บทที่ 12 - ไม่ใช่ว่ามีคนทำการบ้านภาษาอังกฤษจนดิ่งไปแล้วเหรอ?

บทที่ 12 - ไม่ใช่ว่ามีคนทำการบ้านภาษาอังกฤษจนดิ่งไปแล้วเหรอ?

คาบเรียนด้วยตัวเองคาบสุดท้ายถูกเหล่าโจวยึดไปแล้ว

เหล่าโจวมีวิธีการสอนของแก รู้ว่าทุกคนเพิ่งเรียนพละมาร่างกายกำลังร้อนรุ่ม เลยเอาโจทย์คณิตศาสตร์มาให้ทำเพื่อดับร้อนสักหน่อย

เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจเลยล่ะ

โดยเฉพาะสำหรับเสิ่นหยวน

ข้างหนึ่งคือเทพเจ้าคณิตศาสตร์ผู้เก่งเฉพาะทางอย่างโจวเส้าเจี๋ย อีกข้างคือเทพเจ้าสายรอบด้านอย่างหลีจือ

สำหรับสองคนนี้ โจทย์เลขที่เหล่าโจวให้ทำ อาจจะไม่ได้ถึงขั้นมองปุ๊บรู้ปั๊บ แต่ก็ทำได้อย่างราบรื่นไม่มีสะดุด

ทิ้งให้เสิ่นหยวนที่ถูกบีบอยู่ตรงกลางต้องเกาหัวแกรกๆ

ที่เกินไปกว่านั้นคือ พอสองคนนี้ทำเสร็จ ก็นั่งเอียงคอจ้องเสิ่นหยวนทำโจทย์ต่อ

ท่าทางแบบนั้น เหมือนกำลังดูลิงโชว์ทำข้อสอบในสวนสัตว์ไม่มีผิด

น่าสนใจพิลึก

"แม่งเอ๊ย พวกนายเลิกจ้องได้มั้ย!"

เสิ่นหยวนบ่นอุบอิบเสียงเบา

เขาไม่กล้าพูดเสียงดัง

หนึ่งคือกลัวเหล่าโจวเรียกออกไปทำหน้ากระดาน สองคือกลัวสองเทพเจ้าจะพูดยัดเยียดความอนาถให้

เฮ้ย เขาหัวร้อนแล้วว่ะ

คิดแล้วก็หงุดหงิด

ข้าจักรพรรดิเสิ่นหยวน ชั่วชีวิตไม่เคยพ่ายแพ้แก่ผู้ใด!

หลีจือ: "แนวคิดแก้โจทย์ผิดแล้ว"

โจวเส้าเจี๋ย: "ลากเส้นสมมติตรงอื่นสิ ไอ้โง่เอ๊ย แค่นี้ก็ไม่รู้"

"อ้อๆ"

เสิ่นหยวนลบเส้นสมมติออกอย่างว่าง่าย ในใจอัดอั้นตันตู้

ทั้งหมดเป็นความผิดของโจวเส้าเจี๋ย จ้องอยู่ได้!

คอยดูเถอะ ถึงคาบภาษาอังกฤษเมื่อไหร่ พ่อจะเหยียบย่ำให้จมดิน!

ส่วนหลีจือเหรอ?

ฮ่า! นั่นมันพี่น้องร่วมสาบาน เพื่อนรักเพื่อนตาย ลูกของ...

