บทที่ 21 - จะสอบให้ได้ 620 คะแนนต้องพยายามขนาดนี้เลยเหรอ?

บทที่ 21 - จะสอบให้ได้ 620 คะแนนต้องพยายามขนาดนี้เลยเหรอ?

ตุ๊กตาตัวใหญ่เกินไป เสิ่นหยวนกับหลีจือพาไปโรงเรียนด้วยไม่ได้ ก็เลยต้องแวะเอาไปเก็บที่บ้านก่อน

"อะ นี่ของนาย"

พอถึงใต้หอพัก หลีจือก็ยื่นตุ๊กตาแมวเหมียวตัวหนึ่งให้เสิ่นหยวน

"ถือซะว่าเป็นค่าแรงของนายก็แล้วกัน"

เสิ่นหยวนรับตุ๊กตาแมวเหมียวมา พลิกซ้ายพลิกขวาดู "ไม่ได้ ฉันจะเอาตัวที่อยู่กับเธอ!"

"มันต่างกันตรงไหน?"

หลีจือดูไม่ออกจริงๆ ว่ามันต่างกันยังไง

"ต่างสิ" เสิ่นหยวนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ตัวนี้ฉันเป็นคนคีบเอง มันคือสัญลักษณ์แห่งราชาคีบตุ๊กตาเมืองจี้หยาง!"

"So?"

"ให้เธอไง นี่คือสัญลักษณ์ของการเชิญเทพลงมาประทับเลยนะ ขลังพอๆ กับหลวงพ่อเจิมให้เลย"

คำพูดของเสิ่นหยวนฟังดูอบอุ่นหัวใจพิกล

แต่สายตาของหลีจือหรี่ลงเล็กน้อย จับสังเกตความไม่ชอบมาพากลได้แล้ว

เป็นไปตามคาด ประโยคต่อมาเสิ่นหยวนก็เผยธาตุแท้ออกมา

"เธอมันกาก จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองจากราชาคีบตุ๊กตาเมืองจี้หยาง!"

ถ้าไม่ใช่เพราะกอดตุ๊กตาตัวใหญ่ยักษ์อยู่ หลีจือคงประเคนหมัดสาวน้อยใส่หน้าหมอนี่ไปแล้ว

ถึงมือจะขยับไม่ได้ แต่ปากของหลีจือไม่มีทางปรานี

"ฉันแค่กากเรื่องเกม แต่นายกากเรื่องผลการเรียน บ่นงึมงำตั้งเยอะ 620 คะแนนยังทำไม่ได้เลย ถงชูโหรวยังพยายามกว่านายตั้งเยอะ รู้มั้ยผู้ชายที่อยู่ข้างๆ หล่อนเป็นใคร?"

"ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร นายแค่รู้ว่าพ่อของเขาเป็นครูฟิสิกส์ระดับปรมาจารย์ก็พอ อย่าให้ถึงเวลาสอบรายเดือนแล้วแพ้แม้กระทั่งหล่อนล่ะ อ้อใช่!"

หลีจือเผยรอยยิ้มแบบนางร้าย "มีคนแถวนี้สู้หล่อนไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นา"

เสิ่นหยวนแตกสลาย

ด้านชาเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก

หลีจือทำให้เสิ่นหยวนกลับมารู้สึกเจ็บจี๊ดกับประวัติมืดได้อีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ

"ใครบอกว่าสู้ไม่ได้? เสิ่นหยวนคนนี้ สอบรายเดือนรอบนี้ต้องแตะ 620 คะแนนให้ได้! แถมต้องคะแนนดีกว่าถงชูโหรวด้วย!"

เห็นท่าทางหัวร้อนของเสิ่นหยวน มุมปากหลีจือก็ยกขึ้นเล็กน้อย

เพื่อนสมัยเด็กจอมวายร้ายพูดอย่างมั่นใจ "ฉันไม่เชื่อ"

เสิ่นหยวนร้อนรน

"เธอคอยดูเถอะ! เสิ่นหยวนคนนี้จะทำให้คนแซ่ถงได้เห็นว่าอะไรคือการพัฒนา!"

"งั้นฉันจะตั้งตารอนะจ๊ะ"

มองสีหน้าของหลีจือ เสิ่นหยวนเพิ่งจะเอะใจ

เหมือนเขาจะโดนหลีจือตกเข้าให้แล้ว

แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเสียหายนี่นา

เสิ่นหยวนเลยถือโอกาสยื่นข้อเสนอ "ก่อนหน้านี้เธอรับปากฉันไว้หนึ่งข้อ งั้นถ้าตอนนี้ฉันทั้งสอบได้ 620 แล้วก็ชนะคนแซ่ถงด้วย เท่ากับเธอต้องรับปากฉันสองข้อใช่มั้ย?"

