บทที่ 25 - พฤติกรรมของนายกับคะแนนของนายมันสอดคล้องกันเป๊ะเลย

บทที่ 25 - พฤติกรรมของนายกับคะแนนของนายมันสอดคล้องกันเป๊ะเลย

วันจันทร์ ถือเป็นการสรุปผลการสอบย่อย

กระดาษข้อสอบถูกแจกคืนทีละใบ แล้วก็เริ่มเฉลยข้อสอบ

จนกระทั่งข้อสอบชีววิทยาใบสุดท้ายถูกแจกคืน ก็หมายความว่าคะแนนสอบย่อยครั้งก่อนออกมาครบแล้ว

แม้หลีจือจะบอกว่าคะแนนสอบย่อยมันค่อนข้างเฟ้อ ซึ่งความจริงก็เป็นแบบนั้น

เพราะไม่มีคนคุมสอบ แม้แต่ที่นั่งยังไม่เปลี่ยน

แต่สำหรับคนที่ตั้งใจทำข้อสอบ นี่ถือเป็นการทดสอบตัวเองที่ดีมาก เป็นการอุดรอยรั่วและเช็คจุดบกพร่อง

เสิ่นหยวนภายใต้การกำกับดูแลของหลีจือย่อมทำอย่างตั้งใจแน่นอน

นักเรียนห้อง 15 ถึงบางทีจะดูเหลวไหล แต่เรื่องเรียนก็มีความรับผิดชอบในระดับหนึ่ง

ตอนสอบปากก็บ่นว่า "สอบทำไม" "มีอะไรน่าสอบ" "ก็แค่สอบย่อย" แต่พอถามจริงๆ แต่ละคนปั่นโจทย์กันยิกๆ

การแก่งแย่งชิงดี ไม่น่าส่งเสริม แต่การไม่แข่งขันเลยก็เป็นไปไม่ได้

ปากก็พูดไปงั้น ใครเชื่อก็บ้าแล้ว

และหลังจากเกิดเรื่องสอบย่อยฟิสิกส์ อาเจ๋อก็ไม่กล้าเอาคะแนนตัวเองมาอวดเบ่งอีกเลย

กลัวนักจิ้นเพ่ยเพ่ยจะสวนกลับมาว่า "โจวเส้าเจี๋ยผู้รักเขาข้างเดียว"

ชอล์กหักยังพอใช้ต่อได้ แต่ถ้าโดนเอาไปเขียนนิยายลงเพจสารภาพรักโรงเรียน นั่นคือชื่อเสียงระบือไกลไปชั่วลูกชั่วหลานเลยนะ

ไอ้สมาคมนักจิ้นบ้าบอ ดันยึดครองเพจสารภาพรักของโรงเรียนไปแล้ว!

เมื่อเทียบกันแล้ว สมาคมต่อต้านความรักในวัยเรียนที่เป็นลิ่วล้อฝ่ายปกครอง กลับไม่มีอาวุธที่มีประสิทธิภาพสักชิ้นเดียว

กากจนน่าตกใจ

คาบเรียนด้วยตัวเองคาบสุดท้ายช่วงบ่าย จงจวิ้นข่ายหัวหน้าฝ่ายวิชาการถือกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งมาวางไว้ที่แถวหน้าสุด

"กรอกคะแนนกันเองนะ รีบส่งต่อ อย่าดองไว้นานล่ะ"

เห็นตารางคะแนนมาวางอยู่ตรงหน้า นักเรียนแถวหน้าสุดก็ทำหน้าเซ็งทันที

"ทีไรก็ให้พวกเรากรอกก่อน พอกรอกเสร็จส่งไปข้างหลัง พวกนั้นก็ส่องคะแนนจนหนำใจแล้วค่อยกรอก"

"ใช่ๆๆ แนะนำว่าคราวหน้าให้ส่งจากข้างหลังขึ้นมาบ้าง!"

จงจวิ้นข่ายกลอกตา "ไว้คราวหน้าค่อยว่ากัน นี่มันเพิ่งสอบย่อยครั้งแรก จะรีบไปไหน!"

เสิ่นหยวนนั่งอยู่กลุ่มที่สามแถวเกือบสุดท้าย กว่าตารางคะแนนจะมาถึงมือ ส่วนใหญ่ก็กรอกกันเสร็จหมดแล้ว

ส่องกันให้ฉ่ำปอด!