เอาเถอะ จริงๆ ก็คือสู้ไม่ได้นั่นแหละ

งั้นก็เหลือแค่โจวเส้าเจี๋ยให้ระบายอารมณ์แล้วสินะ

แต่ต้องยอมรับว่าเหล่าโจวสอนดีจริงๆ อย่างน้อยก็ดีกว่าครูห้องธรรมดาเยอะ

คณิตศาสตร์ ม.ปลาย สองปีที่ผ่านมา เสิ่นหยวนอาศัยการเรียนรู้ด้วยตัวเองล้วนๆ สอบผ่านได้ก็นับว่ามีพรสวรรค์พอตัวแล้ว

มาอยู่กับเหล่าโจว เสิ่นหยวนรู้สึกว่าอนาคตคณิตศาสตร์ของเขาคงจะก้าวกระโดดครั้งใหญ่

ถึงตอนนั้น สอบให้ได้ 620 คะแนนคงไม่ใช่ปัญหา

จะได้ไม่ต้องเป็นแค่ "เกือบจะเป็นคน" อีกต่อไป

หลังจากทำโจทย์เลขไปหนึ่งคาบ ก็ถึงเวลาเลิกเรียนภาคบ่าย

กินข้าวเย็น แล้วก็เตรียมรับมือกับคาบเรียนภาคค่ำ

คาบเรียนภาคค่ำก็เหมือนเดิม

ขีดๆ เขียนๆ ปั่นการบ้านกันหน้าตั้ง

เสิ่นหยวนกินข้าวเสร็จกลับมางีบหลับไปตื่นหนึ่ง เติมพลังเรียบร้อย ตอนนี้คึกคักสุดๆ

คาบแรกจบลง

เสิ่นหยวนบิดขี้เกียจ หันไปมองข้างๆ แล้วก็ต้องขำ

"อาเจ๋อ? ไหงลงไปนอนกองแบบนั้นล่ะ?"

โจวเส้าเจี๋ยฟุบอยู่กับโต๊ะ พูดอย่างหมดแรงว่า "หยวน ฉันน่าจะ... แห้งตายแล้วว่ะ"

เสิ่นหยวนยืดคอไปดูการบ้านตรงหน้าโจวเส้าเจี๋ย แล้วก็หลุดขำก๊าก

เฮ้ย ภาษาอังกฤษ!

เวลาแห่งการแก้แค้นมาถึงแล้วสินะ?

ทันใดนั้น เสิ่นหยวนก็พูดด้วยน้ำเสียงแดกดันว่า "ไม่ใช่หรอกมั้ง ไม่ใช่หรอกมั้ง? คงไม่มีใครทำการบ้านภาษาอังกฤษจนเป็นซึมเศร้าไปแล้วหรอกนะ?"

หยางเจ๋อที่นั่งอยู่ข้างหน้าหันกลับมาผสมโรง "อาเจ๋อคนนี้กากชะมัด! ภาษาอังกฤษแค่นี้ก็ทำไม่ได้ อ่อนด๋อย!"

โจวเส้าเจี๋ยเงยหน้าขึ้น "พวกนายดีกว่าฉันตรงไหนวะ! ไอ้พวกกากคณิตศาสตร์!"

หยางเจ๋อชูนิ้วชี้หน้าแบบมีมสุนัขฮัสกี้ "คิดถึงแฟนหนุ่มของนายแล้วล่ะสิ?"

โจวเส้าเจี๋ยชะงัก "ฉันไปมีแฟนตอนไหน?"

"ประตูหลังไง นายโดนจับรูดเสาไปกี่รอบแล้ว ไม่มีความผูกพันบ้างเหรอ?"

โจวเส้าเจี๋ยเดือดปุด "ไปตายซะ! แฟนนายสิ!"

"แฟนนายนั่นแหละ!"

"แฟนนายนั่นแหละ!"

ทั้งสองเริ่มทำตัวเป็นเครื่องอัดเสียงโต้ตอบกันอย่างปัญญาอ่อน

เถียงกันไปมา จู่ๆ โจวเส้าเจี๋ยก็พูดขึ้นว่า "นายด่าอีกคำฉันเป็นพ่อนายนะ!"

"แฟนนายนั่นแหละ!"

หยางเจ๋อเบรกไม่ทัน หลุดปากเข้าทางพอดี

โจวเส้าเจี๋ยยิ้มกริ่ม ยื่นมือไปตบไหล่หยางเจ๋อ "ลูกรัก! พ่อรักลูกนะ!"

