แล้วเธอตื่นเช้าขนาดนั้นทุกวัน ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?"

หลีจือส่ายหน้า "น่าจะเป็นเพราะยังวัยรุ่นมั้ง เลยทนไหว ทนให้พ้นช่วงนี้ไปก็สบายแล้ว"

เสิ่นหยวนยืนฟังบทสนทนาของทั้งคู่อยู่ด้านหลัง และอยากจะโพล่งออกไปเหลือเกินว่าหลีจือหลอกเธออยู่ กลับไปบ้านยัยนี่ไม่อ่านหนังสือหรอก

แต่เสิ่นหยวนคิดว่าต่อให้เขาพูดไปก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดี

คุณจะเชื่อคนที่สอบได้ 600 คะแนนที่บอกว่าเทพเจ้าไม่ได้อ่านหนังสือ หรือจะเชื่อเทพเจ้าที่บอกว่าตัวเองจะอ่านหนังสือ?

หลังจากสลับกระเป๋ากันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็เดินออกจากโรงเรียน

เมื่อเดินมาถึงถนนใหญ่ เสิ่นหยวนก็ถามขึ้น

"เธอขนหนังสือกลับไปเยอะขนาดนี้ อ่านจริงเหรอ?"

หลีจือเหลือบมองเสิ่นหยวนและตอบอย่างไม่ปิดบังว่า "เปล่า แค่สร้างความวิตกกังวลเฉยๆ ยังไงนายก็เป็นคนแบกอยู่ดี"

เสิ่นหยวนรู้สึกชาไปทั้งตัว

"ที่แท้ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งในการละเล่นของเธอสินะ คุณชายหลี"

"แล้วตอนนี้รู้ความจริงแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?"

"รู้สึกโล่งอกขึ้นเยอะ"

เพราะตอนนี้รู้แล้วว่าที่หลีจือขนหนังสือกลับไปเยอะแยะนั้นไม่ได้จะกลับไปอ่านจริงๆ ก็เลยโล่งใจขึ้นมาก

"แต่คนอื่นไม่รู้"

ได้ยินแบบนั้น เสิ่นหยวนชะงักไป "หมายความว่าไง?"

หลีจือหันมาสบตาเสิ่นหยวน "คนในห้องยังคิดว่าพอกลับไปฉันจะอ่านหนังสือ เพราะฉะนั้น นายคิดว่าพอกลับไปพวกนั้นจะอ่านหนังสือไหม?"

มุมปากเสิ่นหยวนกระตุก เขาเริ่มเจ็บปวดขึ้นมาแล้ว

นี่มันเล็งเป้าหมายมาที่ฉันชัดๆ

"เพื่อนสาว เธออย่าพูดอีกเลย ฉันหายใจไม่ออกแล้ว"

เพื่อนห้อง 15 ไม่รู้ว่าหลีจือกลับบ้านไปแล้วอาจจะไม่อ่านหนังสือ เพราะฉะนั้นพวกเขาจะโดนหลีจือปั่นจนต้องอ่าน

แต่เสิ่นหยวนรู้ และในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็จำใจต้องอ่าน

เพราะถ้าเขาไม่อ่าน เขาก็จะยิ่งตามเพื่อนในห้องไม่ทันเข้าไปใหญ่

ย้อนแย้งชะมัดเลย

"จริงสิ ตอนคาบเรียนภาคค่ำ เจ๊สุ่ยเรียกนายไปทำไมเหรอ?"

"ป้าฉัน หรือก็คือแม่ของเจ๊สุ่ย อยากให้แม่ฉันแนะนำหนุ่มหล่อที่ทำงานของแม่ให้เจ๊สุ่ยไปดูตัว แต่เจ๊แกไม่อยากไป"

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เสิ่นหยวนก็เลยเล่าตรงๆ

"นายรับปากไปแล้วเหรอ?"

"แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?"

เสิ่นหยวนนึกถึงเรื่องนี้ก็โมโหขึ้นมาทันที "เธอรู้ไหม ยัยนั่นถึงกับขู่ฉัน บอกว่าฉันมีความรักในวัยเรียน! แล้วยังจะฟ้องแม่ฉันอีก!"

หลีจือหัวเราะ "นายยอมรับแบบนี้ไม่ยิ่งแสดงว่านายมีความรักในวัยเรียนหรือไง? ก็เหมือนไอ้โง่ที่โดนฝ่ายปกครองจับได้ว่ามีความรัก แล้วยังบอกว่าจะรับผิดชอบคนเดียวอีก"

เมื่อหลีจือพูดจบ ก็เห็นเสิ่นหยวนมองมาที่ตัวเองเงียบๆ

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจนใจ

เชี่ยเอ๊ย! ขำไม่ออกแล้ว

หลีจือมองเสิ่นหยวน ชี้ตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วถามหยั่งเชิง

"ฉันเหรอ?"