แต่เห็นได้ชัดว่า กว่าจะส่งมาถึงต้องใช้เวลานานมาก

เพราะทุกคนก็คิดเหมือนกันหมด

ตารางคะแนนแผ่นเล็กๆ แผ่นเดียว ใช้เวลาส่งตั้ง 10 นาที ยังไม่ออกจากกลุ่มที่หนึ่งเลย

กว่าจะมาถึงกลุ่มที่สาม ก็เกือบจะหมดเวลาแล้ว

"แค่กรอกคะแนนต้องใช้นานขนาดนี้เลยเหรอ?"

"นั่นสิ นั่นสิ!"

"ท่าทางตอนแกแอบดูคะแนนคนอื่น เหมือนก็อบลินแอบดูความสุขของชาวบ้านไม่มีผิด"

ประโยคดาเมจแรงสูงนี้ ทำให้ความเร็วในการส่งตารางคะแนนเพิ่มขึ้นเยอะ

เพราะคงไม่มีใครอยากเป็นก็อบลิน

"ส่งเร็วๆ หน่อย กรอกเสร็จจะได้ถ่ายรูปส่งลงกลุ่มห้อง จำเป็นต้องดองไว้นานขนาดนั้นมั้ย?"

ระหว่างส่งตารางคะแนน ในห้องเรียนจะมีเสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นเป็นระยะ

เดาว่าคงเห็นคะแนนเทพๆ ของใครเข้า

เสิ่นหยวนได้ตารางคะแนนตอนใกล้จะเลิกเรียน

รีบกรอกคะแนนตัวเองอย่างรวดเร็ว

ภาษาจีน 117, คณิตศาสตร์ 85, ภาษาอังกฤษ 145, ฟิสิกส์ 81, เคมี 81, ชีววิทยา 87

คะแนนรวม 596

ตามทฤษฎีวิวัฒนาการคะแนนของหลีจือ 550 ถึง 600 จัดอยู่ในประเภทหมาป่าข้างถนนตัวหนึ่ง

บ้าเอ๊ย!

ทำไมคะแนนถอยหลังล่ะเนี่ย?

คณิตศาสตร์

เสิ่นหยวนเบ้ปาก

คณิตศาสตร์ตอนปลายภาคเทอมที่แล้ว สงสัยจะฟลุ๊คระเบิดพลังถึงสอบได้ดีขนาดนั้น

ด้วยความอยากรู้ เสิ่นหยวนเลยดูคะแนนของโจวเส้าเจี๋ย

ภาษาจีน 119, คณิตศาสตร์ 150, ภาษาอังกฤษ 61, ฟิสิกส์ 100, เคมี 90, ชีววิทยา 97

ถึงภาษาอังกฤษของอาเจ๋อจะห่วยแตกจริงๆ แต่คะแนนวิทย์และคณิตของหมอนี่มันเวอร์เกินไปแล้ว

ตบเสิ่นหยวนร่วงในพริบตา

แล้วก็คะแนนของหลีจือ

"ซี้ด——"

พอเห็นแถวนั้น เสิ่นหยวนถึงกับสูดปาก

ภาษาจีน 121, คณิตศาสตร์ 150, ภาษาอังกฤษ 140, ฟิสิกส์ 95, เคมี 97, ชีววิทยา 90

ไม่นับแล้ว ไม่นับแล้ว

ดูเพิ่มอีกนิดเดียวก็รู้สึกอยากตายแล้ว

พอดูเสร็จ เสิ่นหยวนก็ส่งตารางคะแนนไปข้างหลัง

ไม่นาน ด้านหลังก็มีเสียงสูดปากดังขึ้น

ดูท่าคงเห็นคะแนนของหลีจือเหมือนกัน

คะแนนของคุณชายหลีจัดอยู่ในระดับท็อปของโรงเรียนมัธยมจี้หยาง

นี่มันสมบัติของโรงเรียนชัดๆ

ก่อนเลิกเรียน ตารางคะแนนก็กรอกเสร็จ และถูกอัปโหลดลงกลุ่มห้องเรียบร้อย

พอกริ่งเลิกเรียนดัง เสียงอาเจ๋อก็ดังขึ้น

"ไปๆๆ หยวน ไปโรงอาหารกัน?"