หยางเจ๋อหน้าแดงก่ำในวินาทีเดียว พุ่งเข้าใส่โจวเส้าเจี๋ยทันที "จับมันรูดเสา!"

ทุกคนกำลังเบื่อๆ พอได้ยินเสียงเรียกของหยางเจ๋อ ก็กรูกันเข้ามาล็อคตัวโจวเส้าเจี๋ยไว้

"ประตูหน้า! ไปประตูหน้า!"

หยางเจ๋อตะโกน "หาแฟนใหม่ให้มัน!"

"โอ้ว!!"

ฝูงชนหามโจวเส้าเจี๋ยตรงดิ่งไปที่ประตูหน้าห้องเรียน

โจวเส้าเจี๋ยมองไปทางประตูหลัง ร้องตะโกนอย่างโหยหวน "ม่ายย! สนมรัก! สนมรักของเจิ้น!! อย่าพรากเจิ้นกับสนมรักจากกัน!!"

เสิ่นหยวนมองภาพนี้แล้วมุมปากกระตุก

อาเจ๋อมันดูจะเพลิดเพลินกับสิ่งนี้อยู่หน่อยๆ นะ

"นายดูเหมือนจะโหยหาสิ่งนั้นนะ"

เสิ่นหยวนหันไปมองหลีจือ "เธอใส่ร้ายฉัน ฉันจะเป็นซึมเศร้าแล้วนะ"

หลีจือกลอกตา แล้วก้มหน้าทำการบ้านต่อ

......

"ฉันถามหน่อย นายชอบกินเต้าหู้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลีจือมองเต้าหู้แผ่นที่อัดแน่นอยู่ในถ้วยของเสิ่นหยวนอย่างไม่เข้าใจ

"เต้าหู้มันดูดน้ำซุปไง ความรู้สึกที่กัดเข้าไปแล้วน้ำแตกในปากมันฟินจะตาย"

เสิ่นหยวนคีบเต้าหู้แผ่นขึ้นมา กัดเข้าไปคำหนึ่ง

ทันใดนั้น น้ำซุปก็ทะลักออกมาจากเต้าหู้ รสสัมผัสแห่งความฟินแผ่ซ่านไปทั่วต่อมรับรส

แน่นอนว่า กุญแจสำคัญอยู่ที่น้ำซุป น้ำซุปโอเด้งที่ดีจะช่วยชูรสชาติของเต้าหู้แผ่นได้มาก

ปรุงรสเค็มเผ็ดเพิ่มอีกนิด กัดลงไปคำเดียว ความสุขล้นปรี่

"เธอจะลองมั้ย?"

มองดูถ้วยที่เสิ่นหยวนยื่นมา หลีจือส่ายหน้า เลือกกินลูกชิ้นของตัวเองดีกว่า

"เดี๋ยวพอกินแล้วนายก็หาว่าฉันกินเต้าหู้นายอีก" (กินเต้าหู้ = แตะอั๋ง)

"เฮ้ย!"

เสิ่นหยวนทำท่าชี้นิ้วแบบฮัสกี้ แต่สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

"มองคนทะลุปรุโปร่งจริงๆ"

"หมดอารมณ์!"

พอกินมื้อดึกเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินมาถึงใต้หอพักพอดี

"วันนี้จะไปหาเน่าเน่ามั้ย?"

หลีจือส่ายหน้า พร้อมกำชับว่า "มะรืนนี้จะสอบย่อยแล้ว รีบไปอ่านหนังสือซะ"

เสิ่นหยวนพยักหน้า "รู้แล้วน่า"

เมื่อถึงบ้าน เสิ่นหยวนเดินเข้าห้องก็ได้กลิ่นขี้แมวลอยมาแตะจมูก

"ไอ้ตัวแสบ! ขี้ออกมาอีกแล้วใช่มั้ย!"