เสิ่นหยวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ฉันกับนายเนี่ยมีความรักในวัยเรียน?"

หลีจือถึงกับไปไม่เป็น

"หยางอี่สุ่ยใช้สมองส่วนไหนคิดกันแน่? ฉันจะไปรักกับหมาป่าข้างถนนแบบนายเนี่ยนะ? ต่อให้ฉันมีความรัก อย่างน้อยก็ต้องหาคนที่สอบได้ 650 คะแนนขึ้นไปไหม!"

เสิ่นหยวนก็ไม่พอใจเหมือนกัน

"เฮ้ยๆๆ เธอพูดก็พูดไป แต่อย่ามาลามปามฉันสิ! ฉันก็อยู่ข้างถนนของฉันดีๆ หยางอี่สุ่ยปาของใส่ฉันทีนึงก็พอแล้ว เธอยังจะวิ่งมาเตะซ้ำอีกหรือไง?"

"มีปัญหาเหรอ? นายสอบได้ 600 คะแนนแล้วหรือยัง?"

"สาด!"

เสิ่นหยวนชี้หน้าหลีจือ น้ำเสียงสั่นเครือ "เธอคอยดูเถอะ! รอฉันสอบรายเดือนได้ 620 คะแนน ฉันจะจัดให้เธอสวยเลย"

"ขอบใจนะ ฉันสวยพอแล้ว"

สาวสวยสะบัดผมยาว "ถ้านายสอบได้ 620 คะแนนแล้วมาทำให้ฉันสวย สำหรับฉันถือว่าเสียโฉมย่ะ"

เสิ่นหยวนทนไม่ไหวแล้ว จึงเปิดฉากข่มขู่ทันที

"ถ้าเธอพูดอีกคำเดียว คืนนี้ฉันจะปีนหน้าต่างเข้าห้องเธอไปคอสเพลย์เป็นตุ๊กตาไล่ฝน"

หลีจือหดคอ "งั้น... ไม่ต้องก็ได้มั้ง"

"เชอะ!"

***

เมื่อกลับถึงบ้าน เสิ่นหยวนเห็นพ่อของเขา เสิ่นกั๋วหาว กำลังถูพื้น จึงพูดอย่างร่าเริงว่า

"โอ๊ะ ป๋า ทำอะไรผิดมาหรือเปล่า?"

เสิ่นกั๋วหาวหยุดถูพื้น มองเสิ่นหยวน "สอบได้ 620 คะแนนแล้วหรือ?"

เสิ่นหยวนขำไม่ออกเลย

มุกเดียวกันหมดเลยใช่ไหมเนี่ย!

620 คะแนนเนี่ยจะข้ามไม่พ้นเลยใช่ไหม!

"สาด!"

"คอยดูไว้! พวกนายทุกคนคอยดูไว้ให้หมด!"

"บิดาจะไปเรียนเดี๋ยวนี้แหละ! รอฉันได้ 620 คะแนน ฉันจะไปสั่งสอนพวกคนที่ดูถูกฉันให้ดู!"

"ทำไมล่ะ?" จางอวี่เยี่ยนชะโงกหน้าออกมาจากครัว

เสิ่นหยวนพลังหดหายไปทันที "นับถือผมเถอะครับ นับถือผมก็พอแล้ว แหะๆ"

จางอวี่เยี่ยนกลอกตาพลางคิดในใจว่า ทำไมถึงคลอดไอ้ลูกปัญญาอ่อนแบบนี้ออกมาได้นะ

เมื่อเห็นแม่ เสิ่นหยวนก็นึกถึงเรื่องที่ลูกพี่ลูกน้องฝากให้มาทำทันที

ความคิดแล่นปรู๊ด เสิ่นหยวนก็เปิดปากถามทันที

"แม่ครับ ป้าอยากให้แม่แนะนำคู่ดูตัวให้หยางอี่สุ่ยใช่ไหม?"

จางอวี่เยี่ยนพยักหน้า "แกรู้ได้ยังไง? อ้อ สุ่ยสุ่ยบอกแกสินะ? อยากให้แกมาบอกแม่ว่าไม่ต้องแนะนำให้ใช่ไหม?"

เสิ่นหยวนพยักหน้า

จางอวี่เยี่ยนกลอกตา "แกจะไปยุ่งอะไร พี่แกอายุ 28 แล้วนะ"

"แม่ ยุคไหนแล้ว เพื่อนผมพี่สาวตั้ง 35 ถึงแต่งงาน อีกอย่าง"

เสิ่นหยวนชะงัก

หยางอี่สุ่ย เธอไร้คุณธรรม ก็อย่าหาว่าฉันไร้มโนธรรม!

