บทที่ 10 - กายบริหารยามเช้านี่ดีจริงๆ วัยรุ่นสดใส

บทที่ 10 - กายบริหารยามเช้านี่ดีจริงๆ วัยรุ่นสดใส

"ฉันพนันว่าวันนี้ไม่ออกกำลังกาย"

ใกล้หมดคาบสอง เสิ่นหยวนมองโจวเส้าเจี๋ยด้วยความสงสารจับใจ

"เฮ้ เพื่อน นายปัญญาอ่อนรึเปล่า?"

เสิ่นหยวนชี้ไปนอกหน้าต่าง "นายหวังว่าใน 3 นาทีฝนจะตก? หรือหวังว่าผู้บริหารจะประกาศไว้อาลัยญาติเสียในห้องเรียน?"

โจวเส้าเจี๋ยแค่นเสียง ขยับแว่นตาทิพย์ "ในทางคณิตศาสตร์ ภายใน 3 นาทีข้างหน้า มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดฝนตก"

เห็นท่าทางเบียวๆ ของโจวเส้าเจี๋ย เสิ่นหยวนทนไม่ไหว งัดไม้ตายออกมา

"ถ้าไม่ออกกำลังกาย เหล่าโจวจะสอนเกินเวลา"

โจวเส้าเจี๋ยหมดแรงทันที "งั้นช่างมันเถอะ ฉันเลือกไปดูพี่สาวห้องข้างๆ กระโดดเด้งๆ ดีกว่า"

เสิ่นหยวนส่ายหน้า

ไอ้เด็กเวรนี่เกินเยียวยาแล้ว

ในหัวมีแต่นม

เอ๊ะ?

เสิ่นหยวนตบหัวตัวเอง พบว่าในหัวตัวเองก็มีแต่ภาพพี่สาวห้องข้างๆ เหมือนกัน แปลกจริงแฮะ

เฮ้อ ดูหลีจือล้างตาหน่อยดีกว่า

เสิ่นหยวนเท้าคาง เหมือนมองนอกหน้าต่าง แต่จริงๆ มองหลีจือ

สวยงามจริงๆ

ถ้าตัวเองขึ้นห้องคิงเร็วกว่านี้ก็คงดี

จะได้ไม่ทิ้งประวัติมืดไว้ แล้วประวัติมืดก็จะไม่ตามขึ้นมาด้วย

แถมยังได้ชื่นชมความงามของเพื่อนสมัยเด็กได้เร็วกว่านี้

แต่พูดก็พูดเถอะ

ถ้าตัวเองจุติขึ้นห้องคิงตอน ม.4 หรือ ม.5 ก็ไม่แน่ว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับหลีจือ

บุพเพทั้งนั้น!

ช่างดีเหลือเกิน...

เกนชิน! สตาร์ท!

ในขณะที่เสิ่นหยวนกำลังมองเพลินๆ ข้างหูพลันได้ยินเสียงหลีจือ

"สวยไหม?"

"สวย"

เสิ่นหยวนตอบตามสัญชาตญาณ

พูดจบ เสิ่นหยวนก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าว

ยัยเด็กนี่ ทำไมถามอะไรน่าอายแบบนี้นะ

หลีจือยิ้มเยาะ "ตอแหล"

"จากใจจริงเลยนะสาว"

เห็นเสิ่นหยวนติดเบ็ด หลีจือปล่อยอัลติทันที

"สวยแล้วทำไมยังวิ่งไปหานังแซ่ถงนั่นอีกเล่า?"

เสิ่นหยวนแทบกระอักเลือด

ไม่ใช่สิ ทำไมต้องขยี้ประวัติมืดกันจังวะ?

จะไม่ให้ผ่านไปเลยใช่ไหม?

ยังจะใช้ชีวิตกันต่อไหมเนี่ย?

เสิ่นหยวนมองหลีจืออย่างจริงจัง "หลีจือ ผมขอเตือนคุณอย่างจริงจังนะ"

พูดยังไม่ทันจบ เสียงกริ่งพักเบรกยาวก็ดังขึ้น กลบประโยคครึ่งหลังของเสิ่นหยวนไปพร้อมกับเสียงโหยหวนของนักเรียนที่จะต้องไปออกกำลังกาย

หลีจืออาศัยช่วงชุลมุนจะหนี แต่เสิ่นหยวนดักทางไว้ หนีไม่พ้น

"ฉันจะฟ้องน้าว่าแกรังแกฉัน"

"เธอสัญญาก่อนว่าจะไม่พูดถึงประวัติมืดฉัน แล้วฉันจะปล่อยเธอไป!"