"แล้วถ้านายทำได้แค่ข้อเดียวล่ะ?"

"งั้นถือว่าฉันแพ้! ฉันจะฟังคำสั่งเธอ"

เห็นเสิ่นหยวนไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย หลีจือก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พยักหน้าตกลงทันที

"เอาตามที่นายว่า"

เดิมพันสูงขึ้นแล้ว

พอกลับถึงบ้าน คุณนายจางก็จับตัวเสิ่นหยวนได้ทันที

"ไปทำอะไรมา? ทำไมกลับมาดึกป่านนี้?"

เสิ่นหยวนชูตุ๊กตาแมวเหมียวในมือ "ไปเป็นเพื่อนหลีจือคีบตุ๊กตามาครับ ผมคีบได้ตั้งเยอะ เอาไปแลกตัวใหญ่ให้เธอตัวนึง"

เสิ่นหยวนพูดพลางวาดมือเป็นวงกลมบรรยายขนาดของตุ๊กตาตัวนั้น

จางอวี่เยี่ยนกลอกตา "แกนี่มันเก่งเหลือเกินนะ"

"ไม่เชื่อก็ตามใจ"

เสิ่นหยวนบ่นอุบอิบแล้วเดินกลับเข้าห้อง

ภายในห้องนอน หลีจือถือตุ๊กตาลูกเจี๊ยบขี้เหร่ นี่เป็นหนึ่งในสองผลงานที่เธอทำได้ในมหกรรมคีบตุ๊กตาครั้งนี้

กากแต่อยากเล่น

ตุ๊กตาแมวเหมียวอีกตัวเป็นของที่เสิ่นหยวนคีบได้ สุดท้ายทั้งสองคนก็แลกกัน

"วางไว้ไหนดีนะ?"

สุดท้ายตุ๊กตาทั้งสองตัวก็ถูกวางไว้บนโต๊ะตรงมุมห้อง

เสร็จแล้ว หลีจือก็เอาตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ไปวางไว้ข้างเตียง มองดูรอยยิ้มของตุ๊กตาหมี แล้วอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหน้าของเสิ่นหยวน

"ไอ้ทึ่มเอ๊ย"

สาวสวยประเคนหมัดใส่หน้าตุ๊กตาหมี จนมันล้มกลิ้งไปกับพื้น

"เชอะ!"

ตามจุดต่างๆ ในห้อง สามารถเห็นผลงานการคีบตุ๊กตาของหลีจือวางอยู่

ซึ่งส่วนใหญ่เป็นตุ๊กตาที่เสิ่นหยวนคีบมาให้

ครั้งล่าสุดที่เสิ่นหยวนคีบตุ๊กตาให้หลีจือ คือตอนเปิดเทอม ม.4

เวลาพักผ่อนผ่านไปไวเหมือนโกหก

หลังจากกินข้าวเย็นที่บ้าน หลีจือก็ไปโรงเรียน

โดยไม่ได้รอเสิ่นหยวน

ตอนเสิ่นหยวนออกจากบ้าน ก็พบว่ารองเท้าของหลีจือหายไปแล้ว

"ดีเลย ปั่นภารกิจซะหน่อย รอให้ป๋าพลังงานล้นเหลือก่อนเถอะ คอยดูจะปั่นงานให้ยับ!"

ภารกิจของเสิ่นหยวนเสร็จไปเกินครึ่งแล้ว

พอเสิ่นหยวนไปถึงห้องเรียน ความคืบหน้าก็เพิ่มขึ้นอีก 800 เมตร

เขาเริ่มจับทางระบบทำภารกิจแบบแบ่งเป็นช่วงๆ นี้ได้แล้ว

พอเข้าห้องเรียน เสิ่นหยวนก็เห็นหลีจือนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ

ไม่กลัวคนอื่นฉลาดกว่าเรา แต่กลัวคนที่ฉลาดกว่าเราขยันกว่าเรา!