สิ้นเสียง ก็เห็นเงาสีขาวพุ่งพรวดออกจากประตูไป

ซานเกิงหันมามองเสิ่นหยวนที่หน้าประตู หนึ่งคนหนึ่งแมวสบตากัน ก่อนที่ซานเกิงจะวิ่งหนีไปที่ห้องนั่งเล่นโดยไม่หันกลับมามอง

เสิ่นหยวนรู้สึกเหมือนโดนดูถูก

ช่างเถอะ เก็บมาเลี้ยงเอง เก็บมาเลี้ยงเอง ท่องไว้

ขณะที่เสิ่นหยวนกำลังตักขี้แมว หลีจือกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ

"วู่วว——"

เสียงไดร์เป่าผมดังขึ้นในห้องน้ำ

หญิงสาวเป่าผมจนแห้ง ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ

หลีจือยังไม่ได้รีบแต่งตัว แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความตามความเคยชิน

เป็นไปตามคาด เสิ่นหยวนส่งข้อความมาอีกแล้ว

แต่คราวนี้ไม่ใช่เรื่องแมว แต่เป็นเรื่องสอบย่อย

เสิ่นหยวน: "เธอว่า คะแนนสอบย่อยรวมของฉันจะถึง 620 มั้ย?"

หลีจือตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"ติ๊ง!"

เสิ่นหยวนได้ยินเสียงโทรศัพท์ เกือบจะนึกว่าระบบส่งภารกิจมา

พอก้มดู ก็เห็นข้อความจากหลีจือ

หลีจือ: "รอดูสอบรายเดือนเถอะ"

ชัดเจนว่า หลีจือไม่ให้ราคากับการสอบย่อยเลย

เสิ่นหยวน: "งั้นก็รอดูสอบรายเดือน เธอทายสิว่าฉันจะถึง 620 มั้ย"

หลีจือ: "ไม่ถึง"

เห็นข้อความของหลีจือ เสิ่นหยวนได้แต่บอกว่าสมกับเป็นเธอจริงๆ

เพื่อนสมัยเด็กจอมแทงใจดำ

ไม่นาน เสิ่นหยวนก็พิมพ์ตอบกลับไป

เสิ่นหยวน: "กล้าพนันมั้ยล่ะ พนันว่าสอบรายเดือนฉันจะแตะ 620 ได้มั้ย"

ข้อความเพิ่งส่งไป เสิ่นหยวนก็เห็นหลีจือวิดีโอคอลเข้ามา

เสิ่นหยวนกดรับสาย ก็เห็นหน้าหลีจือเต็มจอ

"ทำไมหน้าเธอใหญ่จัง?"

หลีจือขมวดคิ้วสวย "เพิ่งอาบน้ำเสร็จย่ะ อาซี... นายไม่ต้องสนใจเรื่องนั้น พนันอะไร!"

เสิ่นหยวนเพิ่งจะอ้าปาก หลีจือก็ชิงชี้นิ้วแบบฮัสกี้ใส่ก่อน "ฉันบอกไว้ก่อนนะ ห้ามขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดี ห้ามขัดต่อเจตจำนงของสตรี"

เสิ่นหยวนกลืนคำพูดลงคอทันที "งั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพนันแล้วล่ะ"

"ไอ้ลามก!"

ทันใดนั้น เสิ่นหยวนก็ปิ๊งไอเดีย "เอาแบบนี้ ถ้าฉันสอบได้ 620 เธอต้องรับปากฉันหนึ่งข้อ"

ไม่รอให้หลีจือพูดแทรก เสิ่นหยวนรีบพูดต่อรัวเร็ว "ไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดี ไม่ขัดต่อเจตจำนงของสตรี"

"ตกลง!"

หลีจือรับคำทันที "แต่ถ้าสอบรายเดือนครั้งหน้าคะแนนตกลงมา นายตายแน่"

(จบแล้ว)