เสิ่นหยวนปฏิเสธ

เขายังเหลือระยะทางอีก 600 กว่าเมตรก็จะทำภารกิจสำเร็จ ถือโอกาสช่วงพักกินข้าวเย็นจัดการภารกิจให้เสร็จ

แน่นอน อีกเหตุผลสำคัญคือ ชิ่ง

ไม่ชิ่งจะอยู่รอให้หลีจือมาเชือดเหรอ?

สอบรอบนี้เขาพลาดจริงๆ สอบไม่ถึง 600 คะแนนด้วยซ้ำ

เสิ่นหยวนไม่ได้กินข้าวเย็นที่โรงอาหาร แต่เลือกวิ่งออกไปกินข้างนอก

【ภารกิจสำเร็จ!】

【ภายในหนึ่งสัปดาห์ วิ่งสะสมระยะทาง 10 กิโลเมตร ปัจจุบันทำได้: 10/10 กม. รางวัล: พลังงานล้นเหลือ (ระดับต้น) (สำเร็จแล้ว)】

เมื่อเสียงระบบดังขึ้นในหัว เสิ่นหยวนยืนนิ่งอยู่กับที่สักพัก

ตามที่ระบบบอก อัตราการฟื้นฟูพลังงานของเขาจะเร็วขึ้น งั้นแรงกายที่เขาใช้ไปกับการวิ่ง 700 เมตรเมื่อกี้ก็น่าจะฟื้นกลับมาเร็วขึ้นด้วย

ความอึดของเสิ่นหยวนถือว่าใช้ได้ วิ่งไปวิ่งมาทุกวันคงไม่แย่เท่าไหร่

เสิ่นหยวนรู้สภาพร่างกายตัวเองดี

หนึ่งนาทีต่อมา เสิ่นหยวนก็สัมผัสได้ถึงผลของ "พลังงานล้นเหลือ"

เขาฟื้นตัวแล้ว

700 เมตรใช้เวลา 3 นาที

ตามปกติ ด้วยความฟิตของเสิ่นหยวน การออกกำลังกายระดับนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายนาทีกว่าจะฟื้นตัวเต็มที่

แต่ตอนนี้ เสิ่นหยวนรู้สึกว่าตัวเอง "ไหว" อีกรอบแล้ว

ถึงจะไม่ใช่การฟื้นตัวแบบสมบูรณ์ แต่ความรู้สึกว่า "ไหวแล้ว" แบบนี้ ในอดีตไม่มีทางเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้

"ความรู้สึกไม่เลวแฮะ"

หลังจากจัดการภารกิจระบบเสร็จ เสิ่นหยวนก็สุ่มเข้าร้านซาเชี่ยนนอกโรงเรียน (ร้านอาหารจานด่วนยอดนิยม)

แล้วหิ้วชาเย็นขวดลิตรเดินกลับโรงเรียน แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็เดินย้อนกลับมา

......

เดินขึ้นบันได พอใกล้จะถึงชั้นเรียน ฝีเท้าของเสิ่นหยวนก็ช้าลง

มีจิตสังหาร!

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงมุมตึก

ร่างของหลีจือจมอยู่ในเงาของตึกเรียน มองเสิ่นหยวนจากที่สูง

"พฤติกรรมของนายกับคะแนนของนายมันสอดคล้องกันเป๊ะเลย"

เสิ่นหยวนชะงัก ชัดเจนว่าเขาเข้าใจความนัยที่หลีจือสื่อ

หมาป่าข้างถนนก็ชอบเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วนี่นะ

"เฮ้ๆๆ พูดแบบนี้ดูถูกคนไปหน่อยมั้ง!"

"ไม่ใช่เหรอ?"

สาวสวยแค่นเสียงเรียบๆ "ปิดเทอมหน้าร้อนผ่านไป คะแนนไม่เพิ่มแถมยังลด มีหน้ามาเถียงอะไรอีก? ไม่ขอให้พัฒนา แค่รักษามาตรฐานยังทำไม่ได้ ยังจะให้ฉันเกรงใจอะไรนายอีก?"

เสิ่นหยวนหุบปากสนิท

หลีจือมองเสิ่นหยวน พูดต่อว่า "ถามมาให้แล้ว ถงชูโหรวสอบย่อยรอบนี้ได้ 622 ฟิสิกส์ของหล่อนทะลุ 90 แล้ว นายสอบได้แย่กว่าหล่อน"

เสิ่นหยวนแตกสลาย

(จบแล้ว)