"เธอไม่รอฉัน"

พอนั่งลงปุ๊บ เสิ่นหยวนก็เปิดฉากทวงถามความยุติธรรม

หลีจือยิ้มหวาน "ฉันนึกว่านายกำลังซุ่มอ่านหนังสืออยู่ ก็เลยคิดว่าไม่อยากรบกวนน่ะ"

เจ็บจี๊ดเลยครับเพื่อน

เสิ่นหยวนไม่ได้อ่านหนังสือ แต่เล่นเกมอยู่ต่างหาก

แต่เสิ่นหยวนไม่มีทางพูดความจริงหรอก

"ใช่ อีกสามอาทิตย์ก็จะสอบรายเดือนแล้ว ต้องรีบอ่านหนังสือสิ! ยังไงนี่ก็เป็นการสอบรายเดือนครั้งแรกของ ม.6 ต้องให้ความสำคัญหน่อย"

หลีจือพยักหน้าเห็นด้วย "เวลาสามอาทิตย์ ถ้าตั้งใจหน่อย 620 ไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ"

น้ำเสียงแบบนางร้ายชัดๆ

เสิ่นหยวนเม้มปาก ไม่อยากคุยด้วยแล้ว

เขาจินตนาการได้เลยว่า ถ้าสอบรายเดือนแล้วคะแนนไม่ถึง 620 หลีจือจะเหยียบย่ำเขาขนาดไหน

เรียน เรียน เรียน

ก่อนคาบเรียนภาคค่ำจะเริ่ม โจวเส้าเจี๋ยกับหยางเจ๋อก็เดินกอดคอกันกลับมาโรงเรียน

พอเดินเข้าห้อง โจวเส้าเจี๋ยก็เห็นเสิ่นหยวนฟุบอยู่กับโต๊ะ

"เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!"

"กวี? กวีผู้ยิ่งใหญ่?" (เล่นคำเสียงพ้อง/มุกจีน)

อาเจ๋อพุ่งไปข้างโต๊ะ มองเสิ่นหยวนด้วยสายตาเหลือเชื่อ "ขยันขนาดนี้เลย?!"

เสิ่นหยวนเหลือบมองอาเจ๋อ คว้าแขนไว้หมับ "มาได้จังหวะพอดี ข้อนี้แก้ยังไง?"

"ไม่ๆๆ ตีให้ตายก็ไม่ช่วยพวกบ้าเรียน!"

"พวกบ้าเรียนจงพินาศ!"

อาเจ๋อพยายามดิ้นรน แต่ไม่นานก็โดนเสิ่นหยวนปราบจนอยู่หมัด ยอมอธิบายโจทย์เลขให้เสิ่นหยวนฟังแต่โดยดี

เห็นสภาพอาเจ๋อที่ว่าง่ายภายใต้การล็อคคอของเสิ่นหยวน หยางเจ๋อก็รีบเยาะเย้ย "อาเจ๋อนี่กากจริงๆ"

โจวเส้าเจี๋ยเงยหน้าขึ้น แสยะยิ้ม "สอบได้ 620 หรือยัง?"

รอยยิ้มบนหน้าหยางเจ๋อแข็งค้าง ขำไม่ออกแล้วครับพี่น้อง

เห็นรอยยิ้มที่แข็งค้างของหยางเจ๋อ โจวเส้าเจี๋ยพลันค้นพบว่าวิธีของหลีจือแม่งโคตรได้ผล

คิดได้ดังนั้น โจวเส้าเจี๋ยหันไปหาเสิ่นหยวน

"หยวน นายพยายามขนาดนี้ เพราะเตรียมจะพุ่งชน 620 คะแนนเหรอ?"

เสิ่นหยวนกำลังใช้ความคิดกับโจทย์เลขอยู่ โจวเส้าเจี๋ยดันโพล่งประโยคกวนประสาทออกมา ทำเอาความคิดสะดุดกึก

"ห๊ะ?"

"จะสอบให้ได้ 620 คะแนนต้องพยายามขนาดนี้เลยเหรอ?"

เสิ่นหยวนแตกสลาย

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย!"

เห็นสภาพแตกสลายของเสิ่นหยวน โจวเส้าเจี๋ยรู้สึกเหมือนบรรลุธรรม

แม่งเอ๊ย ห้องคิงมันต้องใช้คะแนนเหยียดหยามกันแบบนี้สิวะ!

ฉันสอบได้มากกว่านาย ฉันก็เทพกว่านาย!

สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่สอบไม่ถึง 620 มีสิทธิ์อะไรมาคุยกับฉัน?

เชี่ย แค่คิดก็ฟินแล้ว!

วินาทีต่อมา

"เจิ้นตรัสไม่ผิด! พวกเจ้าสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ 600 คะแนน บังอาจมาเทียบชั้นกับโอรสสวรรค์อย่างเจิ้นรึ?!"

โจวเส้าเจี๋ยถูกชายฉกรรจ์สามสี่คนหามไปที่ประตูหลังห้องเรียน แล้วจัดการขัดสีฉวีวรรณ (รูดเสา) อย่างหนักหน่วง

(จบแล้ว)