"หยางอี่สุ่ยบอกผมว่า ช่วงนี้เธอชอบผู้หญิง"

สิ้นคำพูด ทั้งบ้านพลันตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

จางอวี่เยี่ยนอ้าปาก "ก็ได้ เดี๋ยวแม่บอกป้าแกให้"

"จัดไป"

เสิ่นหยวนพยักหน้า เดินกลับห้อง

เสิ่นกั๋วหาวมองภรรยา "คุณเชื่อด้วยเหรอ?"

คุณนายจางส่ายหน้า "เชื่อก็บ้าแล้ว สุ่ยสุ่ยไม่อยากดูตัวก็ช่างเถอะ ฉันจะไปคะยั้นคะยอแนะนำให้ทำไม? สอนหนังสือก็เหนื่อยพอแล้ว กลับมายังต้องแคร์อารมณ์แฟนหนุ่มอีก ทำไปทำไม?"

พูดจบ คุณนายจางก็แค่นเสียง "ถูพื้นของคุณไป! ซื้อหุ่นยนต์ดูดฝุ่นมาก็ทำพัง!"

เสิ่นกั๋วหาวหัวเราะแห้ง ก้มหน้าก้มตาถูพื้น

ในห้องนอน เสิ่นหยวนกำลังปั่นโจทย์คณิตศาสตร์ ข้างหูแว่วเสียงแมวร้องแง้วๆ

"เมี๊ยว~"

เสิ่นหยวนก้มมอง เห็นซานเกิงมาอยู่ข้างเท้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กำลังถูไถไปมา

"อยากให้อุ้มใช่มั้ยครับ? น่ารักจังเลยเจ้าเหมียว"

เสิ่นหยวนก้มตัวลงจะอุ้ม ซานเกิงก็พุ่งหนีไปทันที

แล้วยืนมองเสิ่นหยวนด้วยสายตารังเกียจจากระยะไกล

มนุษย์ การที่ข้าถูไถเจ้าคือรางวัลจากข้า แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเจ้าจะแตะต้องตัวข้าได้

"เฮ้ย! นังตัวดี!"

เสิ่นหยวนลุกขึ้นไล่จับแมว

หลังจากวุ่นวายพักใหญ่ ในที่สุดก็จับแมวได้ในห้อง

"เฮๆๆ เจ้าเหมียว!"

กดซานเกิงลงบนเตียง เสิ่นหยวนฝังหน้าลงกับพุงแมวแล้วสูดดมอย่างบ้าคลั่ง

ฟิน

การสูดแมวช่วยผ่อนคลายจิตใจได้จริงๆ

คิดได้ดังนั้น เสิ่นหยวนก็ไปจับซานเกิงมา แล้วเปิดกล้องมือถือ อัดคลิปมุมมองบุคคลที่หนึ่งตอนสูดแมวส่งให้หลีจือ

ห้องข้างๆ หลีจือที่กำลังเล่นมือถือพอดี เห็นข้อความ Wechat เด้งขึ้นมา

เสิ่นหยวน: "[วิดีโอ]"

หลีจือขมวดคิ้ว

คงไม่ใช่วิดีโออุจาดตาอะไรหรอกนะ?

เสิ่นหยวนคงไม่โรคจิตขนาดนั้นมั้ง?

ด้วยความเชื่อใจในตัวเพื่อนสมัยเด็กอันน้อยนิด หลีจือเปิด Wechat

เห็นแมวขาวตาสองสีกำลังมองกล้องมือถือตาแป๋ว

หลีจือกดเล่นวิดีโอ เสียงของเสิ่นหยวนก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"เจ้าเหมียว! เฮๆ! เจ้าเหมียว!"

(สูดหายใจฟอดใหญ่) "ตัวหอมจังเลย!"

ไม่นาน เสิ่นหยวนก็ได้ยินเสียงด่าทอของหลีจือดังมาจากห้องข้างๆ

"เสิ่นหยวน! ไปตายซะ!! แมวฉันเปื้อนหมดแล้ว!!!"

เสิ่นหยวนไม่สะทกสะท้าน

แน่จริงก็ข้ามมาตีสิ?

ครึ่งนาทีต่อมา ประตูห้องเสิ่นหยวนถูกผลักออก

เสิ่นหยวนหันขวับ เห็นหลีจือถือตุ๊กตาปลาเค็มสีฟ้า

"รับท่าแทงปลาเค็มของฉันไปซะ!"

(จบแล้ว)