หลีจือสูดหายใจลึก

อุตส่าห์มีจุดอ่อนไว้บี้เสิ่นหยวน จะให้ทิ้งง่ายๆ ได้ไง?

"ไม่ปล่อยก็ไม่ปล่อย งั้นกายบริหารวันนี้ฉันไม่ไป"

เด็กสาวเชิดหน้า ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน

เหยาจวินฮ่าว กรรมการนักเรียนฝ่ายกีฬาเห็นฉากนี้แล้วรู้สึกเหมือนโลกถล่ม

"พวกนายจะไปกันไหมเนี่ย?"

หลีจือพิงกำแพง "ฉันเป็นเมนส์!"

ผู้หญิงเป็นประจำเดือนหนีกายบริหารได้จริงๆ

เสิ่นหยวนรีบฟ้อง "เมนส์บ้าอะไร! ฉันรู้จักเธอมากี่ปี ฉันจะไม่รู้วันมาของเธอเหรอ? หัวหน้า! เมื่อวานยัยนี่ยังกินไอศกรีมอยู่เลย!"

"ร่างกายแต่ละคนไม่เหมือนกัน!" หลีจือยังเถียง

"เร็วๆ หน่อย! จะสายแล้ว!"

โดนหัวหน้าเร่ง เสิ่นหยวนกับหลีจือจำใจต้องลุกขึ้น

...

"กายบริหารนักเรียนมัธยมทั่วประเทศ..."

พอเพลงขึ้น นักเรียนในสนามก็เริ่มกระโดดโลดเต้น

กายบริหารเนี่ย จริงๆ สายชั้นก็ไม่ได้ตรวจเข้มอะไร แค่ขยับตัวดุ๊กดิ๊กก็ผ่านแล้ว

ถ้าอู้งานเกินไปก็น่าเกลียด

แน่นอนว่าความกระตือรือร้นในการออกกำลังกายของเด็กผู้ชายห้อง 15 ค่อนข้างสูง

ห้อง 14 มีพี่สาวซิ่วคนหนึ่งสูง 175 หน้าตาดี หุ่นตัวท็อป

เวลากายบริหารนี่อาหารตาชั้นดี

ผู้ชายที่อยู่ใกล้พี่สาวคนนั้นจะออกกำลังกายอย่างแข็งขัน ท่าทางเล่นใหญ่เหมือนสัตว์ช่วงฤดูผสมพันธุ์ พยายามเรียกร้องความสนใจจากพี่สาว

"ปัญญาอ่อน"

เสิ่นหยวนมองภาพนี้แล้วรู้สึกว่าปัญญาอ่อนสุดๆ

ถ้าโจวเส้าเจี๋ยรู้ว่าเสิ่นหยวนคิดแบบนี้ ต้องด่าว่าหน้าด้านแน่ๆ

ให้ตายเถอะ ใครมาเบียดฉันออกจากจุดชมวิวที่ดีที่สุดวะ!

"ท่ากระโดดตบ!"

พอเพลงเริ่มจังหวะเร็วขึ้น นักเรียนในสนามก็เริ่มกระโดด

ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของพวกผู้ชายรอบๆ ต่างพุ่งไปที่จุดเดียว

สุดยอด สุดยอดจริงๆ

แต่เสิ่นหยวนที่กำลังกระโดดอยู่ หันไปก็เห็นหลีจือกำลังจ้องเขาเขม็ง

เสิ่นหยวนรีบละสายตากลับมาโดยสัญชาตญาณ แต่ก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ

"ไม่ถูกสิ! ฉันจะกลัวเธอทำไม?"

แล้วสายตาของเสิ่นหยวนก็ไปตกที่หลีจือ

จุ๊ๆ เป็นรองอยู่นิดหน่อยแฮะ

กายบริหารจบลง แถวเริ่มรวมตัว

เสิ่นหยวนโดนหลีจือโจมตีทันที

สาวน้อยปล่อยหมัดไฟฟ้าเข้าที่ไหล่เสิ่นหยวน "ไอ้ขี้ฟ้อง!"

"โฮ่งๆ!" เสิ่นหยวนไม่ยอมแพ้

"เลี้ยงไอติมฉันเลย!"

"โฮ่งๆ!"

"พูดภาษาคน!" สาวน้อยปล่อยหมัดไฟฟ้าอีกที

"กินๆๆ"

หลีจือยิ้มร่าทันที

เห็นสีหน้าหลีจือ เสิ่นหยวนก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

ยังไงเงินก็ขูดรีดมาจากภารกิจเกี่ยวกับหลีจือทั้งนั้น เลี้ยงไอติมเธอก็ไม่ได้เปลืองอะไร

สรุปแล้ว กำไรก็ยังเป็นของตัวเอง

มินิมาร์ทโรงเรียนค่อนข้างใหญ่ แต่หน้าตู้ไอศกรีมคนแน่นเอี๊ยด

หน้าร้อนแบบนี้ เพิ่งออกกำลังกายเสร็จ ความต้องการของเย็นๆ ของนักเรียนมีมหาศาล

เสิ่นหยวนถามหลีจือว่าจะกินอะไรแล้วก็เบียดเข้าไป

ไม่นาน เสิ่นหยวนก็กลับมาพร้อมชัยชนะ

ในมือนอกจากไอศกรีมยังมีน้ำอีกขวด

"อ่ะ เอาไป"

หลีจือรับไอศกรีม แกะกินทันที

ความเย็นสดชื่นซ่านไปทั่วปลายลิ้น

กินไอศกรีมไปคำหนึ่ง หลีจือถาม "เมื่อกี้ตอนกายบริหารมองอะไร?"

"มองวิว"

"ให้เลือกสองอย่าง นังแซ่ถง หรือ นม"

เด็กดีไม่เลือก เสิ่นหยวนไม่เลือกสักอย่าง

"มองเธอ"

"ถุยๆๆ อย่ามาเลี่ยน"

หลีจือรู้สึกว่าไอศกรีมในมือรสชาติกร่อยลงไปถนัดตา

เสิ่นหยวนยักไหล่ "เธอถามฉันก่อนเองนะ"

"งั้นฉันไม่ถามแล้ว"

ทั้งสองคนเดินกินไอศกรีมกลับห้องเรียนเคียงคู่กันไป

จนใกล้ถึงห้องเรียน เสิ่นหยวนก็ยังไม่ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จ

ดูท่าแค่ทำกายบริหาร เดินมินิมาร์ทคงยังไม่พอ

"เที่ยงนี้กินข้าวด้วยกันไหม?" เสิ่นหยวนถาม

"ไปไหน?"

"โรงอาหารละกัน จะให้ออกไปกินข้างนอกทุกวันคงไม่ไหว"

หลีจือพยักหน้า "งั้นฉันจะกินข้าวหน้าเนื้อชั้นสอง"

"ฉันไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยง"

"ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะให้แกเลี้ยง"

ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วสะบัดหน้าหนีพร้อมกัน

เมื่อถึงห้องเรียน ไม่รู้ว่าโจวเส้าเจี๋ยไปปล่อยคำพูดเด็ดอะไรอีก เขาก็โดนจับรูดเสาอีกแล้ว

เรื่องความเพี้ยน ถ้าเทียบกับพี่เจี๋ยแล้ว เสิ่นหยวนรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ทหารเกณฑ์ใหม่

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องดี

เสิ่นหยวนรู้สึกว่าตัวเองก็เป็นคนจริงจังอยู่นะ

"ปึก"

เสียงดังบนโต๊ะของหลีจือ นมขวดหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ

"หือ?" หลีจือมองเสิ่นหยวนด้วยความสงสัย

เสิ่นหยวนพูดอย่างจริงจังว่า "จริงๆ แล้วฉันมองเธอจริงๆ นะ"

หลีจือชะงัก ก่อนจะกอดอก "ไอ้พวกผู้ชายหน้าตัวเมีย!"

"เธอแม่ม!"

(จบแล้ว)